Αυτόπτης Μάρτυρας στο Αιμοδυναμικό Εργαστήριο Μυτιλήνης – Όταν η καρδιά αποφασίζει να σου μιλήσει

Μια προσωπική μαρτυρία για τη στιγμή που η καρδιά χτυπά δυνατά — όχι από φόβο, αλλά από ευγνωμοσύνη. Ένα ταξίδι ζωής στο Αιμοδυναμικό Εργαστήριο Μυτιλήνης, εκεί όπου η επιστήμη συναντά την ανθρωπιά.

Του Γρηγόρη Δεϊλόγκου

Όταν η καρδιά αποφασίζει να σου μιλήσει…

Ήταν Παρασκευή βράδυ. Ήσυχο, σχεδόν αδιάφορο. Από εκείνα που νομίζεις ότι τίποτα δεν θα συμβεί.
Κι όμως, εκεί, ανάμεσα στην καθημερινή ρουτίνα και στο γέλιο των παιδιών, ήρθε ένας πόνος στο στήθος. Όχι οξύς, όχι τρομακτικός — αλλά επίμονος, ενοχλητικός, σαν να σου λέει: «Εδώ είμαι. Μη με αγνοείς».

Μισή ώρα πέρασε έτσι. Ο πόνος δεν έλεγε να φύγει.
Και τότε κατάλαβα πως αν δεν αντιδρούσα άμεσα, θα ήταν αργά για όλα.
Με τα χίλια ζόρια, πήρα το δρόμο για το Νοσοκομείο Μυτιλήνης. (Κουταμάρα μου, το ξέρω…)

Όταν είπα στα Επείγοντα ότι ήρθα μόνος μου, οι γιατροί με κοίταξαν μ’ εκείνο το βλέμμα που χωράει και αυστηρότητα και κατανόηση.
«Υπάρχει και το 166, ξέρετε», μου είπαν.
«Δεν ήθελα να ενοχλήσω», απάντησα.
Χαμογέλασαν. «Αν ήξερες με τι ασχολείται το 166 μερικές φορές…»

Η είδηση της τροπονίνης

Η τροπονίνη — εκείνη η μικρή πρωτεΐνη που ξέρει να ουρλιάζει όταν η καρδιά κινδυνεύει — είχε αρχίσει την ανοδική της πορεία.
Η είσοδος στη Μονάδα Εντατικής της Καρδιολογικής Κλινικής έγινε με το γνώριμο εκείνο αίσθημα: φόβο που δεν θέλεις να παραδεχτείς.

Μέρες με φάρμακα, καλώδια, ορούς και καρδιογράφους που τρεμοπαίζουν τη ζωή σου σε κυματομορφές. Και μετά, η ανακοίνωση:
«Την Τετάρτη θα έρθει ο Μίλκας — θα κάνουμε τη στεφανιογραφία στο Αιμοδυναμικό Εργαστήριο».

Στο άκουσμα της είδησης ένιωσα απίστευτη χαρά! Το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο και ο κ. Μίλκας, μέσα από τα ρεπορτάζ του Στρατή Μπαλάσκα στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, έχουν  γίνει σταρ σε όλη την Ελλάδα.
Αλλά το θέμα μου εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ποιος είναι διάσημος· ήταν η βεβαιότητα πως ήμουν σε σίγουρα χέρια.

Το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο — ένας καθεδρικός της καρδιάς

Την ημέρα της στεφανιογραφίας, με οδήγησαν σε έναν χώρο που δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχουμε στο νου μας για ένα δημόσιο νοσοκομείο.
Θα έλεγα πως θύμιζε διαστημικό σταθμό: ολίγον ψυχρό φως, άψογη καθαριότητα, τεχνολογία που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.
Και κάπου εκεί, ένας ήχος που δεν περίμενα — κλασική μουσική.

Η σκέψη που έκανε με  χιούμορ είναι ότι θα με ρωτήσουν : « Σας αρέσει ο Μπαχ ή προτιμάτε κάτι πιο σύγχρονο;»
Και πράγματι, με ρώτησαν αν θέλω μουσική!

Ξαπλωμένος, κοιτούσα τους προβολείς και προσπαθούσα να ηρεμήσω. Οι φωνές γύρω μου ήρεμες, καθαρές, σχεδόν τελετουργικές.
Μια πολυμελής ομάδα από καρδιολόγους, τεχνικούς και νοσηλευτές. Και ο μαέστρος — ο Δρ. Αναστάσιος Μίλκας — με το μοναδικό του χιούμορ, να αναλαμβάνει να με χαλαρώσει.

Η προετοιμασία κράτησε λίγα λεπτά.
«Λίγο τσίμπημα εδώ…», είπε ο Σπύρος Πατσέλης, Προϊστάμενος του Εργαστηρίου — ο άνθρωπος που κρατούσε κυριολεκτικά το χέρι μου.

Το σύνθημα δόθηκε. Τοπική αναισθησία στον καρπό και ο καθετήρας άρχισε το ταξίδι του, ανεβαίνοντας σιωπηλά μέχρι την καρδιά.
Στην οθόνη, οι δικές μου στεφανιαίες αρτηρίες ζωντάνεψαν: ένας λαβύρινθος φωτός, ένας χάρτης ζωής.

