«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά...»τραγουδά ο Σαββόπουλος το μακρινό 79, ενώ χρόνια πίσω, ο Χατζιδάκις γράφει: « τα παιδιά κάτω στον κάμπο κοροϊδεύουν: τους αστούς, τον παπά... .»
Τα παιδιά, πρωταγωνιστές της ζωής, πρωταγωνιστές ρομαντικοί, περιπετειώδεις, δραματικοί, πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς μας.
Η κοινωνία τα προστατεύει, τα υπερπροστατεύει, τα χαϊδεύει, τους ρίχνει καρπαζιές, τα δείχνει με το δάχτυλο, τα επαινεί, τα αναθεματίζει.
«Αχ! αυτοί οι νέοι πώς έγιναν έτσι, ενώ στα δικά μας τα χρόνια...», σχόλια που ακούγονται στα καφενεία, στις συνάξεις, στις ψηφιακές γειτονιές της εποχής μας.
Το διαδικτυακό δάχτυλο, με κουκούλα ή χωρίς, σημαδεύει παιδιά και σχολείο.
Το σχολείο στον μεγεθυντικό φακό όλων από τις χαμηλές επιδόσεις έως το μπούλιγκ.
Η λέξη που μπήκε τα τελευταία χρόνια στην καθημερινότητα, στις δράσεις, στο στόμα καθενός. Αρέσει ως λέξη ίσως γι’ αυτό αποφεύγεται η ελληνική: εκφοβισμός.
Μετά την τραγική κατάληξη της καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, υψώθηκαν φωνές για αυστηροποίηση, εντατικοποίηση, έλεγχο, ποινές... Μετά τον θάνατο της καθηγήτριας όλοι μίλησαν: αξιολογήστε, τιμωρήστε... όλες οι προστακτικές αντήχησαν τηλεοπτικά και διαδικτυακά.
Η κοινωνία, ως συνήθως, χωρίστηκε αλληλοκατηγορούμενη εκτός από όσους γνωρίζουν πως χρόνια τώρα τα σχολεία βιώνουν μειώσεις πόρων, αξιολογήσεις, webex και για μια μέρα χιονιά , ελέγχους, αναφορές, απολογίες και παντού πλατφόρμες, διαγωνισμοί , δράσεις και ξανά δράσεις, το "φαίνεσθαι" αντικατέστησε το "είναι", η ύλη ατελείωτη :σε δύο διδακτικές ώρες(1.30 ώρα ) προχώρα τρέξε και... : "Τι άλλο κάνεις;"
Εκπαιδευτικοί σε μόνιμη αναζήτηση προσόντων, ενώ το εισόδημα τους μειώνεται, παιδιά που από το δημοτικό αγωνιούν, τρέχουν σε φροντιστήρια απ΄ τη μια κι απ' την άλλη παιδιά που στερούνται τα στοιχειώδη, φαγητό, ρούχα, παιδιά ΜΟΝΑ και μια ψηφιακή γραφειοκρατία μέσα σε ένα νέο φιλελεύθερο πλαίσιο.
«Πώς να κρυφτείς απ 'τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα...» συνεχίζει ο Διονύσης .
Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια ανθρωποφαγική κοινωνία, έναν κόσμο σε διαρκή κρίση, σε μια κοινωνία που μετασχηματίστηκε, άλλαξε, μια κοινωνία χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς κατανόηση που όμως θέλει το σχολείο να τρέχει στο σήμερα κρατώντας ηθικές του χθες και τώρα , αυτή η κοινωνία , ζητά κεφάλια.
Μπουλιιινγκ, λοιπόν, ακούγεται πανταχόθεν και στη μέση το σχολείο, σα σχεδία όπου πάνω μαθητές και δάσκαλοι προσπαθούν να την "κυβερνήσουν" σε μια "ακυβέρνητη" κοινωνία όπου η εξαφάνιση των ορίων έχει ποδοπατήσει την ασφάλεια, οι δράσεις την ανασυγκρότηση της υπομονής, η κάθε επιθυμία γίνεται ανάγκη.
Άτομα, μονάδες απρόσωπες με κέντρο αναφοράς μόνο το "εγώ" τους.
Άτομα που προσπαθούν να γίνουν πρόσωπα, πρόσωπα και όχι αριθμοί σε πλατφόρμες και συζητήσεις στατιστικής.
Τα σχολεία παιδαγωγούν; εκπαιδεύουν; η κοινωνική αλληλεπίδραση έχει σημασία; Οι δάσκαλοι έχουν χρόνο να ανταλλάξουν ιδέες , να συνομιλήσουν για τα μικρά , τα καθημερινά της τάξης ;
Σε μια κοινωνία που η κρίση είναι καθημερινότητα, άνθρωποι χάνονται, άνθρωποι παραιτούνται, αποχωρούν από τη ζωή επαγγελματική, προσωπική, φυσική. Το δίκαιο του ισχυρότερου, η δικαιοσύνη του κατέχοντα.
Η αυτοσυγκράτηση, η συνεργασία, η κοινότητα, ο χρόνος, ο χώρος δόθηκαν;
Η βία και η βίαιη ανατροπή φέρνει αξιοπρέπεια και δημοκρατία ή αντικαθίστατα με άλλης μορφής καταπίεση; να σκεφτούμε αν η αυστηροποίηση και η τιμωρία θα δημιουργήσει καλύτερους ανθρώπους και μελλοντικούς πολίτες; ή θα γίνουν παραμύθι και τα παιδιά θα έχουν χαθεί;
Και μέσα σε όλα αυτή την ακραία ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, όλοι ενοχοποιούνται εκτός από το ΥΠΑΙΘΑ!
