Το νησί που νίκησε τον φόβο και τον φασισμό με ανθρωπιά
Μετά από διάστημα δύο μηνών τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Νισύρου «Διαβάτης» κινητοποιήθηκαν ξανά άμεσα για να προσφέρουν βοήθεια σε συνανθρώπους μας που έφτασαν στη Νίσυρο κυνηγημένοι από τη φρίκη του πολέμου και του φανατισμού.
Σήμερα το πρωί, 35 πρόσφυγες από τη δοκιμαζόμενη ξανά από τον πόλεμο Συρία και την Παλαιστίνη – 6 άνδρες, 9 γυναίκες και 19 μικρά παιδιά (ηλικίας από 1 έως 5 ετών) – έφτασαν εξαντλημένοι στις ακτές του νησιού μας, έπειτα από ένα εξαιρετικά δύσκολο και πολύωρο ταξίδι διάρκειας 19 ωρών. Τρία από τα παιδιά χρειάστηκε να μεταφερθούν άμεσα στη γιατρό για εξέταση, καθώς ήταν σε κατάσταση έντονης εξάντλησης.
Μετά από ειδοποίηση του Λιμεναρχείου, μέλη του Συλλόγου μας ανταποκρίθηκαν άμεσα, προσφέροντας τρόφιμα, νερά, χυμούς, ρούχα – όπως και στην προηγούμενη περίπτωση, όταν 30 ακόμη πρόσφυγες έλαβαν σακούλες με είδη πρώτης ανάγκης πριν τη μεταφορά τους στο Κέντρο Υποδοχής στην Κω.
Για ακόμη μια φορά, στο πλευρό μας στάθηκε η γιατρός του Δημοτικού Ιατρείου Νισύρου, η κ. Ειρήνη, η οποία με αυταπάρνηση πρόσφερε άμεσες πρώτες βοήθειες στα παιδιά και σε μία μητέρα.
Θερμά ευχαριστούμε όλους όσοι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή και στήριξαν έμπρακτα την προσπάθειά μας:
• Το προσωπικό του Λιμενικού: τον Λάμπρο, τον Θωμά, τον Σωτήρη και την Αλεξάνδρα.
• Την Αστυνομία: τον Παντελή Φ. και τον Παντελή Ε. που φέρθηκαν σαν πατεράδες στα μικρά παιδιά.
• Την γιατρό μας Ειρήνη από το Δημοτικό Ιατρείο Νισύρου.
• Το σούπερ μάρκετ «Ποταμός» για την άμεση ανταπόκριση στην έκκλησή μας για προμήθεια σάντουιτς, χυμών και νερού.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες απευθύνουμε στα μέλη του Συλλόγου μας: τη Μεταξία, με τα κορίτσια της (την Άννα, την Κατερίνα, την Κωνσταντίνα, την Ειρήνη, τη Μάρθα), τη Ζωή, τη Νάνσυ, την Αριάν, την Κωνσταντίνα, τον Τάσο, τον Χρήστο, τον Γιάννη (επισκέπτες στο νησί οι τρεις τελευταίοι), καθώς και τον Κριμό, που βοήθησε με τη διερμηνεία από τα αραβικά στα ελληνικά.
Ευχαριστούμε θερμά τον καπετάνιο Σπύρο και τον Γιάννη, ο οποίος αποδέχθηκε να πραγματοποιήσει τη μεταφορά των προσφύγων αργά το βράδυ, ώστε να μη χρειαστεί να διανυκτερεύσουν τα μικρά παιδιά στο τσιμέντο και τον Ακη από τον δήμο που μετέφερε όλους από τις Λυές στο λιμάνι.
Τέλος, εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όσους συνέβαλαν οικονομικά για να καλυφθούν τα έξοδα της μεταφοράς προς την Καρδάμαινα: την Theresa, την Ariane, την Ζωή την Κωνσταντίνα, τη Μεταξία, τη Νάνσυ, τον Τάσο, τον Χρήστο και τον Γιάννη.
Η Συρία βρίσκεται ξανά στις φλόγες του πολέμου, ενώ όλοι γνωρίζουμε τα δεινά και την γενοκτονία που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι υπό τον Ισραηλινό ζυγό.
Οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν μια ευκαιρία για ασφάλεια και αξιοπρέπεια, κυρίως για τα παιδιά τους.
Στη Νίσυρο βρίσκουν ένα πρώτο, ζεστό καλωσόρισμα σε ένα μικρό ελληνικό νησί, που εδώ και τρία χρόνια εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη του προς όλους τους πρόσφυγες.
Θερμά ευχαριστούμε τις τοπικές Αρχές, την Αστυνομία, το Λιμενικό, το Ιατρικό Κέντρο, τον Δήμο Νισύρου και όλους τους συμπολίτες μας που στέκονται δίπλα μας.
Καλούμε όποιον μπορεί να ενισχύσει ξανά τη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τις επόμενες αφίξεις. Ιδιαίτερα χρειαζόμαστε:
• αφρόλουτρα, σαμπουάν, μωρομάντηλα, πετσέτες, οδοντόκρεμες και οδοντόβουρτσες,
• ρούχα για άνδρες, γυναίκες και παιδιά,
• μπισκότα και ξηρούς καρπούς με μακρά διάρκεια,
• παιχνίδια για μικρά παιδιά: κούκλες, αυτοκινητάκια, κ.ά.
Μαζί, εδώ στη Νίσυρο, μπορούμε να προσφέρουμε ελπίδα εκεί που υπάρχει μόνο σκοτάδι.
Με εκτίμηση,
Ο Πρόεδρος, Γιώργης Κουκουράκης
Για το Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Νισύρου «Διαβάτης»
Γράφει ο Γιώργος Χασαπλαδάκης
Στη Νίσυρο νίκησε η ανθρωπιά. Όχι ο ρατσισμός.
Σε μια εποχή όπου ο ρατσισμός, ο φασισμός και η απανθρωπιά νομιμοποιούνται στα δελτία ειδήσεων, στα βήματα της Βουλής, στα καφενεία και στα social media, η μικρή Νίσυρος, ο τόπος καταγωγής μου, στάθηκε φως μέσα στο σκοτάδι.
Μέσα Ιουλίου, 35 άνθρωποι – ανάμεσά τους 19 μικρά παιδιά από τη Συρία και την Παλαιστίνη, κυνηγημένοι από τον πόλεμο, έφτασαν εξαντλημένοι στο νησί μας μετά από 19 ώρες μέσα στη θάλασσα.
- Δεν βρήκαν πόρτες κλειστές.
- Δεν βρήκαν τοξικά πογκρόμ.
- Δεν αντιμετωπίστηκαν σαν απειλή.
- Βρήκαν μια κοινωνία που νοιάστηκε.
Που κινητοποιήθηκε.
Που έτρεξε με τρόφιμα, ρούχα, ιατρική βοήθεια, παιχνίδια.
Βρήκαν ένα Πολιτιστικό Σύλλογο που τιμά το όνομά του – γιατί πολιτισμός είναι πρώτα απ’ όλα η στάση μας απέναντι στον πόνο του άλλου.
Οι φωτογραφίες από το λιμάνι και τον Λιμενικό Σταθμό της Νισύρου μιλούν από μόνες τους.
Τα παιδιά που παίζουν με τα παιχνίδια, οι γυναίκες που τρώνε κάτι για πρώτη φορά μετά από μέρες, οι άνθρωποι που αγκαλιάζουν ανθρώπους.
Οι γιατροί, οι εθελοντές, οι αστυνομικοί και οι λιμενικοί που στάθηκαν όχι απέναντι, αλλά δίπλα.
Στη Νίσυρο, δεν έφτασε καμιά "απειλή".
Έφτασε η απόδειξη πως η προσφυγιά δεν είναι πρόβλημα – είναι τραγωδία που ζητά αλληλεγγύη και ουσιαστικές λύσεις και πολιτικές.
Όποιος αντιδρά έτσι, είναι πολίτης.
Όποιος διώχνει, μισεί και φοβάται, απλά έχει ξεχάσει την Ιστορία του.
Σ’ έναν κόσμο που έχει χάσει την ανθρωπιά του, η Νίσυρος δείχνει τον δρόμο.
Και είμαι πολύ περήφανος για αυτό το νησί!
