«Αντίο Γρηγόρη Παράσχο» – Ένας αποχαιρετισμός ζωής από τον Κώστα Αστυρακάκη

Με λόγια απλά ο Περιφερειακός Σύμβουλος και πρώην Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Κώστας Αστυρακάκης αποχαιρετά τον Γρηγόρη Παράσχο. Όχι σαν δημόσιο πρόσωπο. Σαν παιδικό φίλο. Σαν συμμαθητή. Σαν αδελφό ψυχής.

Ο Γρηγόρης ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν πολλά για να αφήσουν ίχνος. Από πιτσιρικάς, με το Marlboro μόνιμα στο χέρι – σύμβολο μιας άλλης εποχής, πιο ωμής, πιο αληθινής. Φίλος σταθερός, παρών σε όλες τις στροφές της ζωής. Ακόμα και όταν αρρώστησε, το πακέτο ήταν εκεί, απέναντί του. Όχι για να καπνίσει. Για να θυμάται. Για να γελά ειρωνικά με τη μοίρα. «Έτσι μου είπε ο γιατρός», έλεγε – και χαμογελούσε.

Μεγάλωσε με ιστορία βαριά. Ο πατέρας του, ο μπάρμπα Λευτέρης, κυνηγημένος, εξόριστος από τα τέρατα της χούντας. Και ο Γρηγόρης φύλαγε σαν ευαγγέλιο τα ποιήματα του Φώτη Αγγουλέ, δώρο του ποιητή στον πατέρα του στην εξορία. Όχι ως κειμήλιο βιτρίνας, αλλά ως εσωτερική πυξίδα.

Χρόνια μετά, τον ξαναβρήκαν στη Δρώτα. Σε ένα μικρό, όμορφο σπιτάκι, φτιαγμένο με τα χέρια του – γιατί ήταν καλός μάστορας, από αυτούς που ξέρουν να χτίζουν και τοίχους και ζωές. Είχε αποτραβηχτεί: από τη δουλειά, από την πολιτική, από τη φασαρία. Αν και είχε περάσει κι από εκεί – μέλος Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου, με παρουσία και άποψη.  Στη Δρώτα έζησε αλλιώς. Ήσυχα, δοτικά, καθαρά. Καθάριζε το χωριό, ξεχορτάριαζε, φρόντιζε. Και χαιρόταν αληθινά όταν φίλοι πήγαιναν Σαββατοκύριακα ή γιορτές. Όχι για εντυπώσεις. Για την ανθρώπινη συνάντηση. Ο Γρηγόρης Παράσχος φεύγει όπως έζησε: χαμηλόφωνα, με αξιοπρέπεια. Και μένει όπως αξίζει: στη μνήμη, με αγάπη και χαμόγελο. Αντίο ρε Γρηγόρη.