Ο "Μυτιληνιός"Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου
Ο "Μυτιληνιός"Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου. Απλά... ξεχάστηκε!
Από ανάρτηση του δημοσιογράφου Στρατή Μπαλάσκα
Έφυγε από τη ζωή ο πρώην (τρίτος κατά σειρά) Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου.
Λίγοι θυμήθηκαν, και σίγουρα μάλλον κανένας από τη δημοτική αρχή της Μυτιλήνης, τη σχέση του ευπατρίδη Προέδρου της Αριστεράς με τη Μυτιλήνη. Στην οποία με τους κομμουνιστές γονείς του κατέφυγαν πρόσφυγες. Έμεναν στο αρχοντόσπιτο της πρώην κλινικής Βέτσου, στον Άγιο Θεράποντα όπου σήμερα στεγάζεται το Τεχνικό Επιμελητήριο και όπου ο πατέρας του λειτουργούσε το οφθαλμιατρείο του και η μητέρα του το οδοντιατρείο της. Μηδέποτε αμειβόμενοι και οι δυο για τις υπηρεσίες τους προπάντων για αυτές στους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Μια τέτοια προσφυγοπούλα, την Αιβαλιώτισσα Ελισάβετ Παγούρη, είχαν επιλέξει για να μεγαλώσει και το γιό τους. Κατηφόριζε κάθε μέρα από το σπίτι της στο Συνοικισμό, στη γωνία Κορνάρου και Κυδωνιών και τον φρόντιζε. Ή ο ίδιος ο γιατρός τον πήγαινε στο Συνοικισμό όταν ήθελε να βγει με την γυναίκα του, «την κυρά Φωφώ». Λίγο πριν την είσοδο των γερμανών η οικογένεια Βασιλείου πέρασε στο Αϊβαλί, από εκεί στη Σμύρνη και μετά από μια μεγάλη διαδρομή συνώνυμη της Ελληνικής και της Κυπριακής Αριστεράς έφτασε στην Κύπρο.
Χρόνια μετά, το Μάιο του 1992 – πριν 34 πάει να πει χρόνια! - Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πια επί Δημαρχίας Μυτιλήνης Νότη Παναγιώτου, ο Γιώργος Βασιλείου επέλεξε να επισκεφθεί «τον τόπο της εξορίας του».
«Τον υποδέχτηκα» με ένα πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ μου στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» τότε, με τους βαθμούς του στο Α Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης.
Με κάλεσε την ίδια μέρα στο ξενοδοχείο όπου διέμενε, μου ζήτησε να του βρω αν ζει και που ζει η νταντά του. Δυο ώρες μετά, πήγαμε με ένα αυτοκίνητο του Δήμου στο Συνοικισμό, και στο φτωχικό προσφυγικό σπιτάκι που στέκει ακόμα και σήμερα εξελίχτηκαν πραγματικά συγκινητικές στιγμές. Πήγαμε και στο σχολείο του, κάθισε στα θρανία όπου έμαθε γράμματα, βρέθηκε με τον υπέργηρο δάσκαλο του, περπάτησε στα σοκάκια που ακόμα θυμόταν με τους συμμαθητές του που έσπευσαν να τον συναντήσουν. Έτρεξαν και φίλοι του παιδικοί από τις Καμάρες και τη Λαγκάδα, και τον είδαν και θυμήθηκαν που «έκλεβαν ιρίκια»!
Με κάλεσε στο αεροδρόμιο όταν έφευγε όπου και συμφωνήσαμε να του στείλω τα πάντα που τον αφορούσαν στην Κύπρο. Του τα πήγα μετά όταν επισκέφθηκα την Κύπρο στα πλαίσια της προσπάθειας για διάλογο ανάμεσα στις κοινότητες του νησιού. «Ο κύριος Μπαλάσκας, είχε πει συστήνοντας με στους φίλους του, είναι ο προσωπικός βιογράφος μου κατά την παιδική μου ηλικία».
Συχνά μου έστελνε μια κάρτα. Τις φυλάω όλες. Όλες τις κάρτες που μου έστελνε μέχρι που πριν λίγα χρόνια ξέχασε τα πάντα, χτυπήθηκε από το αλτσχάϊμερ και μάλλον «μετακόμισε» στα χρόνια του στο Α Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης.
Οπότε περνάω από την οδό Αρίωνος βλέπω τη μαρμάρινη επιγραφή που είχε τοποθετήσει ο πραγματικά σοφός Δήμαρχος Μυτιλήνης Νότης Παναγιώτου. «ΕΔΩ ΕΖΗΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΣΙΛΕΊΟΥ» γράφει. Ποιος τη διαβάζει, ποιος το ξέρει, ποιος δίνει σημασία πια σε όλα αυτά.
Είπαμε. Ούτε ένα συλλυπητήριο τηλεγράφημα από το Δήμο Μυτιλήνης στην οικογένεια του δε στάλθηκε. Να ελπίζουμε ότι ποτέ δεν είναι αργά Ή κάποιοι δεν δέχονται υποδείξεις;
