Το σημείωμα της 17χρονης που παγώνει την Ελλάδα – «Δεν θέλω πια να ζω»
Μια τραγωδία που κόβει την ανάσα εκτυλίχθηκε στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες κοπέλες έπεσαν στο κενό από ταράτσα πολυκατοικίας. Η μία έχασε τη ζωή της, ενώ η δεύτερη δίνει σκληρή μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Πίσω από το σοκ της πτώσης, όμως, μένει ένα σημείωμα που μοιάζει με κραυγή απόγνωσης. Λίγες γραμμές προς τους γονείς. Λίγες λέξεις που δείχνουν πως ένα παιδί ένιωθε ότι δεν μπορούσε άλλο να αντέξει.
Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, οι δύο ανήλικες ανέβηκαν στην ταράτσα πολυκατοικίας στη λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου. Εκεί φέρεται να κλείδωσαν την πόρτα, να φόρεσαν ακουστικά και να έπεσαν μαζί, κρατώντας η μία το χέρι της άλλης. Η εικόνα είναι ασύλληπτη. Δύο παιδιά στο όριο της ενηλικίωσης, μπροστά σε μια απόφαση που αφήνει πίσω της μόνο ερωτήματα, σιωπή και συντρίμμια.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι το σημείωμα που φέρεται να άφησε η μία 17χρονη. Σε αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, απευθυνόταν στους γονείς της και περιέγραφε ότι τα τελευταία χρόνια βρισκόταν σε κατάσταση βαθιάς ψυχικής πίεσης. Έγραφε πως δεν μπορούσε πια να δει κάτι θετικό στη ζωή, πως φοβόταν για τις πανελλήνιες εξετάσεις και για το μέλλον της, ενώ κατέληγε με τη φράση που ραγίζει: «Δεν θέλω πια να ζω».
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Το σημείωμα δεν είναι απλώς ένα εύρημα της έρευνας. Είναι το πιο σκληρό αποτύπωμα μιας εσωτερικής κατάρρευσης. Μιλά για φόβο, για αδιέξοδο, για τη βαριά σκιά της κατάθλιψης, για την αγωνία ενός παιδιού που έβλεπε το αύριο σαν απειλή και όχι σαν υπόσχεση. Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό: ότι δίπλα μας μπορεί να υπάρχουν παιδιά που χαμογελούν, πηγαίνουν σχολείο, ετοιμάζονται για εξετάσεις, αλλά μέσα τους βυθίζονται χωρίς να ακούγεται θόρυβος.
Γείτονες της περιοχής περιγράφουν σκηνές πανικού μετά την πτώση. Ένας άνθρωπος που άκουσε τον δυνατό κρότο ειδοποίησε αμέσως το ΕΚΑΒ. Τα ασθενοφόρα έφτασαν γρήγορα στο σημείο, όμως για τη μία κοπέλα ήταν ήδη αργά. Η δεύτερη μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένη στο Ασκληπιείο Βούλας, με σοβαρές κακώσεις, και στη συνέχεια αποφασίστηκε η διακομιδή της στο ΚΑΤ.
Οι γιατροί δίνουν μάχη για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση της 17χρονης, η οποία φέρει βαρύτατα τραύματα. Την ίδια ώρα, οι οικογένειες των δύο παιδιών βιώνουν το απόλυτο σκοτάδι. Γιατί υπάρχουν τραγωδίες που δεν περιγράφονται. Μόνο στέκεις μπροστά τους με σεβασμό.
Η υπόθεση ερευνάται από τις αρχές, με τις ενδείξεις να στρέφονται προς την αυτοχειρία. Ωστόσο, πέρα από το αστυνομικό σκέλος, αυτή η τραγωδία ανοίγει ξανά ένα πολύ βαθύτερο ερώτημα: πόσα παιδιά πιέζονται, φοβούνται, βυθίζονται και δεν το βλέπει κανείς;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για ένα τραγικό περιστατικό. Μιλάμε για την πίεση των εξετάσεων, για την ψυχική υγεία των εφήβων, για την απώλεια, για την μοναξιά, για τα παιδιά που νιώθουν πως δεν έχουν πού να ακουμπήσουν. Και η κοινωνία, όσο κι αν σοκάρεται μετά, οφείλει να μάθει να ακούει πριν είναι αργά.
με πληροφορίες megatv.com
