Στην εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα του πρόσφυγα είχε και σχετική έκθεση φωτογραφιών της φωτογραφικής εταιρείας Μυτιλήνης. Μια φωτογραφία που μου έκανε εντύπωση, ήταν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μιχάλη Μπάκα. Κάποιοι παπάδες να στέκονται αγέρωχοι και ανέκφραστοι και κάποιοι πρόσφυγες κυριολεκτικά στα τέσσερα να προσεύχονται. Μια αντίθεση που δεν είναι και τόσο αντίθεση. Όλοι αυτοί στον ίδιο Θεό πιστεύουν. Κι ας φαγωνονται μεταξύ τους. Κι ας φαντασιωνονται ιερούς πολέμους.
Χθες ήταν η μέρα που γινόταν η λιτανεία για όλους τους αγίους της Λέσβου. Συνάντησα την πομπή στο στενό του παλιού Δημαρχείου που ενώνει την αγορά με την προκυμαία.
Πρώτη φορά είδα τόσους μαζεμένους παπάδες. Το λευκό κυριαρχούσε. Εντυπωσιακή εικόνα. Κάποιοι παπάδες κρατούσαν κάτι μικρά κουτιά. Τι είχαν μέσα τα κουτιά δεν ξέρω. Οστά; Ίσως. Υπάρχει κι αυτή η λατρεία της εκκλησίας για τα κόκαλα και τους σκελετούς...
Ακούστηκαν οι γνωστές ευχές για τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας. Η γκάμα όμως των ευχών είχε εμπλουτιστεί. Είχαν προστεθεί και ευχές για τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο.. Ευχές για τους χασάπηδες και τους κομμωτές δεν ακούστηκαν. Αυτοί δεν είναι στυλοβάτες του συστήματος.
Ο κόσμος ήταν λίγος. Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Αφού είπαν τις ευχές τους και τους ψαλμούς τους η πορεία ξεκίνησε με κατεύθυνση την εξέδρα που είχε στηθεί στο πεζοδρόμιο απέναντι από τα αστικά ΚΤΕΛ.
