Η υπόθεση μυρίζει μπαρούτι. Την ώρα που ο πρωτογενής τομέας βυθίζεται, η κυβέρνηση επιλέγει να ανεβάσει τους τόνους, βαφτίζοντας αγανακτισμένους αγρότες… «εγκληματική οργάνωση». Κι αυτό δεν είναι απλώς μια νομική κλιμάκωση· είναι ένα μήνυμα φόβου, ένα πολιτικό εργαλείο που δείχνει πως η σύγκρουση περνά σε νέα φάση.
Στην Κρήτη, όπου εδώ και μέρες βράζει ο κάμπος, τα επεισόδια στα αεροδρόμια Ηρακλείου και Χανίων άφησαν πίσω τους ένταση, τραυματισμούς, χημικά και οχτώ αστυνομικούς στο νοσοκομείο. Όχι γιατί οι αγρότες ξύπνησαν βίαιοι· αλλά γιατί βρέθηκαν μπροστά σε κλειστές πόρτες, κλειστούς δρόμους και –όπως φαίνεται– κλειστά αυτιά. Κι όταν ο διάλογος μένει στα χαρτιά, στους δρόμους κυκλοφορεί θυμός.
Οι πληροφορίες της ΕΛ.ΑΣ. μιλούν πλέον για ταυτοποιήσεις και επερχόμενες συλλήψεις με κακουργηματικές κατηγορίες. Όχι για «διατάραξη κοινής ειρήνης». Όχι για «αντίσταση». Αλλά για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.
Αυτή η διατύπωση δεν είναι τυχαία.
Είναι η βαριά νομική καμπάνα που χρησιμοποιείται για να σπάσουν πυρήνες οργανωμένου εγκλήματος, όχι αγροτικά μπλόκα. Και η κίνηση αυτή στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς τους ανθρώπους της υπαίθρου: «Μην ξανατολμήσετε».
Η κυβέρνηση επιχειρεί να δημιουργήσει ένα αφήγημα που θα στρέψει την κοινωνία απέναντι στους αγρότες. Να τους παρουσιάσει ως ακραίο στοιχείο, ως απειλή, ως ομάδες που λειτουργούν εκτός θεσμικού πλαισίου. Γιατί; Για να καλύψει την ουσία: ότι ο πρωτογενής τομέας πνίγεται και η πολιτεία δεν έχει σχέδιο να τον σώσει.
Το μοτίβο είναι παλιό.
Όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια φτάνει στο κόκκινο, η εξουσία δεν αναζητά λύσεις. Αναζητά… αίτιους. Και συνήθως τους βρίσκει στους ίδιους τους διαμαρτυρόμενους.
Στην Κρήτη όμως το πράγμα δεν είναι τόσο απλό. Οι αγρότες δεν βγήκαν στους δρόμους για να προκαλέσουν. Βγήκαν γιατί οι παραγωγές τους δεν βγαίνουν. Γιατί το κόστος εκτοξεύεται. Γιατί η χώρα δεν έχει πολιτική για τον πρωτογενή τομέα.
Κι όταν μια ολόκληρη κοινωνική τάξη νιώθει ότι δεν υπάρχει αύριο, η οργή δεν τιθασεύεται με αυτόφωρα.
Την ώρα που οι αγρότες κατέβαιναν από τα τρακτέρ και προχωρούσαν προς την πύλη του αεροδρομίου, δεν έβλεπαν μπροστά τους ΜΑΤ. Έβλεπαν το αδιέξοδο της καθημερινότητας. Και η απάντηση που πήραν δεν ήταν διάλογος· ήταν χημικά.
Η στρατηγική είναι ξεκάθαρη:
Εγκληματοποίηση της διαμαρτυρίας.
Φόβος αντί διαλόγου.
Ποινικοποίηση ενός κοινωνικού στρώματος που ήδη βρίσκεται στα όριά του.
Αλλά η κυβέρνηση κάνει ένα θεμελιώδες λάθος: Οι αγρότες δεν φοβούνται εύκολα. Δεν τους τρόμαξαν οι χαλαζοπτώσεις, δεν τους γονάτισαν οι τιμές, δεν τους λύγισαν τα χρέη. Δεν θα τους λυγίσουν ούτε οι βαριές κατηγορίες.
Το μόνο που πετυχαίνει αυτή η πολιτική είναι να μετατρέπει μια κοινωνική διαμαρτυρία σε πολιτική σύγκρουση πρώτου μεγέθους. Και να ανοίγει μια πληγή ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη μεγαλύτερη παραγωγική τάξη της χώρας.
Στο τέλος, η Ιστορία δείχνει πάντα το ίδιο: Όταν η εξουσία αντιμετωπίζει τους παραγωγούς τροφής σαν εγκληματίες, η χώρα δεν κινδυνεύει από τους αγρότες. Κινδυνεύει από την ίδια την πολιτική της μυωπία.
