Εκπαιδευτικός μπήκε «ασπίδα» σε μαθητές και κατέληξε στο νοσοκομείο – Συλλήψεις για τον άγριο ξυλοδαρμό έξω από γυμναστήριο
Ήρθαν για έναν μαθητικό αγώνα. Έφυγαν με τραύματα και μια κοινωνία να κοιτάζει κατάματα το πρόβλημά της.
Σοβαρό επεισόδιο σημειώθηκε το απόγευμα της 17ης Φεβρουαρίου 2026 έξω από το Γυμναστήριο Λευκάδας, όπου διεξαγόταν αγώνας μεταξύ του 2ου Πειραματικού Λυκείου Λευκάδας και του 4ου Γενικού Λυκείου Κέρκυρας. Μετά από λεκτική αντιπαράθεση, ομάδα ανηλίκων επιτέθηκε σε δύο μαθητές της Κέρκυρας.
Δύο μαθητές τραυματίστηκαν ελαφρά. Μαζί τους και μια εκπαιδευτικός που μπήκε μπροστά. Κυριολεκτικά.
Η Ελένη Βεργή δεν έμεινε θεατής. Όταν άκουσε «πάμε να τους πλακώσουμε στο ξύλο», έτρεξε και στάθηκε ανάμεσα στο «μπουλούκι» και τα παιδιά. Κατέληξε στο νοσοκομείο με μώλωπα στο μάτι, αλλά χωρίς ίχνος μεταμέλειας.
«Πόσο άδεια και χάλια πρέπει να είναι η ζωή τους για να βρίσκουν μαγκιά στη βία;» έγραψε στην ανάρτησή της, περιγράφοντας με θυμό αλλά και παιδαγωγικό ήθος τις στιγμές της επίθεσης.
Η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη 17χρονου που φέρεται να συμμετείχε στο επεισόδιο, ενώ συνελήφθη και ο πατέρας του για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου.
Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο ποινικό. Είναι κοινωνικό. Όταν η βία κανονικοποιείται στη δημόσια σφαίρα, εισβάλλει και στα σχολεία. Και τότε δεν μιλάμε απλώς για «επεισόδια». Μιλάμε για ρωγμές στο ίδιο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα.
Οι μαθητικοί αγώνες οφείλουν να είναι γιορτή. Όχι πεδίο επίδειξης ψευτο-ανδρισμού και εκτόνωσης συσσωρευμένης οργής.
Και μέσα σε όλο αυτό, μια εικόνα μένει: μια δασκάλα με μωβ μάτι – και καθαρή συνείδηση.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Ελένης Βεργή:
«Πόσο θυμό, οργή έχουν κάποιοι έφηβοι. Πόσο άδεια, κενή και χάλια πρέπει να είναι η ζωή τους για να βρίσκουν χαρά, μαγκιά και ολοκλήρωση στη βία... "Ήρθανε"... άκουσα και μετά... "πάμε να τους πλακώσουμε στο ξύλο"... έτρεξα χωρίς να το σκεφτώ και χώθηκα ανάμεσα.
Δεν ήξερα ποιοι ήταν οι μαθητές αλλά το μπουλούκι να τα βάζει με 2 μου φάνηκε κάπως... αλλά και τώρα που το σκέφτομαι ήρεμη, με το ωραίο μου μάτι μωβ, πάλι το ίδιο θα έκανα. Όλα καλά για να μην ρωτάτε».
