Όταν η πολιτική αναζητά σημάδια στον Ταξιάρχη Μανταμάδου – Η πίστη, ο Αρχάγγελος και το παρασκήνιο Καρυστιανού
Η πολιτική στην Ελλάδα έχει μακρά παράδοση να μπλέκεται με το συναίσθημα, το σύμβολο και –όλο και συχνότερα– με τη μεταφυσική. Όμως η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού ξεπερνά τα συνηθισμένα. Δεν πρόκειται απλώς για προσωπική πίστη. Πρόκειται για μια αφήγηση όπου η θρησκευτική αναφορά φαίνεται να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικού timing, σε εσωτερική «πυξίδα» αποφάσεων, με φόντο τον Ταξιάρχη Μανταμάδου και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Η στήλη Big Mouth του powergame.gr έριξε φως σε ένα παρασκήνιο που μέχρι πρότινος ψιθυριζόταν. Η εμφάνιση της Καρυστιανού σε εκκλησάκι κοντά στο Κολωνάκι δεν ήταν ένα μεμονωμένο στιγμιότυπο ευλάβειας. Ήταν το πιο πρόσφατο επεισόδιο μιας διαδρομής που, σύμφωνα με μαρτυρίες και πληροφορίες, ξεκινά από τη Λέσβο και καταλήγει σε πολιτικά γραφεία της Αθήνας.
Σύμφωνα με τον Καραχάλιο, κάθε συνάντηση με την Καρυστιανού και τη δικηγόρο Μαρία Γρατσία έμοιαζε περισσότερο με τελετουργία παρά με πολιτικό brainstorming. Ο χώρος των συναντήσεων στην οδό Καρνεάδου, φορτισμένος με εικόνες και σύμβολα, είχε στο επίκεντρό του τη μορφή του Ταξιάρχης Μανταμάδου. Όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά –όπως αφήνεται να εννοηθεί– ως καθοδηγητική φιγούρα.
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι αν κάποιος πιστεύει. Αυτό αφορά αποκλειστικά τον ίδιο. Το ερώτημα που γεννά πολιτικό θόρυβο είναι άλλο:
Μπορεί ένας πολιτικός σχεδιασμός να “παγώνει” μέχρι να δοθεί πνευματικό πράσινο φως;
Και τι σημαίνει αυτό για τη σοβαρότητα, τη θεσμικότητα και την αξιοπιστία ενός εγχειρήματος που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει πολίτες;
Οι πληροφορίες ότι η Καρυστιανού επισκέφθηκε τη Λέσβο τον Μάιο του 2025, πολύ πριν ξεκινήσουν οι επίσημες πολιτικές επαφές, δεν περνούν απαρατήρητες. Αντίθετα, κουμπώνουν χρονικά με όσα ακολούθησαν: τη ρήξη, τις καταγγελίες, την παραδοχή ότι «το κόμμα θα γίνει με τη βοήθεια του Θεού». Η φράση αυτή, σε άλλη εποχή, θα περνούσε ίσως ως γραφικότητα. Σήμερα, όμως, σε ένα περιβάλλον πολιτικής καχυποψίας, λειτουργεί σαν κόκκινο πανί.
Η Λέσβος –και ειδικά ο Μανταμάδος– δεν είναι απλώς ένας τόπος προσκυνήματος. Είναι βαρύ σύμβολο. Ο Ταξιάρχης Μιχαήλ κουβαλά ιστορία, πίστη και συλλογική μνήμη. Όταν όμως αυτό το σύμβολο μεταφέρεται αυτούσιο στο πολιτικό πεδίο, τότε η γραμμή ανάμεσα στην προσωπική ευλάβεια και στην πολιτική εργαλειοποίηση γίνεται επικίνδυνα λεπτή.
Στην πράξη, αυτό που αναδύεται δεν είναι ένα πρόβλημα πίστης. Είναι πρόβλημα governance. Γιατί η πολιτική απαιτεί αποφάσεις, ευθύνη, διαφάνεια και λογοδοσία – όχι σημάδια, όχι χρησμούς, όχι «θα δούμε τι θα μας δείξει ο Αρχάγγελος». Όσο κι αν αυτό ακούγεται σκληρό, εδώ τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους.
Η υπόθεση Καρυστιανού, με φόντο τον Ταξιάρχη Μανταμάδου, είναι τελικά ένας καθρέφτης:
της ανάγκης ορισμένων να ντύσουν την πολιτική με ιερό μανδύα
και της αμηχανίας της κοινωνίας απέναντι σε τέτοιες αφηγήσεις
Το αν αυτό το μείγμα θα συγκινήσει ή θα τρομάξει, μένει να φανεί. Προς το παρόν, όμως, ένα είναι σαφές: όταν η πολιτική ζητά καθοδήγηση από τον ουρανό, κάτι δεν πάει καλά στη γη.
