ΓΚΩΣΑΜΕ — Γήπεδα παντού, παιδιά πουθενά

Στη Λέσβο, όπου κάθε μέρα έχουμε ανακοινώσεις ή κόβεται κι άλλη κορδέλα, τα γήπεδα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, τένις — μέχρι και στις πιο απίθανες γωνιές του νησιού φυτρώνουν ταμπέλες «Έργο Ανάπτυξης». Φωτογραφίες, χειραψίες, δηλώσεις για το “μέλλον του αθλητισμού”.
Μόνο που το μέλλον… δεν ήρθε ποτέ.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι τα γήπεδα — είναι τα παιδιά. Και τα παιδιά λείπουν.

Τα «μωρέλια» δεν ιδρώνουν πια στα χώματα, αλλά στις οθόνες. Δεν ψάχνουν πάσα, ψάχνουν Wi-Fi. Ο σβέρκος τους λυγισμένος από το τάμπλετ, όχι από το σουτ.
Χτίζουμε εγκαταστάσεις, αλλά όχι συνήθειες. Επενδύουμε σε χορτάρια, όχι σε προπονητές που θα τους μάθουν τι σημαίνει προσπάθεια, ήττα, ομαδικότητα.

Το νησί έχει περισσότερα γήπεδα από ποτέ — και λιγότερα παιδιά να τρέχουν μέσα σ’ αυτά.
Αν συνεχίσουμε έτσι, τα έργα θα μείνουν άδεια κουφάρια. Όμορφα, καινούργια, αλλά χωρίς ψυχή.

Γιατί ο αθλητισμός δεν θέλει κορδέλες. Θέλει φωνές, λάσπη στα γόνατα και ένα παιδί που να θέλει να παίξει.