Στη Λέσβο δε χωρά το κυνήγι φρονημάτων — Ναι στην ειρήνη, στη συνύπαρξη και στην αλληλεγγύη

Γράφει ο Ανδρέας Κωνσταντίνου

Τις τελευταίες μέρες στη Λέσβο — κι ειδικά στη Δυτική Λέσβο — ζούμε μια πρωτόγνωρη ένταση. Από την ολοκλήρωση ενός έργου τέχνης στο Πλωμάρι (γκράφιτι στον τοίχο του δημοτικού κτιρίου της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος» από τον Ισραηλινό καλλιτέχνη  Eran Smueli)  μέχρι την απόφαση ανακήρυξης του Ισραηλινού πρέσβη ως επίτιμου δημότη προ διετίας και τις σημερινές διαμαρτυρίες, το νησί μας μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης για ζητήματα που υπερβαίνουν κατά πολύ τοπικά όρια και αρμοδιότητες.

Να είμαστε ξεκάθαροι:
Η σφαγή αμάχων, οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες και η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων οπουδήποτε στον κόσμο — και βεβαίως στη Γάζα — δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο, κανέναν Λέσβιο που μεγάλωσε σε έναν τόπο προσφυγιάς και πολυπολιτισμικότητας. Ο σεβασμός στη ζωή και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι και πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτος.

Όμως είναι εξίσου επικίνδυνο να οδηγούμαστε σε πρακτικές "φρονηματισμού" και στο να κυνηγάμε ανθρώπους λόγω της εθνικότητάς τους ή να ζητάμε από έναν Ισραηλινό καλλιτέχνη — που ήρθε στο Πλωμάρι για να ζωγραφίσει ένα γκράφιτι με θέμα τη θάλασσα — να δηλώσει πολιτική τοποθέτηση. Να του ζητάμε να απολογηθεί για την κυβέρνηση της χώρας του, σαν να του ζητάμε «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» μιας άλλης εποχής. Αυτά είναι επικίνδυνα μονοπάτια.

Εξίσου ανησυχητικό είναι να ζητείται από τους Δήμους να αναλάβουν ρόλο εξωτερικής πολιτικής και να κάνουν "επανάσταση" κατά κρατών. Οι Δήμοι υπάρχουν για να υπηρετούν το τοπικό συμφέρον, τη βελτίωση της ζωής των δημοτών τους και την κοινωνική συνοχή. Αντί να μετατρέπονται σε μικρά Υπουργεία Εξωτερικών, καλό θα ήταν να ασχοληθούν με τα χωριά που ρημάζουν, τους δρόμους που διαλύονται και τους νέους που φεύγουν. Και ναι — οφείλουν να υψώνουν τη φωνή τους υπέρ της ειρήνης, αλλά με τρόπο που ενώνει και όχι που διχάζει.

Η ανακήρυξη επίτιμου δημότη πριν δύο χρόνια — σωστή ή λάθος — ήταν μια πολιτική πράξη που πάρθηκε από θεσμοθετημένο όργανο. (Σωστός ο σχολιασμός του κ. Παναγιωτή Μυριτζή στην τελευταία έκδοση της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ)  Μπορεί να κριθεί, μπορεί να καταδικαστεί, μπορεί να ανακληθεί — αλλά όχι υπό καθεστώς λαϊκού δικαστηρίου, ύβρεων, ρατσιστικών σχολίων και ανθρωποφαγίας στα social media.

Όσο για τους χαρακτηρισμούς για την εμφάνιση του Δημάρχου Δυτικής Λέσβου , τις κατάρες και τις χυδαιότητες που αναπαράγονται, αποτελούν ντροπή για τον δημόσιο διάλογο και δεν έχουν θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται δημοκρατική και προοδευτική.

Δεν μπορούμε να διεκδικούμε για τον παλαιστινιακό λαό ειρήνη και σεβασμό, και ταυτόχρονα να στήνουμε κυνήγι μαγισσών στη Λέσβο, να ζητάμε δηλώσεις μετανοίας και να στήνουμε δημόσιες διαπομπεύσεις.

Η Λέσβος, νησί της προσφυγιάς, της πολυπολιτισμικότητας και της αλληλεγγύης, δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό της να διολισθήσει σε μισαλλόδοξες πρακτικές. Ούτε σε ρατσισμό, ούτε σε φρονηματισμό, ούτε σε διχαστικές υστερίες.

Η αρχή μας πρέπει να είναι η συνύπαρξη, η ειρήνη και η αλληλεγγύη — χωρίς αστερίσκους.

Η πολιτική αντίθεση, η αλληλεγγύη στους αδύναμους, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι πράξεις ουσίας όταν γίνονται με αρχές, με ενότητα και με σεβασμό στον άνθρωπο.

Ας προσέξουμε λοιπόν τι κάνουμε, πώς το κάνουμε και ποιο δρόμο χαράζουμε ως κοινωνία. Γιατί σε κάθε περίσταση — και τώρα και πάντα — είμαστε αυτοί που διαλέγουμε ποια πλευρά της Ιστορίας θα γράψουμε.