Πριν τις 15 Φεβρουαρίου στην Άγκυρα ο Μητσοτάκης – “Χωρίς μεσολαβητές με Ερντογάν, στο τραπέζι μόνο ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα”
Η συνέντευξη του Κυριάκος Μητσοτάκης στον ΣΚΑΪ και τον Αλέξης Παπαχελάς (2 Φεβρουαρίου 2026) έμοιαζε με χάρτη ναυσιπλοΐας μέσα σε φουρτούνα: εξωτερική πολιτική, ελληνοτουρκικά, ευρωπαϊκή άμυνα, ενεργειακή γεωστρατηγική, αλλά και εσωτερικά μέτωπα που μυρίζουν… καμένη εμπιστοσύνη.
1) Τραμπ, ΗΠΑ και «καμία ανησυχία για μεσολάβηση»
Για ενδεχόμενη επίσκεψη του Donald Trump στην Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός είπε πως δεν έχει επίσημη ενημέρωση, αλλά επέμεινε ότι η στρατηγική σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ βρίσκεται «στο καλύτερο σημείο που ήταν ποτέ», με βάθος πέρα από το εκάστοτε πρόσωπο στον Λευκό Οίκο (Κογκρέσο, θεσμοί κ.λπ.).
Το πολιτικό μήνυμα εδώ είναι καθαρό: «κανένας πανικός, καμία εξάρτηση από σενάρια». Με απλά λόγια: ό,τι κι αν αλλάζει στην Ουάσιγκτον, η Αθήνα θέλει να φαίνεται “σταθερή επένδυση”.
2) Άγκυρα πριν τις 15/2 – «χωρίς επιδιαιτητή»
Η πιο “σκληρή” είδηση της βραδιάς ήταν το χρονοδιάγραμμα: συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πριν τις 15 Φεβρουαρίου.
Ο Πρωθυπουργός έκοψε επίσης κάθε κουβέντα περί τρίτων: «δεν χρειαζόμαστε διαμεσολαβητή». Το πλαίσιο που περιέγραψε είναι «διαχείριση κινδύνου»: ανοιχτοί δίαυλοι για να μην ανάβει φωτιά από σπίθα.
3) Ελληνοτουρκικά: «μία και μόνο μεγάλη διαφορά»
Στον πυρήνα, ο Μητσοτάκης περιέγραψε ως μοναδική ουσιαστική διαφορά την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών (ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα) σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Όσο η Άγκυρα βάζει «κι άλλα στο μενού» (γκρίζες ζώνες, αποστρατικοποίηση), η προοπτική προόδου εμφανίζεται περιορισμένη.
Για τη δήλωση του Χακάν Φιντάν την αντιμετώπισε ως θετικό σήμα, αλλά με χαμηλές προσδοκίες: “καλό ως ένδειξη”, όχι ως εγγύηση.
4) Casus belli και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση: το «χαρτί» της Αθήνας
Ειδική αναφορά έγινε στο casus belli του 1995: ο Πρωθυπουργός συνέδεσε ρητά τη στάση της Ελλάδας με τη δυνατότητα της Τουρκίας να συμμετέχει σε μελλοντικά ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία για την αμυντική βιομηχανία. Μήνυμα: αν θες Ευρώπη, κόψε την απειλή πολέμου.
5) NAVTEX και έργα στο Αιγαίο: «δεν θα ζητήσουμε άδεια»
Στο θέμα των NAVTEX, η θέση ήταν «μηδενική αναγνώριση» του νομικού τους βάρους, με χαρακτηριστική αιχμή ότι η Ελλάδα δεν θα ζητήσει άδεια για έργα όπως ηλεκτρικές διασυνδέσεις μεταξύ νησιών.
6) Ενέργεια: «Κάθετος Διάδρομος» ως πολλαπλασιαστής ισχύος
Ο Πρωθυπουργός “έδεσε” την εξωτερική πολιτική με την ενέργεια: παρουσίασε τον «Κάθετο Διάδρομο» ως στρατηγική που κάνει την Ελλάδα πάροχο ενεργειακής ασφάλειας προς Βαλκάνια/Ρουμανία, με μίξη κρατικών και ιδιωτικών υποδομών (Ρεβυθούσα/Αλεξανδρούπολη κ.ά.).
