Σοφία Μπεφόν 25 χρόνια μετά: η γιατρός που έζησε για να σώζει – και χάθηκε εν ώρα καθήκοντος
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έζησαν απλώς τη ζωή τους· την κατέθεσαν. Η Σοφία Μπεφόν ανήκει σ’ αυτούς. Σήμερα, 14 Ιανουαρίου, συμπληρώνονται 25 χρόνια από τη μέρα που δεν γύρισε ποτέ από την αποστολή της. Και όμως, παραμένει εδώ – ως μνήμη, ως παράδειγμα, ως ηθικό KPI μιας κοινωνίας που συχνά ξεχνά ποιοι τη σήκωσαν όρθια στις πιο σκοτεινές ώρες.
Γεννημένη στις 5 Οκτωβρίου 1966 στην Αθήνα, μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Από νωρίς ξεχώρισε: στα 14 της βραβεύτηκε ως η καλύτερη μαθήτρια της πόλης. Το όνειρο ήταν καθαρό, χωρίς αστερίσκους: Ιατρική. Το 1984 πέρασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, αποφοίτησε το 1991 και ακολούθησε την Αναισθησιολογία, υπηρετώντας στο Λαϊκό και στο Αρεταίειο.
Κάπου εκεί πήρε την απόφαση που τη χαρακτήρισε για πάντα: δεν ήθελε ασφαλή διαδρομή. Ήθελε το επείγον. Επέλεξε να γίνει γιατρός διάσωσης στο ΕΚΑΒ. Εκεί όπου ο χρόνος μετριέται σε δευτερόλεπτα και οι αποφάσεις γράφονται με ιδρώτα.
Στις μεγάλες πληγές της χώρας
Σεπτέμβριος 1999. Ο σεισμός της Πάρνηθας (5,9 Ρίχτερ) γκρεμίζει ζωές. Η Σοφία είναι στο πεδίο μέρα-νύχτα, δίπλα στους τραυματίες, μέσα στα συντρίμμια – και στο εργοστάσιο RICOMEX, εκεί όπου γράφτηκε η πιο βαριά λίστα απωλειών.
Σεπτέμβριος 2000. Έναν χρόνο μετά, στο ναυάγιο του “Σάμινα Εξπρές”, μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες της χώρας, βρίσκεται ξανά στην πρώτη γραμμή. 81 νεκροί, 457 διασωθέντες. Την ίδια χρονιά αποκτά και το πτυχίο Αεροπορικής Ιατρικής. Ανέβαινε ψηλότερα – για να φτάνει πιο γρήγορα.
Η μοιραία πτήση
14 Ιανουαρίου 2001. Το ελικόπτερο SX-XOT του ΕΚΑΒ απογειώνεται από το Ελληνικό για αεροδιακομιδή από Πάτμο. Στο πλήρωμα: η Σοφία Μπεφόν, ο νοσηλευτής Γιώργος Λεβεντζώνης, ο κυβερνήτης Αντόνιο Βακάρι και ο συγκυβερνήτης Παναγιώτης Καταβέλης. Παραλαμβάνουν τον 75χρονο ασθενή Αγαπητό Βαρκάδο. Οι καιρικές συνθήκες είναι κακές· εξετάζεται προσγείωση στη Σύρο. Μετά το τελευταίο δελτίο από Μύκονο, αποφασίζεται συνέχιση προς Αθήνα.
Επτά ναυτικά μίλια νότια του Σουνίου, το ελικόπτερο εξαφανίζεται από τα ραντάρ. Πέντε μέρες μετά, τα συντρίμμια εντοπίζονται ανοιχτά του Σουνίου, κοντά στη νησίδα Άγιος Γεώργιος. Και δύο μήνες αργότερα, 18 Μαρτίου 2001, ψαράδες στην Κρήτη βρίσκουν το σώμα της Σοφίας. Η θάλασσα την είχε «ταξιδέψει» εβδομάδες. Η αποστολή της, όμως, είχε τελειώσει τη στιγμή που ξεκίνησε.
Μνήμη που αντιστέκεται
Σήμερα, το κλειστό γυμναστήριο του Παλαιού Φαλήρου φέρει το όνομά της (εγκαίνια: 8 Οκτωβρίου 2017). Ο Δήμος τιμά συχνά τη μνήμη της. Η προτομή της – έργο του Μάρκος Γεωργιλάκης – τοποθετήθηκε στην πλατεία που επίσης φέρει το όνομά της, στη συμβολή Παμφυλίας και Γοργοποτάμου. Κλάπηκε στις 5 Απριλίου 2023. Ντροπή; Ναι. Αλλά η μνήμη δεν κλέβεται.
Η Σοφία Μπεφόν δεν ήταν «ηρωίδα» από επιλογή. Ήταν επαγγελματίας με αξίες, λειτουργός με ευθύνη, άνθρωπος με κοινωνικό αποτύπωμα. Σε μια εποχή που οι αριθμοί θολώνουν την ουσία, εκείνη έδωσε περιεχόμενο στον όρο δημόσια υπηρεσία.
25 χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι αν τη θυμόμαστε. Είναι αν στεκόμαστε στο ύψος της. Γιατί κάποιοι δεν έζησαν για να τους χειροκροτήσουμε. Έζησαν – και χάθηκαν – για να ζούμε εμείς.
