Η Ευρώπη ξεσκεπάζει την αδράνεια: Καμία αίτηση στήριξης των ελαιοπαραγωγών από την ελληνική κυβέρνηση
Δεν μιλάμε πια για ένα τοπικό πρόβλημα. Μιλάμε για γενικευμένη κρίση της ελαιοκαλλιέργειας σε όλη τη χώρα – από την Κρήτη μέχρι τη Λέσβο και από την Πελοπόννησο μέχρι τη Στερεά Ελλάδα. Και η απάντηση έρχεται ευθέως από την Ευρώπη.
Ο Επίτροπος Γεωργίας Christophe Hansen, απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σάκη Αρναούτογλου., ξεκαθαρίζει κάτι απολύτως κρίσιμο: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει λάβει κανένα αίτημα από τις ελληνικές αρχές για ενεργοποίηση έκτακτης στήριξης για την ελιά. Ούτε για ξηρασία. Ούτε για λειψυδρία. Ούτε για προσβολές από επιβλαβείς οργανισμούς όπως ο δάκος.
Και όμως, τα δεδομένα είναι αμείλικτα. Τα τελευταία χρόνια η ελαιοπαραγωγή σε πολλές περιοχές της χώρας έχει υποστεί δραματική πτώση, με ορισμένες ζώνες να βλέπουν απώλειες που φτάνουν ή και ξεπερνούν το 70–90%. Η Λέσβος, με παραδοσιακούς ελαιώνες που δοκιμάζονται από την ανομβρία, τις υψηλές θερμοκρασίες και την ανεπαρκή φυτοπροστασία, βρίσκεται στην ίδια εξίσωση εγκατάλειψης με την Κρήτη και τις υπόλοιπες ελαιοπαραγωγικές περιοχές.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Υπενθυμίζει ρητά ότι:
- το άρθρο 219 του Κανονισμού (ΕΕ) 1308/2013 επιτρέπει την παροχή έκτακτης στήριξης σε περίπτωση σοβαρών διαταραχών της αγοράς,
- υπάρχουν διαθέσιμα μέτρα στο Ελληνικό Στρατηγικό Σχέδιο ΚΑΠ 2023–2027 για επενδύσεις στην άρδευση και για αποκατάσταση του γεωργικού δυναμικού μετά από καταστροφικά συμβάντα,
- η Επιτροπή είναι έτοιμη να παράσχει τεχνική και διοικητική υποστήριξη.
Όμως η κρίσιμη φράση είναι μία: «Μέχρι σήμερα, οι εθνικές αρχές δεν έχουν υποβάλει αίτημα».
Όχι καθυστέρηση. Όχι απόρριψη. Καμία πρωτοβουλία.
Την ώρα που άλλα μεσογειακά κράτη-μέλη ενεργοποίησαν σχήματα στήριξης για ξηρασία και ασθένειες στις δενδρώδεις καλλιέργειες, η Ελλάδα άφησε τον ελαιοπαραγωγό μόνο του. Να απορροφά το κόστος, να χάνει εισόδημα, να βλέπει το προϊόν-σύμβολο της αγροτικής οικονομίας να απαξιώνεται.
Η ευρωπαϊκή απάντηση δεν αφορά μία περιφέρεια. Αφορά ολόκληρη την ελληνική ελαιοκαλλιέργεια. Και αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι το πρόβλημα δεν είναι οι «Βρυξέλλες», αλλά η πολιτική αδράνεια της Αθήνας.
Όταν δεν ζητάς, δεν παίρνεις. Και στην περίπτωση της ελιάς, η μη υποβολή αιτήματος ισοδυναμεί με συνειδητή εγκατάλειψη ενός στρατηγικού αγροτικού κλάδου.
