Η υποκρισία των ΜΜΕ: Όταν οι «τιμητές» πλήρωναν τη Μουρτζούκου για τηλεθέαση

Πίσω από τις εύκολες καταδίκες, τις ηθικολογίες των τελευταίων ημερών και τα μεγαλόστομα «εγώ ποτέ» κάποιων παρουσιαστών και τηλεοπτικών εκπομπών, υπάρχει μια αλήθεια που σπάνια λέγεται δημόσια. Η Ειρήνη Μουρτζούκου —η γυναίκα που σόκαρε το πανελλήνιο με τις δολοφονίες παιδιών στην Αμαλιάδα— δεν περιφερόταν τυχαία από πλατό σε πλατό. Κάποιοι την ήθελαν εκεί. Και κάποιοι την πλήρωναν. Και μάλιστα καλά.

Όπως αποκάλυψε το youweekly.gr, η Μουρτζούκου στα πρώτα βήματά της στον τηλεοπτικό φακό πληρωνόταν σε είδος: ένα πιάτο φαγητό, μια διαμονή, ένα εισιτήριο. Όταν όμως διαπίστωσε πως πουλάει —γιατί πουλούσε αίμα και σπέρμα, το πιο πουληστερό τηλεοπτικό εμπόρευμα— οι απαιτήσεις της αυξήθηκαν. Οι αμοιβές της έφταναν τα 200, 300, ακόμη και 500 ευρώ για κάθε εμφάνιση. Όχι από όλους. Από εκείνους που ήξεραν πως αν δεν της τα δώσουν, θα την πάρει η απέναντι εκπομπή. Κι όπως πάντα, το χρήμα έρρεε όταν η τηλεθέαση πήγαινε στο κόκκινο.

Οι ίδιοι που σήμερα παριστάνουν τους «σοκαρισμένους», οι τιμητές της κοινωνίας και οι επαγγελματίες καταγγελίας, δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να την «χρυσώνουν» για να τους δώσει ατάκες, να φωνάξει, να ορκιστεί, να δώσει το «πιασάρικο». Και φυσικά όλα αυτά βαφτίζονταν «δημοσιογραφική έρευνα». Την ίδια στιγμή που έτρεχε στα social media live δηλώνοντας πως «όποιος με θέλει από τώρα, θα πληρώνει».

Το τηλεοπτικό κοινό παρακολουθούσε, η τηλεθέαση εκτοξευόταν και κάποιοι γέμιζαν τις τσέπες τους. Και τώρα όλοι παίζουν τους αθώους. Η υποκρισία στο απόγειό της.

Γιατί το πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο μια καταδικασμένη γυναίκα που εκμεταλλεύτηκε το θέαμα της φρίκης. Είναι και οι μηχανισμοί που τη δημιούργησαν, τη συντηρούσαν και σήμερα κάνουν ότι δεν τη γνώριζαν. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί που για δεκαετίες βαφτίζουν την τηλεοπτική χυδαιότητα σε «αποκλειστικότητα», που ντύνουν τον ανθρώπινο πόνο με μουσικές και δράματα για να κρατήσουν το κοινό. Και φυσικά δεν το κάνουν τζάμπα.

Το πιο μακάβριο σόου της δεκαετίας γράφτηκε με αίμα, φωνές, στημένα παραληρήματα και «ευέλικτες» αμοιβές. Και όσοι σήμερα κουνάνε το δάχτυλο, ας θυμηθούν πόσα φάκελα άνοιγαν τότε για να εξασφαλίσουν την «πρώτη θέση στο δικό τους πάνελ». Γιατί καλές οι κατακραυγές, αλλά καλύτερα τα νούμερα.

Η αλήθεια είναι πως σε αυτή την «παράσταση Μουρτζούκου», λίγοι έμειναν αμέτοχοι. Και όσο αυτή η αλήθεια θα παραμένει στο σκοτάδι, το θέατρο της υποκρισίας θα συνεχίζεται.