Τα "στηθαία ασφαλείας" της... απομόνωσης – Ποιον προστατεύουν τελικά στην παραλιακή προς το αεροδρόμιο;

Το παρακάτω άρθρο βασίζεται σε εύστοχες παρατηρήσεις και τεκμηριωμένο προβληματισμό του κ. Αντώνη Κυριακόπουλου, Γεωπόνου, ο οποίος με αφορμή την πρόσφατη τοποθέτηση μεταλλικών στηθαίων στον παραλιακό δρόμο προς το αεροδρόμιο, θέτει μια σειρά από εύλογα ερωτήματα σχετικά με τη σκοπιμότητα, την αισθητική, αλλά και τις συνέπειες αυτής της παρέμβασης στον δημόσιο χώρο. Πρόκειται για άρθρο προβληματισμού, που φιλοδοξεί να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για τον σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα των έργων στην καθημερινότητα των πολιτών.

Καθημερινά το αντικρίζουμε. Και ενώ στην αρχή μάς ξένισε, τώρα σχεδόν το συνηθίσαμε. Όμως, κανείς δεν φαίνεται να μιλάει. Ας τεθεί λοιπόν το ερώτημα ευθέως, μήπως και προκύψει ένας ελάχιστος προβληματισμός: ποιον εξυπηρετούν τα βαρέως τύπου μεταλλικά στηθαία που "φράζουν" την παραλιακή λεωφόρο προς το αεροδρόμιο;

Πρόκειται για τα κλασικά γαλβανιζέ, στιλπνά στηθαία ασφαλείας — από εκείνα που συναντάμε σε εθνικές οδούς, σε αυτοκινητόδρομους, σε σημεία υψηλού κινδύνου. Εδώ όμως, τα βλέπουμε… στην ακτογραμμή. Ανάμεσα σε αλμυρίκια, βράχια και στάσεις λεωφορείου. Σε έναν παραλιακό δρόμο που περνούν κάθε μέρα πεζοί, δρομείς, ποδηλάτες, λουόμενοι, ψαράδες και οικογένειες που θέλουν απλώς να πάνε για ένα μπάνιο ή μια βόλτα.

Τι εξυπηρετούν τελικά;

Ο επίσημος λόγος δεν έχει δοθεί. Κανένα δελτίο τύπου, καμία ανακοίνωση, καμία εξήγηση από τον Δήμο ή την Περιφέρεια για την αιφνίδια και εκτεταμένη τοποθέτησή τους. Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι πρόκειται για μέτρο ασφαλείας — να μην καταλήξει κάποιο όχημα στην παραλία, σε περίπτωση εκτροπής. Σωστό. Αλλά...

Χρειάζονται 500 ή 700 μέτρα μεταλλικών φραγμών για να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο;

Μήπως αυτό το "τείχος" δεν είναι τελικά απλώς για την ασφάλεια, αλλά λειτουργεί σαν εμπόδιο για τους ίδιους τους κατοίκους; Για τον περιπατητή, τον ποδηλάτη, τον ηλικιωμένο που περιμένει λεωφορείο στη διασταύρωση για το Πληγώνι;

 Οι παρενέργειες: Φράγμα στην καθημερινότητα

• Περπατούν ζευγάρια κρατώντας ο ένας το χέρι από τη μία πλευρά του στηθαίου και ο άλλος από την άλλη. Τρυφερό, αλλά και τραγικά συμβολικό.
• Οι δρομείς της Μυτιλήνης, που χρόνια χρησιμοποιούν την παραλιακή, τώρα τρέχουν στη ΛΕΑ, δίπλα από τα οχήματα.
• Πλίνθοι και πέτρες έχουν τοποθετηθεί αυτοσχέδια ως σκαλοπάτια για να περνούν πάνω από το φράγμα. Ούτε σε ταινία δεν το βλέπεις αυτό.
• Η στάση λεωφορείου στη διασταύρωση Πληγωνίου; Ανέκδοτο. Πρέπει να σκαρφαλώσεις για να φτάσεις.
• Οι κάτοικοι που θέλουν να πάνε για μπάνιο στα βραχάκια κάτω από τα αλμυρίκια, αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά.

 Το "τείχος" του παραλόγου

Αναρωτιέται κανείς:

• Είναι αυτά τα στηθαία μέρος του ποδηλατοδρόμου της πόλης;
• Συμβάλλουν στην ανάδειξη της «Λεσβιακής Ριβιέρας» ή τη μετατρέπουν σε περιφραγμένο νταμάρι;
• Εξυπηρετούν την καθημερινότητα ή την αποκλείουν;
• Υπάρχει πρόβλεψη να τοποθετηθούν και στις άλλες 21 εξόδους προς τον παραλιακό δρόμο μέχρι την Κράτηγο;

Ή μήπως... περίσσεψαν σε κάποια αποθήκη και κάποιος σκέφτηκε “ας τα βάλουμε κάπου”;

 Τι συμβαίνει αλλού;

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Γερμανία), τα βαριά στηθαία ασφαλείας αποσύρονται, καθώς θεωρούνται επικίνδυνα για μοτοσικλετιστές και πεζούς. Αντικαθίστανται με πιο «έξυπνα» συστήματα (περιστρεφόμενα, απορροφητικά, με ανακλαστήρες), ειδικά σε περιοχές με μικτή κυκλοφορία. Σε κάθε περίπτωση, συνοδεύονται από μελέτες και κοινή λογική.

Και τώρα τι;

Αν όντως το ζητούμενο είναι η ασφάλεια, ας το δούμε σοβαρά. Με τεχνικές μελέτες. Με διαβούλευση. Με πρόβλεψη και για όλους τους χρήστες: όχι μόνο οδηγούς, αλλά και πεζούς, παιδιά, λουόμενους, ποδηλάτες, ηλικιωμένους.

Η παραλιακή δεν είναι εθνική οδός. Είναι ο πιο ζωντανός και πολυχρησιμοποιημένος δημόσιος χώρος της νότιας Μυτιλήνης.

Και αυτή τη στιγμή, αποκλείεται με μέταλλο.

 Μήπως να το ξανασκεφτούμε;

Η εικόνα ενός παιδιού που πηδάει τα στηθαία για να πάει στη στάση. Ενός ηλικιωμένου που τρέχει για να προλάβει το λεωφορείο, πατώντας στην άσφαλτο. Ενός δρομέα που κάνει ελιγμούς ανάμεσα σε μπάρες και καθρέφτες αυτοκινήτων.

Αυτές οι εικόνες δεν δείχνουν «ανάπτυξη». Δεν δείχνουν «εξωραϊσμό». Δείχνουν απροσεξία. Απουσία σχεδιασμού. Αδιαφορία.

Κι αν δεν κάνουμε τίποτα, σύντομα θα δείχνουν και κάτι χειρότερο.