Οργή για δύο πρόβατα «έπαθλα» σε λαχειοφόρο: Δεμένα, βαμμένα και εκτεθειμένα στον ήλιο σε γιορτή Αγίου Γεωργίου

Σφοδρές αντιδράσεις προκαλεί περιστατικό που, σύμφωνα με καταγγελία της βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Έλενας Ακρίτα, σημειώθηκε σε εορτασμό του Αγίου Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη, όπου δύο πρόβατα φέρονται να παρουσιάστηκαν ως «έπαθλα» λαχειοφόρου αγοράς.

Στις εικόνες που συνοδεύουν την καταγγελία, τα ζώα εμφανίζονται δεμένα στα πόδια, βαμμένα με κόκκινη μπογιά και ξαπλωμένα στο έδαφος, εκτεθειμένα στον ήλιο. Η εικόνα είναι σκληρή. Όχι γιατί «ενοχλεί την αισθητική» κάποιων, αλλά γιατί δείχνει ζώα να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα διασκέδασης, ως τρόπαια πανηγυριού, ως πράγματα που μπορούν να δεθούν, να βαφτούν, να εκτεθούν και να κληρωθούν.

Η Έλενα Ακρίτα, εκ μέρους του Τομέα Ισότητας και Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, έκανε λόγο για πρακτικές που αναπαράγουν «τη βία και την απανθρωπιά», τονίζοντας ότι η επίκληση των εθίμων δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για μεταχείριση ζώων με τρόπο που προσβάλλει την έννοια της ευζωίας.

Το περιστατικό ανοίγει ξανά μια συζήτηση που η ελληνική κοινωνία αποφεύγει συχνά να κάνει μέχρι τέλους: τι ακριβώς βαφτίζουμε «παράδοση» και πόση βία είμαστε διατεθειμένοι να ανεχθούμε στο όνομά της;

Η χρήση ζώων σε τοπικές εκδηλώσεις επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις, με βασικό κριτήριο την προστασία της ευζωίας τους. Όταν όμως ένα ζώο ακινητοποιείται, βάφεται, μένει εκτεθειμένο σε ακατάλληλες συνθήκες και μετατρέπεται σε «έπαθλο», τότε το ζήτημα παύει να είναι λαογραφικό. Γίνεται ζήτημα νομιμότητας, ηθικής και κοινωνικού πολιτισμού.

Η καταγγελία ζητά την άμεση διερεύνηση του περιστατικού από τις αρμόδιες αρχές και την απόδοση ευθυνών, εφόσον διαπιστωθούν παραβάσεις. Παράλληλα, θέτει ζήτημα ουσιαστικής εποπτείας των τοπικών εκδηλώσεων, ώστε ανάλογες πρακτικές να μη συνεχίζονται πίσω από την κουρτίνα του «έτσι το βρήκαμε».

Η Έλενα Ακρίτα υπενθυμίζει επίσης αντίστοιχες εικόνες που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις στο παρελθόν, όπως τη σφαγή ταύρου και πανηγύρια με άλογα στη Λέσβο, θέτοντας το ερώτημα αν τέτοιες πρακτικές μπορούν να έχουν θέση σε μια κοινωνία που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως σύγχρονη και πολιτισμένη.

Το βασικό ερώτημα είναι απλό και δεν χρειάζεται περιστροφές: μπορεί ένα έθιμο να στέκεται όρθιο όταν πατά πάνω στην ταλαιπωρία ενός ανυπεράσπιστου ζώου;

Η απάντηση, για όποιον θέλει να κοιτάξει την εικόνα χωρίς υπεκφυγές, είναι επίσης απλή. Η παράδοση δεν είναι άδεια ασυλίας. Δεν είναι εισιτήριο για να κάνουμε σε ζώα ό,τι δεν θα ανεχόμασταν να γίνει μπροστά στα μάτια μας σε οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο.

Η στάση μιας κοινωνίας απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα όντα της δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι καθρέφτης. Και μερικές φορές ο καθρέφτης δείχνει κάτι που δεν μας αρέσει καθόλου.