Δεκαεπτά χρόνια μετά: Η μνήμη επιστρέφει, η οργή θεριεύει, ο δρόμος καλεί - Σάββατο μεσημέρι πλατεία Σαπφούς
Κι έτσι πέρασαν δεκαεπτά χρόνια.
Δεκαεπτά χρόνια από εκείνη τη νύχτα που ράγισε την καρδιά κάθε γονιού, δεκαεπτά χρόνια που η μνήμη δεν λέει να ησυχάσει. Η χώρα άλλαξε κυβερνήσεις, χρώματα, αφηγήσεις — αλλά όχι την παγωμένη αλήθεια αυτού του τραύματος. Κάθε φορά που τα ΜΑΤ εισβάλλουν σε Πανεπιστήμια, σε σχολεία, σε πορείες∙ κάθε φορά που πέφτουν χημικά, που πολίτες σέρνονται στο οδόστρωμα, που συλλαμβάνονται επειδή «τόλμησαν» να υψώσουν φωνή — το αίμα μας παγώνει ξανά.
Η καταστολή δεν είναι εξαίρεση· έχει γίνει κανόνας.
Η τρομοκρατία, οι προσαγωγές, οι απαγορεύσεις, οι τραυματισμοί, οι κρατικές δολοφονίες, οι προσχηματικές ΕΔΕ, η απουσία δίκης για ένστολους — όλα αυτά δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι ένα σύστημα εξουσίας που χρησιμοποιεί τα «όργανα της τάξης» όχι για την κοινωνία, αλλά για να προστατεύει συμφέροντα ξένα προς τα λαϊκά στρώματα.
Η Δικαιοσύνη —όπως λειτουργεί— δεν μπορεί να προστατέψει τη Δημοκρατία.
Η Αστυνομία —όπως ασκείται— δεν εγγυάται τα δικαιώματα.
Ο στόχος είναι ο φόβος: να αδειάσουν οι πλατείες, να σιγήσουν οι φωνές, να σβήσει η συλλογική μνήμη, να μάθουμε να «νοιώθουμε ασφαλείς» μόνο κλεισμένοι στο σπίτι. Να παραδώσουμε το δημόσιο χώρο, να ξεχάσουμε πως ο δρόμος ήταν πάντα ο τόπος όπου ο λαός διεκδικούσε.
Όμως εμείς δεν ξεχνάμε.
Θυμόμαστε τη φωνή που κάποτε έλεγε πως «δεν περισσεύει υπομονή». Θυμόμαστε τη μουσική ενός τραγουδιού που ταξίδεψε από τον ισπανικό εμφύλιο, πέρασε από τον Μπελογιάννη, κι έφτασε μέχρι τους δικούς μας νεκρούς. Ένα τραγούδι που έγινε φορέας μνήμης, που έντυσε τη θλίψη για όσους χάθηκαν εδώ, στην Ελλάδα της ειρήνης, στη χώρα που θα έπρεπε να προστατεύει τη νεολαία της και όχι να τη θρηνεί.
Γιατί η λίστα δεν σταμάτησε.
Ο Μάγγος, ο Σαμπάνης, ο Φραγκούλης, ο Μιχαλόπουλος, ο Μανιουδάκης.
Και πριν από αυτούς:
Σιδηρόπουλος, Τσίβικας, Τσιρώνης, Βασιλακοπούλου, Κουμής, Κανελλοπούλου, Μαγλαρίδης, Καλτεζάς, Μαυροειδής, Γιακάς, Μαρίνος, Μουράτης.
Κι εκείνος που σημάδεψε μια γενιά: Γρηγορόπουλος.
Όλοι νεκροί.
Όλοι θύματα του ίδιου μηχανισμού.
Όλοι υπενθυμίζουν ότι όταν η εξουσία ξεπερνά τα όρια, το πληρώνει ο λαός με αίμα.
Η 6η Δεκέμβρη δεν είναι τυπική επέτειος. Είναι ημέρα μνήμης και αντίστασης. Είναι η στιγμή που αρνούμαστε να αφήσουμε τη λήθη να εγκατασταθεί, η στιγμή που επιλέγουμε τον δρόμο αντί για τη σιωπή. Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο αναστοχασμός· είναι πράξη. Και η πράξη είναι το μόνο αντίδοτο απέναντι σε ένα σύστημα που θέλει να ξεχνάμε, να υποχωρούμε, να παραιτούμαστε.
Στις 6 Δεκέμβρη στις 12:00, στην πλατεία Σαπφούς, στεκόμαστε μαζί.
Για όσους χάθηκαν.
Για όσους ζουν.
Για τη δημοκρατία που οφείλουμε να προστατεύουμε εμείς — γιατί άλλος δεν θα το κάνει.
Κίνηση Μνήμη και Δράση