Εδώ η στόχευση είναι corporate καθαρή: η Ελλάδα ως hub, όχι ως “παρατηρητής”.
7) «Βαθύ κράτος», ΟΠΕΚΕΠΕ και η παραδοχή αποτυχίας
Στα εσωτερικά, ξεχώρισε μια σπάνια φράση: για τον ΟΠΕΚΕΠΕ μίλησε ως «χαμένη μάχη», λέγοντας ότι έπρεπε να κοπεί ο «γόρδιος δεσμός» και ότι η μετάβαση πληρωμών στην ΑΑΔΕ αυξάνει τα εχέγγυα διαφάνειας.
Παράλληλα, υπερασπίστηκε τη μεταρρυθμιστική εικόνα (ψηφιακό κράτος/gov.gr, αξιολόγηση, μπόνους κ.λπ.) ως «πόλεμο φθοράς» με νίκες και ήττες.
8) «Διάταξη Κεφαλογιάννη»: σωστή ρύθμιση, λάθος εντύπωση
Για τη διάταξη που προκάλεσε αντιδράσεις (με αφορμή την Όλγα Κεφαλογιάννη), είπε ότι πέρασε κανονικά τη διαδικασία και είναι «ορθή», αλλά αναγνώρισε εμμέσως ότι οι δημόσιοι αξιωματούχοι οφείλουν να προσέχουν και τις εντυπώσεις.
9) Συνταγματική Αναθεώρηση: το «2030» ως brand στόχος
Ο Μητσοτάκης έβαλε ορόσημο το 2030 (200 χρόνια νεοελληνικού κράτους) και “έσπρωξε” την ατζέντα αναθεώρησης με βαριά θεσμικά κεφάλαια: σύνδεση μονιμότητας–αξιολόγησης, δημοσιονομική σταθερότητα, αλλαγές στο άρθρο 86 ώστε η δίωξη να περνά στη Δικαιοσύνη και όχι στη Βουλή.
10) Θυμός, Τέμπη και «θεωρίες ξυλολίων»: η πιο ωμή αυτοκριτική
Το σημείο με το μεγαλύτερο πολιτικό φορτίο ήταν η παραδοχή ότι «άφησα να ριζώσουν θεωρίες» γύρω από την παραπληροφόρηση μετά τα Τέμπη και ότι ίσως χρειαζόταν πιο ανοιχτή/αυστηρή διερεύνηση νωρίτερα. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: είναι προσπάθεια να “μαζευτεί” το κενό εμπιστοσύνης που ο ίδιος αναγνώρισε πως υπάρχει στους θεσμούς.
Η συνέντευξη ήταν ένα διπλό μήνυμα:
- Προς τα έξω: Ελλάδα = σταθερότητα, αποτροπή, «μία διαφορά» με Τουρκία, χωρίς τρίτους, με ενεργειακό ρόλο που αναβαθμίζει το γεωπολιτικό αποτύπωμα.
- Προς τα μέσα: «ναι, υπάρχουν λάθη/ήττες (ΟΠΕΚΕΠΕ, επικοινωνία μετά τα Τέμπη), αλλά πάμε σε θεσμικό reset με Αναθεώρηση και κράτος πιο μετρήσιμο».
Με άλλα λόγια: ο Πρωθυπουργός στήνει το αφήγημα της επόμενης περιόδου σαν εταιρικό turnaround plan — με KPI τη σταθερότητα, την άμυνα, την ενέργεια και τη θεσμική αξιοπιστία. Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν η κοινωνία θα αγοράσει το “plan”, ή αν θα το διαβάσει σαν άλλη μία καλοστημένη παρουσίαση PowerPoint σε χώρα που έχει κουραστεί να ζει… στη διαφάνεια του προβολέα.
