Η Μαρία Καρυστιανού με τη στάση της και τη μαχητικότητα της – στο μεγάλο θέμα του εγκλήματος των Τεμπών – με τον καθαρό και ασυμβίβαστο λόγο της, δημιούργησε τις προσδοκίες ότι μπορεί να είναι αυτή που θα κλονίσει και θα αποκαθηλώσει τη σημερινή κυβέρνηση. Την κυβέρνηση της συγκάλυψης και του μπαζώματος των ευθυνών. Με πρώτο ζητούμενο τη δικαιοσύνη – που βάναυσα καταπατάται – και που είναι η αρχή της δημοκρατίας.
Η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να εκφράσουν αυτή τη δυσαρέσκεια και την αποστροφή των πολιτών φώτισε το πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού που ούτως ή άλλως είναι φωτεινό.
Όμως άλλο οι προσδοκίες και οι φαντασιώσεις και άλλο η πραγματικότητα. Ο καθένας έπλασε μια εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού μέσα από αυτά που εκείνη έλεγε και από αυτά που – εκείνος – φανταζόταν ως εικόνα της. Ώσπου από τη φαντασίωση του καθενός μας περάσαμε στις πράξεις και στις δηλώσεις της. Πέρα από τα «Τέμπη», στο δια ταύτα της πολιτικής. Και η Μαρία Καρυστιανού άρχισε να κρίνεται. Καλοπροαίρετα και κακοπροαίρετα.
Και όταν η Μαρία Καρυστιανού άρχισε να μιλά και να ακούγεται και για άλλα θέματα – πέραν των Τεμπών – άρχισε να ακούγεται κάπως παράφωνα. Και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας πάγωσε.
Όταν εκπρόσωπος της – έστω και άτυπα – είναι κάποια κυρία που στις τελευταίες εκλογές πολιτεύτηκε με την «Νίκη» τότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Γιατί «Νίκη» σημαίνει θεοκρατία, σημαίνει κοινωνικός συντηρητισμός, σημαίνει δεσποτάδες, παπάδες, καλόγεροι, κομποσκοίνια, μια ολόκληρη κουλτούρα φονταμενταλισμού και οπισθοδρόμησης.
Όμως – προσωρινά και συνειδητά – το θέμα υποβαθμίστηκε περιμένοντας το επόμενο βήμα της. Όταν ακούσαμε για σοφές «γερόντισσες» και για νεαρές αστρολόγους νιώσαμε άβολα όμως πάλι περιμέναμε να δούμε. Και ξαφνικά άρχισαν οι πολιτικές δηλώσεις. Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά. Μια άποψη που μόνο οι νεοφιλελεύθεροι και οι δεξιοί τι λένε. Φυσικά υπάρχει αριστερά και δεξιά – όσο σ’ αυτόν τον κόσμο – υπάρχει αδικία και κοινωνικές τάξεις. Και τελικά ήρθαν και οι δηλώσεις της για τις εκτρώσεις….
Η Μαρία Καρυστιανού προφανώς δεν αντιλήφθηκε την τεράστια δυναμική που ανέπτυξε το κίνημα των Τεμπών. Ή την αντιλήφθηκε αλλά την ανέλυσε λάθος. Ή θέλησε συνειδητά να διαχωρίσει τη θέση της από την πλειοψηφία του κινήματος που την ακολούθησε στις πλατείες. Ένα κίνημα – που όλοι ήταν παρόντες – αλλά ο πολύς κόσμος που έδωσε το παρών μόνο συντηρητικός δεν ήταν. Όποιος γνωρίζει την ανθρωπογεωγραφία των τοπικών συγκεντρώσεων το καταλάβαινε. Φυσικά και υπήρχαν και πολλοί συντηρητικοί άνθρωποι. Όμως δεν ήταν η πλειοψηφία. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ήταν προοδευτικοί πολίτες που δεν ανέχονται το σημερινό καθεστώς της έλλειψης δικαιοσύνης, της διαπλοκής και της ρεμούλας. Και αυτός ο κόσμος αγανακτισμένος με την προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών βγήκε στους δρόμους.
Η Μαρία Καρυστιανού – όπως πιο πριν η Μάγδα Φύσσα – είναι οι ακατάβλητες γυναίκες και μάνες που έδωσαν και δίνουν τη μάχη της δικαιοσύνης και της τιμωρίας για τα εγκλήματα που σκότωσαν τα παιδιά τους.
Η Μάγδα Φύσσα σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα ποτέ δεν θέλησε να ασχοληθεί με τα κόμματα και την ενεργή πολιτική. Η Μαρία Καρυστιανού αποφάσισε να κάνει κόμμα. Κίνημα το ονομάζει. Μικρή σημασία έχει ο χαρακτηρισμός. Σημασία έχει το περιεχόμενο. Γι’ αυτό το περιεχόμενο γίνεται σήμερα όλη αυτή η συζήτηση.
Είναι χιλιοειπωμένα ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει φυσικά το δικαίωμα να κάνει κόμμα. Ίσως είναι αυτή που καίρια μπορεί να χτυπήσει την μονοκρατορία του συστήματος Μητσοτάκη. Και να συμβάλει καθοριστικά στο γκρέμισμα του . Όμως η στήριξη στην Μαρία Καρυστιανού δεν μπορεί να γίνει ούτε άνευ όρων ούτε στα τυφλά. Αν είναι να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθει κάτι θολό, απροσδιόριστο, με ιδέες που τις εκφράζουν τα συντηρητικά έως ακροδεξιά κόμματα στην ΕΕ καλύτερα να μην έρθει.
Δεν αγοράζουμε γουρούνι στο σακί. Αν η Μαρία Καρυστιανού αυτά που λέει τα πιστεύει καλώς κάνει και τα λέει. Όμως πλέον αυτό το μεγάλο και πλειοψηφικό ρεύμα που εξέφραζε το έχει περιορίσει. Γιατί οι κοινωνίες δεν είναι ουδέτερες. Υπάρχουν ιδέες και ιδεολογίες. Υπάρχει αριστερά και δεξιά. Και όταν ανοίξεις το στόμα σου και εκφραστείς δεν μπορούν όλοι να συμφωνούν με αυτά που ακούν.
Κι αν ακόμα λέγεσαι Μαρία Καρυστιανού κι αν ακόμα είσαι φωτεινό σύμβολο αυτά που λες ζυγίζονται. Γιατί αυτά που λες είναι οι ιδέες σου. Και κανενός οι ιδέες – ευτυχώς – δεν είναι πάνω από τις ιδέες και τα πιστεύω των άλλων. Και οι ιδέες σου κρίνονται.
