Η Μαρία Καρυστιανού είναι μια πολύ γενναία και συμπαθητική γυναίκα. Είναι μια μαχητική γυναίκα – που ο πόνος για τον χαμό της κόρης της – την έκανε ατρόμητη και την έφερε απέναντι στο σημερινό σύστημα διακυβέρνησης. Την έφερε επίσης απέναντι στο σύστημα δικαιοσύνης που υπηρετεί πιστά τη σημερινή κυβέρνηση.
Η Μαρία Καρυστιανού πρόεδρος του «συλλόγου συγγενών θυμάτων Τεμπών 2023» κατάφερε μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς – αλλά κυρίως αυτή – να ξεσηκώσουν όλη την Ελλάδα και να τη βγάλουν στους δρόμους. Και κατάφερε να κινητοποιήσει όλη την κοινωνία ανεξάρτητα από ιδεολογική και κομματική προέλευση. Μέσα από αυτή την κινητοποίηση βγήκε η αγανάκτηση για αυτό το σύστημα εξουσίας – που με όλα τα μέσα – προσπαθούσε και προσπαθεί να μείνει αλώβητο και ανέγγιχτο και να συγκαλύψει τα γεγονότα.
Σήμερα η Μαρία Καρυστιανού προαναγγέλλει ότι θα ιδρύσει πολιτικό κίνημα – κόμμα. Αυτό είναι θεμιτό και όποιες αντιρρήσεις υπάρχουν – είναι κυρίως εκ του πονηρού – ενώ γίνεται προσπάθεια να τη συκοφαντήσουν. Είναι δικαίωμα – και ίσως και υποχρέωση της – να έρθει απέναντι και να προσπαθήσει να εξουδετερώσει αυτό το σύστημα το υπεύθυνο για το έγκλημα με τους 57 νεκρούς. Και για τόσα άλλα…
Η Μαρία Καρυστιανού – στις τελευταίες δηλώσεις της – λέει ότι αυτό το κόμμα – κίνημα φιλοδοξεί να είναι πρώτο στις επόμενες εκλογές. Η αποδοχή από την κοινωνία αυτού του εγχειρήματος – σήμερα – δείχνει μια τεράστια δυναμική. Αν αυτή η δυναμική συνεχιστεί όλα είναι δυνατά. Ακόμα και να είναι πρώτο κόμμα. Όποιος αφουγκράζεται την κοινωνία το καταλαβαίνει. Η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει ότι το νέο κόμμα δεν θα είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό. Αυτό ακούγεται ωραίο και πιασιάρικο αλλά τα κοινωνικά ζητήματα δεν μπορεί να είναι φλου.
Οι κοινωνίες – θέλουμε δεν θέλουμε – χωρίζονται σε τάξεις που έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα ο ντελιβεράς με τον ιδιοκτήτη της αλυσίδας των fast food. Και κάποια στιγμή η Μαρία Καρυστιανού οφείλει να διαλέξει ποιον θα αντιπροσωπεύσει. Δεν γίνεται όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Το δεξιός αριστερός είναι πραγματικός διαχωρισμός και εκφράζει αντικρουόμενες ιδεολογίες και επιδιώξεις. Ακόμα και πολιτιστικές διαφοροποιήσεις. Δεν είναι ψεύτικος διαχωρισμός. Άσχετα αν σήμερα με την εξέλιξη των κοινωνιών και της οικονομίας τα πράγματα έχουν μπλεχτεί και δεν είναι ξεκάθαρα όπως παλιά. Είναι κατανοητό η Μαρία Καρυστιανού να θέλει να τους εκφράσει όλους. Αλλά αυτό δεν γίνεται.
Μιλάει για κάτι που θα προκύψει μέσα από τον λαό – όμως αυτό ακούγεται μάλλον όχι αληθινό καθώς ήδη μια ομάδα γύρω από αυτήν – επεξεργάζεται πολιτικές θέσεις. Είναι καλό να επικαλείται τον λαό, αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι που ξεχωρίζουν, που δημιουργούν τις ηγετικές ομάδες που ηγούνται των κομμάτων. Ακόμα και στις επαναστατικές περιόδους κάποιοι βγαίνουν μπροστά. Κι ο λαός ακολουθεί…
Λέει το νέο κόμμα δεν θα έχει καμία σχέση με το παλιό πολιτικό προσωπικό. Αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί. Ήδη – από αυτά που ξέρουμε – είχε έρθει σε επαφή με τον Νίκο Καραχάλιο – στέλεχος της ΝΔ επί Κώστα Καραμανλή – ο οποίος με τις αναρτήσεις και τις δηλώσεις του την εξέθεσε. Ενώ τώρα είναι σε επαφή με τον Νικόλα Φαραντούρη διαγραμμένο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Άνθρωπο Ιδιαίτερα φιλόδοξο – και όχι από τους σταθερότερους – πολιτικά – πολιτικούς.
Η Μαρία Καρυστιανού μιλάει απαξιωτικά για τον Αλέξη Τσίπρα – και για το χειρότερο μνημόνιο που υπέγραψε – λαϊκίζοντας και αδικώντας τον. Χωρίς να κάνει τον κόπο – μάλλον – να διαβάσει τις εξηγήσεις που έγραψε ο Αλέξης Τσίπρας στην «Ιθάκη». Κι οι οποίες μεταφέρουν πολύ καλά το κλίμα που επικρατούσε τότε στην Ε.Ε. Και οι εξηγήσεις αυτές είναι επαρκείς και πειστικές. Αν για κάτι έπρεπε να ψέξει τον Αλέξη Τσίπρα η Μαρία Καρυστιανού θα ήταν για τις δηλώσεις του ότι όταν θα γίνει πρωθυπουργός θα καταργήσει το μνημόνιο με ένα νόμο, ένα άρθρο. Πράγμα που αποδείχτηκε αδύνατο και μη ρεαλιστικό. Ας μας έλεγε – σήμερα – η Μαρία Καρυστιανού τι έπρεπε να είχε κάνει – τότε – ο Αλέξης Τσίπρας που δεν το έκανε. Η ανέξοδη κριτική – εκ των υστέρων – είναι εύκολη. Ίσως τον χτυπάει γιατί θεωρεί ότι και οι δύο απευθύνονται στον ίδιο κόσμο για να τους ψηφίσει. Όμως αυτό δεν είναι τίμιο. Από μια γυναίκα που προχωρά βάζοντας μπροστά την ηθική.
Η Μαρία Καρυστιανού είναι πολύ συμπαθής και ο κόσμος την εκτιμά και την αγαπά. Και ταυτίζεται μαζί της. Και βλέπει ότι μπορεί να διαλύσει το σημερινό πολιτικό σύστημα που είναι διεφθαρμένο και άρρωστο. Μπορεί να είναι ο καταλύτης των ανατροπών. Όμως για να προκύψει κάτι καινούργιο, η ίδια πρέπει να αποφύγει την εύκολη διέξοδο του λαϊκισμού. Και αυτά που λέει να είναι αλήθειες κι όχι αυτά που νομίζει ότι τη βολεύουν. Γιατί τότε γίνεται το ίδιο με αυτό που θέλει να ανατρέψει.
Πρέπει να προχωρήσει διαφορετικά. Κι ο κόσμος θα κρίνει…
