Από το μήνυμα στο ενδεχόμενο κίνημα: Η Μαρία Καρυστιανού και το πολιτικό ρήγμα που ανοίγει το 2026
Η ανάρτηση της Μαρία Καρυστιανού για την έλευση του 2026 δεν ήταν μια τυπική ευχή αλλαγής χρόνου. Ήταν ένα κείμενο πολιτικά φορτισμένο, με λέξεις-κλειδιά που δύσκολα περνούν απαρατήρητες: Δικαιοσύνη, Ένωση, Αλήθεια, Φως, Διεκδίκηση. Όχι ως ρητορικά στολίδια, αλλά ως αξιακό πλαίσιο.
Σε μια χώρα κουρασμένη από υποσχέσεις και θεσμικές εκπτώσεις, το μήνυμα αυτό λειτούργησε σαν σεισμική δόνηση χαμηλής έντασης αλλά μεγάλης διάρκειας. Δεν ανακοίνωσε κόμμα. Δεν παρουσίασε πρόγραμμα. Άνοιξε όμως κάτι πιο επικίνδυνο για το πολιτικό σύστημα: προσδοκία.
Από το τραύμα στη συλλογική συνείδηση
Η δημόσια παρουσία της Καρυστιανού δεν χτίστηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά μέσα από ένα εθνικό τραύμα. Η διεκδίκηση δικαιοσύνης, με επιμονή, συνέπεια και αξιοπρέπεια, την ανέδειξε σε σύμβολο ενός ευρύτερου αιτήματος: ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο την ατιμωρησία και τη θεσμική κώφωση.
Η πρωτοχρονιάτικη ανάρτησή της μετατοπίζει το κέντρο βάρους. Δεν μιλά πια μόνο ως εκπρόσωπος ενός αγώνα μνήμης, αλλά ως φορέας ενός συλλογικού «εμείς». Η γλώσσα της είναι ενωτική, σχεδόν κινηματική. Όχι καταγγελτική, αλλά απαιτητική. Όχι θυμωμένη, αλλά αποφασισμένη.
Κίνημα πριν από κόμμα
Όλα τα διαθέσιμα πολιτικά σημάδια δείχνουν ότι δεν υπάρχει –ακόμη– επίσημο κόμμα. Δεν υπάρχουν καταστατικά, όργανα, ψηφοδέλτια. Υπάρχει όμως κάτι που συχνά προηγείται των κομμάτων: μια κοινωνική ώσμωση, ένα άτυπο ρεύμα που αναζητά πολιτική έκφραση χωρίς να έχει αποφασίσει ακόμη τη μορφή της.
Το 2026 προβάλλει ως έτος καμπής. Όχι απαραίτητα επειδή θα ιδρυθεί νέο κόμμα, αλλά επειδή το έδαφος είναι ώριμο για πολιτική ανασύνθεση έξω από τα παραδοσιακά καλούπια. Η ίδια η Καρυστιανού έχει κρατήσει αποστάσεις από κομματικές ταμπέλες, επιμένοντας στην αυτονομία και στην κοινωνική βάση κάθε ενδεχόμενης πρωτοβουλίας.
Αυτή η στάση, ωστόσο, εντείνει –αντί να κατευνάζει– τη συζήτηση.
Το πολιτικό σύστημα σε αμυντική στάση
Δεν είναι τυχαίο ότι η φημολογία περί νέου κόμματος προκαλεί νευρικότητα. Όχι επειδή υπάρχει άμεση απειλή εκλογικών ποσοστών, αλλά επειδή αμφισβητείται το μονοπώλιο της πολιτικής εκπροσώπησης. Ένα κίνημα που γεννιέται από την κοινωνία και όχι από επαγγελματίες της πολιτικής αποτελεί δομική πρόκληση.
Το ερώτημα δεν είναι αν ένα τέτοιο εγχείρημα θα πετύχει εκλογικά. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξει να παραμείνει καθαρό, συνεκτικό και θεσμικά σοβαρό όταν –και αν– περάσει από το ηθικό στο πολιτικό πεδίο.
Τι πραγματικά διακυβεύεται
Η ανάρτηση της Πρωτοχρονιάς λειτουργεί σαν πολιτικός καθρέφτης. Δεν υπόσχεται εξουσία. Υπενθυμίζει όμως κάτι πιο θεμελιώδες: ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται.
Αν το 2026 γεννήσει ένα νέο πολιτικό κόμμα, αυτό θα είναι το τελικό στάδιο μιας διαδικασίας που ήδη εξελίσσεται. Αν όχι, θα έχει ήδη συμβεί κάτι εξίσου σημαντικό: η κοινωνία θα έχει ξαναμιλήσει πολιτικά με τη δική της φωνή.
Και αυτό, για κάθε σύστημα εξουσίας, είναι πάντα το πιο δύσκολο μήνυμα να διαχειριστεί.
