Σχετικά μικρός ο φετινός ταϊφάς, αν τον συγκρίνουμε με αυτούς σε χρόνους προηγούμενους.
Μιλάμε βέβαια για τον τρύγο του πρώιμου αμπελιού μας στην περιοχή «Αρακλή», στον κάμπο της Καλλονής. Εκεί κοντά στο εξωκλήσι που τιμάται στη χάρη του Σωτήρος, τον «Ξ’το» των αγιαπαρασκευτών.
Κι ο μικρός ταϊφάς είχε να κάνει με την μικρή παραγωγή του αμπελιού, που κι αυτή είχε την αιτιολογία της…
Ήταν την Κυριακή του Λαζάρου που επισκέφτηκα το αμπέλι. Να το δω και να το θαυμάσω στην αρχή της βλάστησής του, όταν ακόμα όλα είναι καταπράσινα πάνω του, χωρίς ίχνος προσβολής από οποιαδήποτε αιτία.
Κι όπως ανοίγω την καγκελόπορτα του αμπελιού, κρύος ιδρώτας με έλουσε: από την πρώτη σειρά των κλημάτων ίσαμε την τελευταία, σε όλα ανεξαιρέτως τα κλήματα, οι νιόβγαλτοι βλαστοί, δέκα και είκοσι και τριάντα πόντων, όλοι τους «καμένοι» από παγετό. Μία εμπειρία πρωτόγνωρη, στα κοντά σαράντα χρόνια που ασχολούμαι με τ’ αμπέλια.
Και τότες το θυμήθηκα: δυο τρεις μέρες πριν είχα δει πως η χαμηλότερη θερμοκρασία στην περιοχή της Καλλονής θα ήταν ένας βαθμός πάνω από το μηδέν. Συνθήκες παγετού δηλαδή. Θάπεσε τη νύχτα μπόλικο το αγιάζι στη γη και μαζί στα δροσερά και ευαίσθητα κληματόφυλλα, το αγιάζι θάγινε τις πρωινές ώρες καταστροφικό «κιραγί», όπως λέγεται η πάχνη στα μέρη μας, και νάτο το «κάψιμο» απ’ άκρη σ’ άκρη…
Πέντε έξι χιλιόμετρα όμως πιο μακριά, στο «Καντρί» τώρα, το άλλο το αμπέλι εντελώς απείραχτο… Εδώ, τον ρόλο έπαιξε η τοποθεσία προφανώς. Πιο κοντά στη θάλασσα, δίπλα ακριβώς στο Μυλοπόταμο, με μεγαλύτερη κίνηση του αέρα, έστω και ανεπαίσθητη, η χαμηλή θερμοκρασία δεν επέδρασε.
Ξαναπήγα στο «χτυπημένο» αμπέλι με βαριά καρδιά, σε τρεις βδομάδες. Και «ω του θαύματος», η προηγούμενη ζημιά σαν να μην υπήρξε ποτέ. «Δεν ήνταν μπιλί...» κατά την έκφραση της ντοπιολαλιάς μας. Που πάει να πει δεν γινόταν αντιληπτή η προηγούμενη εμφάνισή του. Οι «καμένοι» βλαστοί είχαν εξαφανιστεί και στη θέση τους είχαν αναπτυχτεί καινούριοι, καταπράσινοι.
Θα ρωτήσει τώρα κάποιος: και γιατί παρουσιάστηκε, ρε μάστορα, η ελαττωμένη παραγωγή, που ανέφερες στην αρχή; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός πως στους «καμένους» βλαστούς υπήρχαν και ένα σωρό τσαμπιά με άνθη σταφυλιών, που «κάηκαν» κι αυτά … Ιδιαίτερα, το φαινόμενο τούτο ήταν πιο έντονο σε μερικές ποικιλίες βρώσιμων σταφυλιών. Στα κλήματα με την ποικιλία «νυχάκι» η παραγωγή ήταν πολύ μικρή ενώ στην ποικιλία «κάρντιναλ» μηδενική.
Να περάσουμε τώρα στην ποιότητα. Οι προσβολές από συνηθισμένες ασθένειες του καλοκαιριού στα σταφύλια εντελώς ανύπαρκτες. Μυκητιάσεις (ευδεμίδα, ωίδιο κλπ), περονόσπορος κλπ. ούτε ίχνος. Αν και το αμπέλι δέχτηκε μόνο ένα ράντισμα. Πράγμα που οφείλεται στους συνεχόμενους καύσωνες του καλοκαιριού και στην ανυπαρξία βροχών και υγρής ατμόσφαιρας.
Αν μάλιστα δεχτούμε ότι και από πλευράς οργωμάτων το αμπέλι έπασχε φέτος, (δεν οργώθηκε καν, λόγω αρνητικών συγκυριών) και τούτο δεν επηρέασε την καλή ποιότητα. Κι εδώ έχει εφαρμογή η ντόπια παροιμία «απ’ ντη χρουνιά έφαγα, απ’ ντη δ’λειά δεν έφαγα…».
"Μπιρικιάτ βερσίν...!"
Να ευχηθούμε λοιπόν καλόπιοτο να προκύψει και το φετινό κρασί μας (από την ποικιλία "Μοσχάτο Αμβούργου") να το ευχαριστηθούν φίλοι και γνωστοί!
Γεννήθηκε στην Αγία Παρασκευή Λέσβου. Αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα, σε βιομηχανίες, όπως και στην εκτέλεση έργων.Συνταξιοδοτήθηκε όταν εργαζόταν στον ΟΤΕ, που στα τελευταία χρόνια είχε τη θέση του Προϊσταμένου των Τεχνικών Υπηρεσιών του Οργανισμού στον Νομό Λέσβου.
Υπηρέτησε την τοπική Αυτοδιοίκηση για οκτώ χρόνια.Φανατικός θιασώτης της παράδοσης της πατρίδας του, συμμετείχε, θεσμικά ή εξωθεσμικά, σε πολιτιστικούς και λαογραφικούς συλλόγους.Είναι παντρεμένος με τη δασκάλα Γαρυφαλάνθη (Ανθή) Κομνηνάκα και έχουν δύο δίδυμους γιούς.
