«Το κορίτσι μας γύρισε για να ζήσει και μας το πήραν»: Οι γονείς της Αναστασίας Νάσιου συντρίμμια μετά τη φωτιά στη Βιολάντα

Γύρισε για να ζήσει. Να σταθεί ξανά στον τόπο της, να ανασάνει χωριό, να είναι κοντά στη μάνα, στον πατέρα, στον άνδρα και στα παιδιά της. Και χάθηκε μέσα σε μια νύχτα φωτιάς και έκρηξης.

Η 56χρονη Αναστασία Νάσιου, μία από τις πέντε εργάτριες που σκοτώθηκαν στη φονική έκρηξη και πυρκαγιά στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα, είχε επιστρέψει μόλις πριν έξι μήνες από τη Γερμανία. Εκεί όπου ζούσε και εργαζόταν από το 1989. Εκεί όπου έχτισε ζωή, κόπο και ένσημα.

«Το κορίτσι μου… το κορίτσι μου», ψιθυρίζει σπαρακτικά η μητέρα της. Μίλησαν την Κυριακή. Η Αναστασία της είπε πως θα πάει στη δουλειά για την κοπή της πίτας. «Να περάσεις καλά», της απάντησε. Ήταν τα τελευταία λόγια.

Ο πατέρας της περιγράφει μια γυναίκα της δουλειάς. Τίμια. Σιωπηλή. Με αξιοπρέπεια. Ο σύζυγος είχε βγει στη σύνταξη και εκείνη γύρισε μαζί του, για να κλείσει τον κύκλο. Έπιασε δουλειά αμέσως — το ίδιο αντικείμενο που έκανε και στη Γερμανία. Δούλευε νύχτα. Όχι από επιλογή. Από ανάγκη. Για να συμπληρώσει ένσημα. Για να σταθεί όρθια μέχρι το τέλος.

Στο Γριζάνο Φαρκαδόνας τη θυμούνται όλοι. Η πρόεδρος του χωριού μιλά για μια γυναίκα αγαπητή, με τρία αγόρια, που δούλευε νυχτερινή βάρδια για να έχει τη μέρα. Να είναι μάνα. Να είναι κόρη. Να είναι χωριανή. Να ζει.

Έξι μήνες στο εργοστάσιο. Έξι μήνες υπομονής. Και μια νύχτα που δεν ξημέρωσε ποτέ.

Πίσω της άφησε τρεις γιους, έναν σύζυγο, δύο γονείς και ένα χωριό βουβό. Άφησε και μια σκληρή αλήθεια: ότι για πολλούς ανθρώπους η «επιστροφή στο σπίτι» δεν είναι ξεκούραση. Είναι αγώνας. Και καμιά φορά, τραγωδία.

Δείτε τα βίντεο με όσα λένε οι γονείς της Αναστασίας