Η εικόνα χτυπάει σαν σφαίρα στο στέρνο: ο πατέρας, συντετριμμένος, περπατά δίπλα στο φέρετρο του 19χρονου γιου του, του Ραφαήλ, που σκεπάζεται με την ελληνική σημαία. Μια διαδρομή πόνου από τη Ρόδο ως το Ηράκλειο. Ένα ταξίδι που κανείς γονιός δεν πρέπει να ζήσει.

Το στρατιωτικό αεροσκάφος προσγειώνεται και η Κρήτη παγώνει. Η σορός του παιδιού φτάνει. Από πίσω ο πατέρας, με βλέμμα που δεν χωράει μέσα του η απώλεια. Και τότε ανοίγει το στόμα του — όχι για να φωνάξει, αλλά για να τραγουδήσει στον γιο του μια μαντινάδα. Μια μαντινάδα που κόβει την ανάσα, που ραγίζει πέτρα.

«Πότε δεν θα το πίστευα, όμως κι αυτό το είδα,
ένα κοπέλι έσβησε από μια χειροβομβίδα…
[…] Καλό ταξίδι παλικάρι… Καλό ταξίδι ΓΙΕ ΜΟΥ».

Κανείς δεν μένει ασυγκίνητος. Στο Τυμπάκι, οι άνθρωποι χειροκροτούν όπως χειροκροτάει κανείς έναν ήρωα. Γιατί αυτό ήταν ο Ραφαήλ για την οικογένειά του, για τους συναδέλφους του, για την πατρίδα του. Ένα παιδί 19 χρόνων, σε εκπαίδευση, σε άσκηση που κατέληξε σε θρήνο.

Η αδελφή του μιλάει και ξεχειλίζει οργή:
«Ο Ραφαήλ δεν έκανε τίποτα λάθος. Ήταν εκεί γιατί του το ζήτησαν. Τον είδαμε ζωντανό τη Δευτέρα… και δύο μέρες μετά ήταν νεκρός. Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει; Τι να δικαιολογήσει;»

Το ερώτημα αιωρείται: πώς γίνεται μια χειροβομβίδα να σκάσει έτσι;
Ποιος φταίει;
Τι πήγε στραβά;
Και κυρίως: θα το πουν ποτέ ξεκάθαρα;

Ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας μίλησε για «παρακαταθήκη» και «ιερή μνήμη». Ωραία λόγια, αλλά η οικογένεια θέλει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο: αλήθεια.

Ο ακρωτηριασμένος επιλοχίας – ένα ακόμη δράμα

Την ίδια ώρα, μια δεύτερη οικογένεια ζει το δικό της σταυρό.
Ο 39χρονος επιλοχίας, έμπειρος πυροτεχνουργός, 20 χρόνια στην υπηρεσία, έχασε το χέρι του από τον αγκώνα και κάτω.

Ο αδελφός του λέει:
«Δεν ξέρουμε τι συνέβη. Όταν ξυπνήσει, θα μας πει. Ήταν ειδικότητα, το γνώριζε το αντικείμενο καλύτερα από τον καθένα. Αστοχία υλικού; Κανείς δεν ξέρει…»

Οι έρευνες συνεχίζονται, αλλά όλοι γνωρίζουν βαθιά μέσα τους ότι η κρίσιμη φωνή θα είναι του 39χρονου. Εκείνος θα φωτίσει το σκοτάδι της έκρηξης.

Ένα νησί πενθεί. Μια οικογένεια φλέγεται από ερωτήματα. Ένα παιδί θάβεται με τη σημαία του.

Και η Ελλάδα κοιτάζει προς τη Ρόδο και περιμένει απαντήσεις. Γιατί όσο δεν δίνονται, ο πόνος μετατρέπεται σε οργή — και η οργή απαιτεί δικαιοσύνη.