«Μαζί, Χωρίς Εμπόδια»: Το Δημοτικό Θέατρο πλημμύρισε με μηνύματα ισότητας και συμπερίληψης στη Μυτιλήνη
Σε μια αίθουσα που έσφυζε από παιδικές φωνές, χρώμα και περίσσιο νόημα, το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης μετατράπηκε το πρωί της Τρίτης 2 Δεκεμβρίου σε ένα αληθινό forum συμπερίληψης. Η εκδήλωση με τίτλο «Μαζί, χωρίς εμπόδια», διοργανωμένη από τον Σύνδεσμο Κοινωνικής Προστασίας & Αλληλεγγύης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου, αποτέλεσε μια στοχευμένη υπενθύμιση ότι η κοινωνία μας προχωρά μόνο όταν όλοι προχωρούν μαζί.
Το παρών έδωσαν ο Δήμαρχος Μυτιλήνης Παναγιώτης Χριστόφας, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Νίκος Σπανός και η Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου Κατερίνα Στρατάκη, επιβεβαιώνοντας ότι το μήνυμα της ημέρας δεν είναι τυπικό – είναι στρατηγική επιλογή. Δίπλα τους, ο Αντιδήμαρχος Παιδείας & Δια Βίου Μάθησης Λευτέρης Κοτσώνης, οι Διευθυντές Εκπαίδευσης Δημήτρης Βούλγαρης και Τίμος Θεοφανέλλης, αλλά και ο Περιφερειακός Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης Αιμιλιανός Ευαγγελινός.
Η εκδήλωση ξεδίπλωσε ένα πλούσιο πρόγραμμα.
Η Κοινωνική Λειτουργός Μαρία Ντάρα και η Νομικός Νικολεντίνα Βερβέρη από το Κέντρο Κοινότητας παρουσίασαν καίρια ζητήματα που αντιμετωπίζουν άτομα με αναπηρίες στην καθημερινότητα και τις θεσμικές προκλήσεις που παραμένουν ανοιχτές.
Στη σκηνή ανέβηκε και η Μάρω Παπαδημητρίου από τον Σύλλογο Ατόμων με Προβλήματα Ακοής «Άηχος» — όχι μόνο ως ομιλήτρια, αλλά και ως διερμηνέας στη νοηματική, αποδεικνύοντας βιωματικά τι σημαίνει προσβασιμότητα σε πραγματικό χρόνο.
Η Άννα Μούκα παρουσίασε την αξία της θεραπευτικής ιππασίας—μια πρακτική που ανοίγει δρόμους αποκατάστασης μέσα από τη σύνδεση παιδιών και αλόγων.
Και φυσικά, ο παλμός της εκδήλωσης ανήκε στα παιδιά.
Μαθητές και μαθήτριες του 4ου ΓΕΛ Μυτιλήνης, του Πρότυπου Γυμνασίου Μυτιλήνης και της Κυψέλης έστησαν μικρά δρώμενα που μιλούσαν τη γλώσσα της εν empάθειας, της αποδοχής και της συλλογικής ευθύνης.
Η ΣΤ’ τάξη του 6ου Δημοτικού Σχολείου Μυτιλήνης παρουσίασε ένα ώριμο και καλοδουλεμένο φωτογραφικό project: οι δικές τους προτάσεις για μια πόλη πραγματικά προσβάσιμη, μια πόλη όπου ο καθένας μπορεί να κινηθεί χωρίς φόβο και χωρίς εμπόδια.
Ήταν μια εκδήλωση που δεν έμεινε στην επιφάνεια. Ήταν μια δημόσια δέσμευση ότι η Μυτιλήνη μπορεί —και πρέπει— να γίνει υπόδειγμα συμπεριληπτικής κοινωνίας, όχι με ευχολόγια αλλά με συνεκτικές πολιτικές, εκπαίδευση και δράση.