Η εικόνα μαγική και ταυτόχρονα αποκαλυπτική: εκεί, στην καρδιά, βρίσκεται ο χάρτης του ίδιου σου του εαυτού.
Όσο οι γιατροί σχολίαζαν ψύχραιμα τα ευρήματα, εγώ ένιωθα να ξετυλίγεται μπροστά μου ένα ποίημα της ιατρικής.

Αναρωτήθηκα μέσα μου: «Όλα αυτά γίνονται στ’ αλήθεια στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης; Ή είμαι σε κάποιο ιδιωτικό ιατρικό κέντρο της Αθήνας;»

Η εξέταση ολοκληρώθηκε. Ακολούθησε ένα μικρό «ιατρικό συμβούλιο» για τα ευρήματα και τα επόμενα βήματα.
Γνώση, ψυχραιμία, άμεση ενημέρωση. Ένιωθα πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν πια οικογένειά μου. Ήξεραν την καρδιά μου καλύτερα από τον καθέναν! 

Τρία χρόνια λειτουργίας — εκατοντάδες ζωές σωσμένες

Το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο του Νοσοκομείου Μυτιλήνης γιόρτασε πρόσφατα τρία χρόνια λειτουργίας.
Τρία χρόνια που δεν μετριούνται σε μήνες, αλλά σε ζωές. Τρία χρόνια αυτή η ομάδα σώζει ζωές! 
Η θνητότητα από καρδιοαγγειακά αίτια στη Λέσβο μειώθηκε κατά 150 άτομα ετησίως.

Μια μικρή ομάδα γιατρών, νοσηλευτών και τεχνικών κατάφερε ό,τι φάνταζε ακατόρθωτο: να κάνουν τη Λέσβο αυτάρκη καρδιολογικά.

Όταν τελείωσε η στεφανιογραφία

Η διαδικασία κράτησε λιγότερο απ’ όσο φανταζόμουν. Κι όταν τελείωσε, με μετέφεραν ξανά στο θάλαμο.
Έξω από το παράθυρο, το φως της Μυτιλήνης έσβηνε  καθώς έρχόταν το απόγευμα .
Κι εγώ σκεφτόμουν: Ίσως αυτό που πέρασα να μην ήταν δοκιμασία, αλλά δώρο.

Ένα μήνυμα προς κάθε αναγνώστη

Η καρδιά δεν προδίδει ποτέ· απλώς μιλάει.
Εμείς είμαστε που δεν ακούμε.
Αν νιώσεις κάτι, έστω και μικρό, πήγαινε. Μην περιμένεις το αύριο.
Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ — η ζωή μπορεί όμως να τελειώσει σε ένα λεπτό.

--

Ως διαχειριστής του Lesvosnews.net εδώ και 15 χρόνια, έχω φιλοξενήσεις και γράψει  χιλιάδες άρθρα για άλλους.
Σήμερα, γράφω για πρώτη φορά για κάτι που έζησα.

Το κάνω γιατί πιστεύω πως αυτό που έχουμε στο νησί μας είναι θείο δώρο:
Μια ομάδα που κάνει καθημερινά το αδύνατο δυνατό.
Το Αιμοδυναμικό Εργαστήριο Μυτιλήνης  είναι μια υπόσχεση ζωής. Μια υπόσχεση ότι, σε αυτό το νησί, ακόμα και η καρδιά, έχει πια πού να απευθυνθεί.

Προσωπικές ευχαριστίες

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια πέντε ανθρώπους του Νοσοκομείου:

Τον  Δρ. Αναστάσιο Μίλκα. Λέγαμε καιρό να βρεθούμε από κοντά και η πρώτη μας γνωριμία έγινε τελικά στο Αιμοδυναμικό. Το πόσο εξαιρετικός επιστήμονας είναι το ξέρουμε όλοι.  Έχει όμως και ένα χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα... αλίμονο αν πέσεις στο στόμα του! χαχα

Τον Καρδιολόγο Ιγνάτη Αρβανιτέλλη. Άνθρωπος της προσφοράς, ακούραστος, δίπλα μου στην πιο δύσκολη στιγμή, καθοδηγητής μου στα δύσκολα. Μεγάλη μορφή και απίστευτη σεμνότητα.

Τον Προϊστάμενο του Εργαστηρίου Πατσέλη Σπύρο. Ο άνθρωπος που κυριολεκτικά κρατούσε το χέρι μου κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Αναλυτικός όσο πρέπει, εμπνέει σιγουριά.

Τον Καρδιολόγο Βασίλη Κικίλια. Ο άνθρωπος που καθημερινά με ενημέρωνε και πάντα έδινε την αναγκαία αισιοδοξία.

Τέλος θα αναφερθώ στη Νοσηλεύτρια Ντίνα Τσολάκου. Σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή στο"box" της ΜΕΘ με βοήθησε, με φρόντισε στο μέγιστο βαθμό όπως μια μητέρα φροντίζει το παιδί της.  Απίστευτος Άνθρωπος!  Δεν έχω λόγια...

Και φυσικά, όλο το προσωπικό του Καρδιολογικού Τμήματος. Είμαστε πραγματικά τυχεροί που διαθέτει τέτοια στελέχωση το Νοσοκομείο μας.

Κι αν τα διαβάζει αυτά ο Υπουργός Υγείας, το μήνυμα είναι ένα:
Αυτοί οι άνθρωποι  αξίζουν  την στήριξη και ζητούν άμεση ενίσχυση σε προσωπικό.
Η καρδιά της Λέσβου χτυπά εκεί — αρκεί να τη βοηθήσουμε να συνεχίσει να χτυπά,