Η φθορά πίσω από τα χαμόγελα: Το δημοσιογραφικό γλείψιμο ως δηλητήριο

Σε μια εποχή που η κοινή γνώμη διψά για καθαρό λόγο, η μόδα του υπερβολικού δημοσιογραφικού «γλειψίματος» δεν είναι απλώς κακή πρακτική. Είναι αυτοκαταστροφική. Καίει όσους τη χρησιμοποιούν, εκθέτει όσους την δέχονται και διαβρώνει το ίδιο το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται: τα ΜΜΕ.

Η δημόσια εικόνα ενός πολιτικού δεν ενισχύεται με σιρόπια. Ενισχύεται με έργο, αποτελέσματα και σοβαρή λογοδοσία. Όταν ένα μέσο επιλέγει να ξεπλένει, να λιβανίζει ή να παρουσιάζει την πραγματικότητα με τρόπο «corporate sugarcoating», ο πολιτικός δεν βγαίνει κερδισμένος. Βγαίνει απροστάτευτος. Γιατί ένα πρόσωπο που συνηθίζει στη θαλπωρή της άκριτης θετικοφάνειας, αιφνιδιάζεται όταν η πραγματικότητα τοποθετεί μπροστά του έναν καθρέφτη που δεν κολακεύει.

Για τα ΜΜΕ, το τίμημα είναι ακόμη βαρύτερο. Η αξιοπιστία —η πιο ισχυρή «μετοχή» στο χρηματιστήριο της ενημέρωσης— εξανεμίζεται όταν ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι αντί για δημοσιογραφία του ελέγχου, σερβίρεται δημοσιογραφία του μανικιούρ. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται πάνω στον ενθουσιασμό του θαυμαστή, αλλά πάνω στη συνέπεια του ελεγκτή.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα, λιγότερο ορατό αλλά πιο επικίνδυνο: όταν ένα πολιτικό πρόσωπο συνηθίσει στον «προστατευμένο» χώρο ενός φιλικού ΜΜΕ, παύει να προσαρμόζει πολιτικές, να ακούει κοινωνικούς παλμούς, να καταλαβαίνει τις αντιδράσεις. Ζει σε μια φούσκα όπου όλα μοιάζουν σωστά. Μέχρι που μια μέρα τα νούμερα, η κάλπη ή η κοινωνία τραβάνε την πρίζα —και τότε δεν υπάρχει κανείς να τον προειδοποιήσει γιατί όλοι τον χειροκροτούσαν.

Η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Είναι δημόσιο καθήκον. Η κριτική δεν είναι εχθρότητα. Είναι η πιο βαθιά μορφή σεβασμού προς τον θεσμό, προς τον πολίτη και, τελικά, προς τον ίδιο τον πολιτικό. Όποιος δεν το βλέπει αυτό, είτε δεν ξέρει τι σημαίνει δημοσιογραφία είτε δεν ξέρει τι σημαίνει πολιτική.

Στο τέλος της ημέρας, το «γλείψιμο» δεν προστατεύει κανέναν. Απλώς αποδυναμώνει. Τον πολιτικό. Το ΜΜΕ. Και, δυστυχώς, ολόκληρη την ποιότητα του δημόσιου λόγου.

Αν θέλουμε η δημοκρατία να αναπνέει, πρέπει να αφήσουμε τις αλήθειες να φυσάνε. Όχι τα αρώματα.