BILD: Η Γερμανία στέλνει πίσω μετανάστες σε Ελλάδα και Ιταλία — Ανοίγει ο δρόμος για νέο “Δουβλίνο”

Το σημερινό δημοσίευμα θα ακουστεί  μέχρι το Αιγαίο: η BILD μιλά για “συμφωνία-βόμβα” του Γερμανού Υπουργού Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ με την Ελλάδα και την Ιταλία. Μια συμφωνία που, αν τελικά ενεργοποιηθεί από τον Ιούνιο του 2026, αλλάζει τον χάρτη της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής —και αφήνει την Ελλάδα εκτεθειμένη σε νέες, τεράστιες πιέσεις.

Η γερμανική εφημερίδα BILD (πηγή του ρεπορτάζ) αποκάλυψε ότι Αθήνα και Ρώμη συμφώνησαν να δέχονται πίσω μετανάστες που είχαν υποβάλει πρώτοι αίτηση ασύλου στις χώρες αυτές, αλλά στη συνέχεια ταξίδεψαν προς τη Γερμανία. Με απλά λόγια: οι περίφημοι «πρόσφυγες του Δουβλίνου» επιστρέφουν εκεί όπου πρωτοκαταγράφηκαν.

Η Γερμανία, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, απαλλάσσεται από το βάρος και —κυρίως— από κάθε υποχρέωση αλληλεγγύης μέχρι τα μέσα του 2027. Ο Ντόμπριντ δηλώνει περήφανος: «Η τάξη αποκαθίσταται, η Γερμανία δεν χρειάζεται να δείξει νέα αλληλεγγύη».

Μόνο που η “τάξη” αυτή δείχνει να αποκαθίσταται μονόπλευρα.

Το βάρος επιστρέφει στην Ελλάδα — και στο Αιγαίο

Η Ελλάδα, που ήδη σηκώνει δυσανάλογο φορτίο εδώ και μια δεκαετία, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο. Και η στιγμή δεν είναι τυχαία:

• η νέα ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου
• τα κέντρα κράτησης εκτός ΕΕ
• οι αυστηροί συνοριακοί έλεγχοι
• και η αυξανόμενη πίεση των βόρειων χωρών

διαμορφώνουν ένα σκληρότερο τοπίο, που μετατοπίζει το πρόβλημα πίσω στα εξωτερικά σύνορα.

Ακριβώς εκεί δηλαδή όπου βρίσκεται η Ελλάδα. Ακριβώς εκεί όπου βρίσκεται η Λέσβος.

Και μέσα σε όλο αυτό, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το χρονικό βάθος και το πολιτικό ρίσκο: η χώρα έχει ήδη προχωρήσει στη δημιουργία μεγαλύτερων και σκληρότερων δομών φιλοξενίας. Η Βάστρια στη Λέσβο —ένα έργο που διαφημίζεται ως “μοντέρνα εγκατάσταση διαχείρισης” αλλά έχει δεχθεί έντονη κριτική από οργανώσεις, δήμους και κατοίκους— μπορεί να βρεθεί σύντομα μπροστά σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα.

Αν η Γερμανία αρχίσει να επιστρέφει χιλιάδες ανθρώπους που είχαν καταγραφεί εδώ, πού θα οδηγηθούν αυτοί;
Σε ποια δομή θα μπουν;
Με ποια υποδομή θα διαχειριστεί η Λέσβος μια νέα πίεση;

Και κυρίως: πώς θα αντέξει η κοινωνία ενός νησιού που εδώ και χρόνια πληρώνει πολιτικές άλλων κρατών;

Η συμφωνία Ντόμπριντ: συμφέρει την Ελλάδα — ή βάζει φωτιά στα θεμέλια;

Ας το πούμε καθαρά, χωρίς ωραιοποιήσεις:

• Η Γερμανία εξασφαλίζει την αποσυμφόρησή της.
• Η Ιταλία φαίνεται να κερδίζει πολιτική “αναγνώριση” και ενίσχυση.
• Η Ελλάδα —επισήμως— “αναγνωρίζεται για την παλιά της αλληλεγγύη”.

Στην πράξη όμως;

Η χώρα:

• δεν διαγράφει καμία υποχρέωση,
• πιθανόν θα υποδεχτεί μεγάλο αριθμό επιστροφών,
• ενώ ήδη πιέζεται από αυξανόμενες ροές, ειδικά από Λιβύη–Κρήτη.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τη λειτουργία της Βάστριας, τη συζήτηση για νέα κλειστά κέντρα, την πίεση στο Αιγαίο και τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, τότε το παζλ γίνεται ακόμη πιο δύσκολο.

Η Λέσβος στο επίκεντρο μιας νέας ευρωπαϊκής εξίσωσης

Η Λέσβος δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο. Είναι το σύνορο της Ευρώπης.
Το νησί που σήκωσε όσο κανείς άλλος το προσφυγικό φορτίο.
Το μέρος όπου οι πολιτικές των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Ρώμης αποκτούν πραγματικό, ανθρώπινο αντίκτυπο.

Σήμερα, η BILD μπορεί να μιλά για «ορόσημο», αλλά για τη Λέσβο αυτό μπορεί να σημαίνει μια νέα περίοδος αναταράξεων.

Η λειτουργία της Βάστριας ίσως να αποκτήσει νέα —και πιο σκοτεινή— χρησιμότητα.Η ροή των επιστροφών ίσως να αναζωπυρώσει φόβους του 2020.
Η τοπική κοινωνία ίσως να βρεθεί ξανά να πληρώνει λογαριασμούς άλλων. Και το μεγάλο ερώτημα μένει να αιωρείται:
Μπορεί η Ελλάδα να σηκώσει ξανά ένα βάρος που άλλοι αποφάσισαν για λογαριασμό της;

Η συμφωνία Ντόμπριντ μπορεί να είναι “επιτυχία” για τη Γερμανία.
Αλλά για την Ελλάδα μένει να αποδειχθεί αν είναι διπλωματικό κέρδος ή μια ωρολογιακή βόμβα στα χέρια μιας ήδη πιεσμένης χώρας.

Οι επόμενοι μήνες —και κυρίως η έναρξη ισχύος τον Ιούνιο του 2026— θα δείξουν αν η Λέσβος και όλο το ανατολικό Αιγαίο μπαίνουν σε μια νέα εποχή.
Ή αν η ιστορία απλώς επαναλαμβάνεται με πιο βαρύ τρόπο.