Μπορεί να απέχουν γεωγραφικά και θεματικά, όμως οι δύο ειδήσεις μοιράστηκαν κάτι κοινό: έγιναν στόχος ενός συντονισμένου κύματος τοξικών, χλευαστικών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ρητά μισαλλόδοξων σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ίδιοι "σχολιαστές" – είτε ανώνυμοι με ψευδώνυμα , είτε επώνυμοι – έσπευσαν να επιτεθούν: στη μία, κατά της αγάπης δύο γυναικών· στην άλλη, κατά του δικαιώματος ενός λαού να μην λιμοκτονεί.
Όταν το μίσος δεν κάνει διακρίσεις
Σχόλια όπως «Ντροπή τους», «να πάνε αλλού», «τι δουλειά έχουν εδώ» (και πολλά ακόμη υβριστικά που δεν δημοσιεύονται) αλλά και «με τους τρομοκράτες είναι τώρα», «γιατί δεν κάνουν πορεία για τους Έλληνες της Κύπρου» εμφανίστηκαν και στις δύο περιπτώσεις. Άλλα έμμεσα, άλλα απροκάλυπτα, όλα όμως μέσα στο ίδιο πνεύμα: άρνηση της ετερότητας, επιθετικότητα απέναντι στη διαφορά, άγνοια ντυμένη με βεβαιότητα και, σε αρκετές περιπτώσεις, καθαρός φασιστικός λόγος.
Κι εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Πώς γίνεται τα ίδια άτομα να εξοργίζονται και με έναν γάμο και με μια πορεία αλληλεγγύης;Τι ακριβώς τους ενόχλησε; Η ευτυχία; Η ισότητα; Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση;
Η Ερεσός δεν επιλέχθηκε τυχαία για να φιλοξενήσει τον πρώτο ομόφυλο γάμο στο νησί. Η γη της Σαπφούς είναι εδώ και δεκαετίες σημείο αναφοράς για τη γυναικεία ελευθερία και τη σεξουαλική ποικιλομορφία. Το ίδιο και η Μυτιλήνη, με την ιστορία αλληλεγγύης προς πρόσφυγες, αγωνιστές, αποκλεισμένους. Κι όμως, αυτό το νησί, που συχνά υμνείται για τη φιλοξενία του και την ανοιχτή του καρδιά, βλέπει τα social media του να γεμίζουν με χολή.
Δεν είναι ότι «η κοινωνία είναι διχασμένη». Είναι ότι οι πιο δυνατές φωνές στα σχόλια – οι πιο θορυβώδεις – συχνά είναι και οι πιο ακραίες. Όχι επειδή είναι η πλειοψηφία, αλλά επειδή αυτές οι φωνές είναι οι πιο ανενδοίαστες. Το ζήσαμε και κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης.
Όταν κάποιος ενοχλείται από την αγάπη, τον έρωτα, τη χαρά δύο ανθρώπων και παράλληλα εξοργίζεται με τη συμπαράσταση σε έναν λαό που πεινάει και βομβαρδίζεται, τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε ο γάμος ούτε η πορεία. Είναι η ίδια η ύπαρξη του Άλλου. Το διαφορετικό ενοχλεί — είτε φιλιούνται δύο γυναίκες στην παραλία, είτε φωνάζει κάποιος «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Ο φασισμός, στη ρίζα του, είναι η απόρριψη του Ανθρώπου ως οντότητας αυθύπαρκτης και αυτόνομης, αν δεν μοιάζει με εμάς. Και σε αυτές τις δύο ειδήσεις, φάνηκε καθαρά πως αρκετοί συμπολίτες μας - ζουν ανάμεσα μας - είναι πολύ πιο κοντά σε αυτή τη λογική απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.
Ευτυχώς, δεν ήταν μόνο αυτοί. Ήταν κι εκείνοι που σχολίασαν με ευχές, που πήγαν στην πορεία, που αγκάλιασαν τις δύο γυναίκες και τις έκαναν να νιώσουν ότι ανήκουν. Ήταν οι άνθρωποι που υπερασπίζονται το δικαίωμα στην αγάπη, τη ζωή, την αξιοπρέπεια. Είναι και ακόμη περισσότεροι άνθρωποι που πολλές φορές επιλέγουν την σιωπή απέναντι στο βόθρο των σχολιαστών.
Ο Γρηγόρης Δεϊλόγκος είναι κεντρικός διαχειριστής του Lesvosnews.net, δημιουργός ψηφιακού περιεχομένου και διατηρεί τη δική του εταιρεία Γεω-Οικονομοτεχνικών Μελετών.
