ΚΕΦΙΑΠ Λέσβου: Από την τραγωδία στο λιμάνι της Μυτιλήνης στη θεσμική στροφή – Πράσινο φως για κλειστή νοσηλεία μετά την παρέμβαση Παρασκευαΐδη

Ξεκίνησε από μια αυτοκτονία στο λιμάνι της Μυτιλήνης.Έναν άνθρωπο από τη Λήμνο, με βαριά κινητικά προβλήματα, που δεν βρήκε ποτέ μια θέση αποκατάστασης.Όχι γιατί δεν την άξιζε. Αλλά γιατί δεν υπήρχε.Εκεί, στο τσιμέντο του λιμανιού, φάνηκε γυμνή η αλήθεια:
στα νησιά μας η υγεία συχνά σταματά εκεί που αρχίζει η ανάγκη.Σήμερα, όμως, κάτι αλλάζει. Μετά από κοινοβουλευτική παρέμβαση, το Υπουργείο Υγείας αποδέχεται την αναβάθμιση του ΚΕΦΙΑΠ Λέσβου σε κλειστού τύπου, ώστε άνθρωποι που χρειάζονται αποθεραπεία και αποκατάσταση να μη φεύγουν κυνηγημένοι στην Αθήνα – ή να μη λυγίζουν από την απόγνωση.

Αναλυτικά:

Η ερώτηση του Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, προς το Υπουργείο Υγείας είχε αποτέλεσμα!  Ήταν μια ερώτηση που δεν προέκυψε από στατιστικούς πίνακες ή τεχνοκρατικές εκθέσεις, αλλά από ένα τραγικό γεγονός στο εμπορικό λιμάνι της Μυτιλήνης, τον Οκτώβριο του 2025: τον θάνατο ενός 61χρονου άνδρα από τη Λήμνο, με σοβαρά κινητικά προβλήματα, που είχε εξαντλήσει κάθε περιθώριο αναμονής, ελπίδας και οικονομικής αντοχής.

Η υπόθεση αυτή λειτούργησε ως καταλύτης. Έφερε στην επιφάνεια, με τον πιο ωμό τρόπο, ένα διαχρονικό θεσμικό κενό στο Βόρειο Αιγαίο: την απουσία δημόσιας δομής κλειστής νοσηλείας αποθεραπείας και αποκατάστασης για ασθενείς που δεν μπορούν απλώς «να πηγαινοέρχονται» σε ραντεβού, αλλά χρειάζονται συνεχή ιατρική παρακολούθηση, εντατική φροντίδα και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

Ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης δεν έθεσε το ζήτημα αφηρημένα. Στην κοινοβουλευτική του ερώτηση μίλησε για συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες ανάγκες: ασθενείς μετά από εγκεφαλικά, βαριά τροχαία, νευροεκφυλιστικές παθήσεις όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και το Πάρκινσον, νέους και ηλικιωμένους που αναγκάζονται να μετακινούνται στην ηπειρωτική Ελλάδα, όταν –και αν– βρουν θέση, πληρώνοντας βαρύ οικονομικό και ψυχολογικό τίμημα. Υπογράμμισε ότι η Λέσβος, λόγω μεγέθους και γεωγραφικής θέσης, είναι το φυσικό κέντρο αναφοράς όχι μόνο για το νησί αλλά και για τη Λήμνο, η οποία στερείται πλήρως αντίστοιχης δομής.

Η απάντηση του Υπουργείου Υγείας, με ημερομηνία 24 Δεκεμβρίου 2025, έχει πολιτικό και ουσιαστικό βάρος. Για πρώτη φορά καταγράφεται επίσημα ότι, στο πλαίσιο της σύνταξης του νέου Οργανισμού του Γενικού Νοσοκομείου Μυτιλήνης «Βοστάνειο», προβλέπεται αύξηση προσωπικού ώστε το Κέντρο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης Λέσβου (ΚΕΦΙΑΠ) να μετατραπεί σε κλειστού τύπου, δεδομένου ότι η απαιτούμενη υλικοτεχνική υποδομή ήδη υφίσταται .

Η απάντηση δεν ωραιοποιεί την υφιστάμενη κατάσταση. Αντιθέτως, περιγράφει με σαφήνεια τα όρια του σημερινού μοντέλου λειτουργίας. Το ΚΕΦΙΑΠ, ενταγμένο οργανικά στο «Βοστάνειο», παρέχει υπηρεσίες ανοιχτής φροντίδας: φυσικοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη. Λειτουργεί πέντε ημέρες την εβδομάδα, εξυπηρετώντας περίπου 35–40 άτομα ημερησίως, με ένα περιορισμένο αλλά εξειδικευμένο προσωπικό. Είναι μια δομή πολύτιμη, αλλά ανεπαρκής για τις βαριές και χρόνιες περιπτώσεις που απαιτούν νοσηλεία.

Τα ίδια τα στοιχεία του Υπουργείου αποτυπώνουν τη ζήτηση: χιλιάδες ώρες συνεδριών ετησίως, δεκάδες ασθενείς καθημερινά, ένα μοναδικό κέντρο για ολόκληρη τη Λέσβο. Και πίσω από αυτούς τους αριθμούς, μια σιωπηλή πίεση που συσσωρεύεται: άνθρωποι που «δεν χωρούν» στο σύστημα, επειδή το σύστημα έχει σχεδιαστεί με ηπειρωτικά μέτρα για νησιωτικές πραγματικότητες.

Η αποδοχή της πρότασης Παρασκευαΐδη δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Σημαίνει όμως ότι, για πρώτη φορά, αναγνωρίζεται θεσμικά πως η λύση δεν είναι οι διακομιδές, οι λίστες αναμονής και η ιδιωτική δαπάνη, αλλά η αναβάθμιση μιας υπάρχουσας δημόσιας δομής σε ΚΕΦΙΑΠ κλειστού τύπου. Είναι μια στροφή από τη διαχείριση της έλλειψης στη λογική της επένδυσης στην αξιοπρέπεια.

Σε πολιτικούς όρους, η υπόθεση αυτή δείχνει πώς μια τεκμηριωμένη κοινοβουλευτική ερώτηση, με κοινωνική ενσυναίσθηση και καθαρό στόχο, μπορεί να μετατραπεί σε μοχλό αλλαγής. Σε ανθρώπινους όρους, είναι μια υπόσχεση –ακόμη εύθραυστη, αλλά υπαρκτή– ότι ο θάνατος στο λιμάνι της Μυτιλήνης δεν θα καταγραφεί απλώς ως ένα ακόμη τραγικό συμβάν, αλλά ως το σημείο καμπής που ανάγκασε την Πολιτεία να δει κατάματα ένα κενό δεκαετιών.

Το στοίχημα, πλέον, δεν είναι η διατύπωση της πρόθεσης. Είναι η υλοποίηση: χρονοδιάγραμμα, στελέχωση, χρηματοδότηση. Γιατί στα νησιά, η υγεία δεν είναι απλώς δημόσια πολιτική. Είναι ζήτημα ζωής, απόστασης και χρόνου. Και ο χρόνος, όπως έδειξε αυτή η ιστορία, δεν είναι ποτέ ουδέτερος.