Το δράμα των κτηνοτρόφων της Λέσβου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού στο Δημοτικό Σχολείο Λουτρών Θερμής

Στο Δημοτικό Σχολείο Λουτρών Θερμής, μια φαινομενικά συνηθισμένη σχολική ημέρα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική για ένα παιδί. Ενώ οι συμμαθητές του ακολουθούσαν τον ρυθμό της καθημερινότητας, εκείνο από το πρωί ήταν σκεφτικό, βαρύθυμο και φανερά προβληματισμένο. Δεν είχε διάθεση ούτε να παίξει, ούτε να γελάσει, ούτε να αστειευτεί όπως έκανε συνήθως.

Το βλέμμα του ήταν χαμένο και το κεφάλι του διαρκώς σκυμμένο. Ήταν ξεκάθαρο πως κάτι βάραινε την ψυχή του. Όταν τελικά άνοιξε η κουβέντα μαζί του, ήρθε στην επιφάνεια μια αλήθεια που συγκλονίζει.

Πρόκειται για παιδί κτηνοτροφικής οικογένειας, που από μικρή ηλικία συμμετέχει στην καθημερινότητα της δουλειάς. Βοηθά τον πατέρα του τα Σαββατοκύριακα, γνωρίζει τι σημαίνει άρμεγμα, ζωοτροφές, παράδοση γάλακτος στο τυροκομείο. Είναι παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα στη στάνη και κουβαλά μέσα του περηφάνια για την παράδοση και τον τρόπο ζωής της οικογένειάς του.

Κάποια στιγμή, με λόγια απλά αλλά γεμάτα αγωνία, διατύπωσε το ερώτημα που συνοψίζει την αγωνία εκατοντάδων οικογενειών στη Λέσβο:
«Κύριε, τι θα γίνει τώρα; Πού θα δώσουμε τα αρνιά μας για το Πάσχα; Ο Σελάχας, το σφαγείο, είπαν πως θα κλείσει. Εμείς τι θα κάνουμε;»

Η απορία του δεν ήταν μια παιδική σκέψη της στιγμής. Ήταν η αντανάκλαση μιας πολύ σκληρής πραγματικότητας, που έχει ήδη εισβάλει στα σπίτια των κτηνοτρόφων και έχει φτάσει μέχρι τα σχολικά θρανία. Ήταν εκείνη η στιγμή που έγινε σαφές πως η κρίση που βιώνει το νησί με τον αφθώδη πυρετό δεν περιορίζεται στις μονάδες παραγωγής, στα κοπάδια και στους οικονομικούς δείκτες. Αγγίζει βαθιά τον ψυχισμό των ίδιων των οικογενειών και των παιδιών τους.

Η εικόνα αυτή έγινε ακόμη πιο δυνατή την Κυριακή, όταν το ίδιο παιδί βρέθηκε μαζί με τον πατέρα του στις κινητοποιήσεις στη Λάρσο και στο λιμάνι της Μυτιλήνης, εκεί όπου ο κτηνοτροφικός κόσμος ζήτησε λύσεις, στήριξη και άμεσες παρεμβάσεις. Δεν ήταν απλώς παρών. Ήταν μέρος μιας αγωνίας που δεν λέγεται εύκολα, αλλά βιώνεται καθημερινά.

Το επόμενο πρωί, όταν ξαναρωτήθηκε στο σχολείο, περιέγραψε με εντυπωσιακή ακρίβεια όσα συμβαίνουν: τι είναι ο αφθώδης πυρετός, ποια ζώα προσβάλλει, ποια μέτρα απολύμανσης πρέπει να τηρούνται στις στάνες, αν μεταδίδεται στους ανθρώπους, αλλά και πόσα είναι μέχρι στιγμής τα κρούσματα. Λόγια που θα περίμενε κανείς να ακούσει από ενήλικα επαγγελματία του χώρου και όχι από ένα μικρό παιδί.

Η μικρή αυτή ιστορία αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο τη βαριά σκιά που έχει πέσει πάνω από τον πρωτογενή τομέα της Λέσβου. Οι ελπίδες όλων στρέφονται πλέον στις δεσμεύσεις για αποζημιώσεις και στην ανάγκη να υπάρξει ουσιαστική ομαλοποίηση της κατάστασης, ώστε να αποφευχθεί ένα νέο, καταστροφικό χτύπημα για την τοπική κτηνοτροφία.

Γιατί το διακύβευμα δεν είναι μόνο οικονομικό. Δεν είναι μόνο το γάλα που μένει αδιάθετο, τα ζώα που κινδυνεύουν ή η αγορά που παραλύει. Είναι και η ψυχολογική φθορά των οικογενειών που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να απειλείται. Είναι τα παιδιά τους, που αντί να σκέφτονται μόνο το σχολείο και το παιχνίδι, κουβαλούν ήδη μέσα τους την αγωνία της επιβίωσης.

Και αυτό, όσο κι αν δεν χωρά εύκολα σε αριθμούς και ανακοινώσεις, είναι ίσως η πιο σκληρή πλευρά αυτής της κρίσης.