Λέγεται – στερεοτυπικά – ότι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Σχεδόν τρία χρόνια μετά το ναυάγιο της Πύλου η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αλλά δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Στα ανοιχτά της Χίου…
Ζούμε στον καιρό των τεράτων. Πάντα ήταν ο καιρός των τεράτων. Όμως τις τελευταίες δεκαετίες τα τέρατα κρύβονταν. Δεν αποκαλύπτονταν και δεν παρουσιαζόταν θριαμβευτικά στο κοινό. Έτοιμα να αποθεωθούν. Όπως γίνεται σήμερα. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα τέρατα δεν έβρισκαν χώρο να εμφανιστούν. Ήταν το σοκ του πολέμου τέτοιο, που οι κοινωνίες – ειδικά οι δυτικές – δεν μπορούσαν να ανεχτούν τα τέρατα. Όσο όμως οι μνήμες εξασθενούν, όσο οι γενιές που βίωσαν τη φρίκη φεύγουν, τα τέρατα βρίσκουν χώρο και ρόλο και εμφανίζονται.
Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια κλασική περίπτωση τέτοιου τέρατος. Που πλέον δεν κρύβεται. Και εμφανίζεται ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους σα να μην συμβαίνει τίποτα. Είναι μια καρικατούρα, ένας κακός ήρωας πρωταγωνιστής σε κόμικ, ένα καρτούν που ως δια μαγείας ζωντάνεψε έλαβε σάρκα και οστά και έγινε άνθρωπος. Το παράξενο όμως δεν είναι η εμφάνιση αυτού του τέρατος. Το παράξενο είναι ότι ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων τον βλέπει, τον ακούει και δεν τους φαίνεται παράλογος και γελοίος. Και συμφωνούν μάλιστα μαζί του. Και ταυτίζονται.
Μικροί Τραμπ – εξίσου επικίνδυνοι – κυκλοφορούν παντού. Και συνεχώς αποκαλύπτονται. Και γίνονται και μόδα. Ο Θάνος Πλεύρης κι ο Άδωνης Γεωργιάδης, είναι τέτοιοι μικροί Τραμπ. Βέβαια ο Άδωνης Γεωργιάδης – ως χαμαιλέων – θα μπορούσε να είναι και οτιδήποτε άλλο…
Ο Θάνος Πλεύρης – υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής – με τα ακραία δόγματα του περί φύλαξης των συνόρων οπλίζει και λύνει τα χέρια του κάθε λιμενικού. Προκειμένου να «πυροβολεί» ατιμώρητα. Αποτροπή έως τον θάνατο. Χτες στην Πύλο σήμερα στη Χίο.
Για όλα αυτά δεν θα γίνει κανένας σεισμός στην Ελλάδα. Κατάπιαμε εξακόσιους νεκρούς στην Πύλο. Στους δεκαπέντε της Χίου θα κολλήσουμε; Δεκαπέντε άγνωστοι, χωρίς ταυτότητα μελαμψοί άνθρωποι. Δεν είναι τα Τέμπη που μας συγκλόνισαν. Είναι η Χίος που δεν μας ενδιαφέρει. Γιατί ο θάνατος αυτός είναι απρόσωπος. Και ίσως και δικαιολογημένος. Γιατί ήταν εισβολείς. Και εμβόλισαν το σκάφος του λιμενικού. Το ποδήλατο εμβόλισε τη νταλίκα…
Το μεταναστευτικό – προσφυγικό είναι ένα τεράστιο παγκόσμιο ζήτημα. Με πάρα πολλές πλευρές και παραμέτρους. Με θύτες και θύματα. Που διχάζει τις κοινωνίες. Όμως όταν σαράντα άνθρωποι βρίσκονται πάνω σε ένα φουσκωτό και πλησιάζουν τις ακτές σου δεν έχεις κανένα δικαίωμα – στο όνομα καμίας αποτροπής και καμίας πολιτικής σκοπιμότητας – να το συνθλίβεις και να κατακρεουργείς δεκαπέντε ανθρώπους.
Αν αποδεχτείς ότι στο όνομα της «προστασίας» της κοινωνίας σου μπορείς να εγκληματείς έχεις χάσει ως κοινωνία την πορεία σου. Και πλέον πορεύεσαι χωρίς πυξίδα. Με ότι αυτό συνεπάγεται για την υπόσταση σου και την ποιότητα της κοινωνίας σου.
Ο χορός των τεράτων μας αφορά. Και αν δεν βρεθούμε απέναντι του να τον σταματήσουμε κινδυνεύουμε να μας καταπιεί. Είναι εύκολο να σε καταπιεί. Όπως σιγά – σιγά καταπίνει τη μάνα σύμβολο των Τεμπών. Που από τη στιγμή που αποφάσισε να ανακατευτεί με την ενεργή πολιτική – μέσω ενός υπό ίδρυση κόμματος – διολισθαίνει στον χορό των τεράτων. Και μοιάζει όλο και πιο πολύ στο πρόσωπο με όλους αυτούς που κατήγγειλε και ήταν αταλάντευτα απέναντι τους...
