Πτώση σοβάδων στο Δημοτικό Σχολείο Καλλονής: Οι εκπαιδευτικοί προειδοποιούν – «Η ασφάλεια δεν είναι θέμα τύχης»
Ένα ακόμη καμπανάκι κινδύνου χτύπησε στα σχολεία της Λέσβου. Το πρόσφατο περιστατικό πτώσης σοβάδων στο Δημοτικό Σχολείο Καλλονής έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα συμβάντων που αποκαλύπτουν τη σκληρή πραγματικότητα των σχολικών υποδομών στο νησί.
Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου «Μίλτος Κουντουράς» κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι αν το περιστατικό είχε συμβεί εν ώρα λειτουργίας του σχολείου, το τίμημα θα μπορούσε να είναι ανθρώπινο. Η τύχη, για ακόμη μια φορά, στάθηκε πιο αποτελεσματική από τον σχεδιασμό.
Το σχολείο της Καλλονής –το μεγαλύτερο σε μαθητικό πληθυσμό στον Δήμος Δυτικής Λέσβου– είχε μάλιστα πλημμυρίσει πρόσφατα και επανήλθε σε λειτουργία χάρη σε υπεράνθρωπες προσπάθειες εκπαιδευτικών και γονέων. Ανθρώπων που, όπως τονίζει ο Σύλλογος, δεν είχαν καμία θεσμική υποχρέωση να καλύψουν κενά που αφήνει το κράτος .
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η χρόνια υποχρηματοδότηση, η κατάργηση του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων και η μεταφορά της ευθύνης στους –επίσης οικονομικά πιεσμένους– δήμους. Η κατάργηση των σχολικών επιτροπών, που έχει ήδη εφαρμοστεί στον Δήμο Δυτικής Λέσβου και δρομολογείται στον Δήμος Μυτιλήνης, δημιουργεί, σύμφωνα με τους εκπαιδευτικούς, ανυπέρβλητα εμπόδια στην καθημερινή λειτουργία των σχολείων.
Η δημόσια εικόνα «κανονικότητας» που εκπέμπεται από ορισμένους αυτοδιοικητικούς παράγοντες, καταρρέει μπροστά στα δεδομένα. Φεβρουάριος μήνας και ακόμη δεν έχει εξασφαλιστεί ούτε η προμήθεια ξενόγλωσσων βιβλίων. Για ποια «εξαιρετική κατάσταση» μιλάμε;
Ο Σύλλογος ζητά ενδελεχείς ελέγχους επικινδυνότητας, ουσιαστικούς αντισεισμικούς ελέγχους –σε μια σεισμογενή περιοχή με βαριά ιστορία– και πλήρη διαφάνεια: τα πορίσματα να φτάνουν στα σχολεία και όχι να «χάνονται» σε συρτάρια. Πρόκειται για πάγιο αίτημα και της Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ).
Το μήνυμα είναι καθαρό και χωρίς ωραιοποιήσεις: η ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών δεν είναι διαχειριστικό κόστος, είναι αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση. Και χωρίς ουσιαστική αύξηση των κρατικών κονδυλίων για τις σχολικές υποδομές, τα «παρ’ ολίγον» θα συνεχίσουν να στοιχειώνουν τις σχολικές αυλές.
