Ποιος πρόδωσε ποιον στη Γκασμαδούπολη; Το ερώτημα που φτάνει μέχρι τον Θανάση

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα νησί που το έλεγαν Γκασμαδούπολη, ζούσαν διάφορες παρατάξεις που έμοιαζαν με συντροφιές ζώων και ανθρώπων.

Το μεγάλο Παλάτι της Περιφέρειας διεκδικούσε  η Παράταξη του Λέοντα. Δυνατοί, περήφανοι και με την υποστήριξη του Βασιλιά από την Πρωτεύουσα, πίστευαν πως τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Στην πόλη, όμως, υπήρχε και η Δημοτική Παράταξη του Αετού, που επίσης έφερε το σύμβολο του Λέοντα και περίμενε τη στήριξη των “δικών της”.
Απέναντί τους βρισκόταν η Παράταξη της Αλεπούς. Πονηρή, ευέλικτη και με συμμάχους από τα δάση της Αριστεράς, δεν είχε τη δύναμη του Λέοντα, αλλά ήξερε να χτίζει γέφυρες.
Κι εδώ αρχίζει το παράξενο.
Δύο από τους πιο έμπιστους λύκους του Λέοντα, ο Άρης και ο Στρατής, αντί να στηρίξουν τον Αετό της πόλης, άρχισαν σιγά σιγά να ψιθυρίζουν καλά λόγια για την Αλεπού. «Δεν πειράζει», έλεγαν, «ας βοηθήσουμε λίγο κι αυτούς… για το καλό του δάσους».
Από την άλλη πλευρά, κάποιοι φίλοι της Αλεπούς έδειχναν συμπάθεια προς τον Λέοντα στην Περιφέρεια. Ένα μπέρδεμα από χαμόγελα, νεύματα και μυστικές συμφωνίες απλώθηκε σε όλο το νησί.
Όταν ήρθε η μέρα της μεγάλης εκλογής, έγινε το απίστευτο:
Ο Αετός της πόλης, που περίμενε στήριξη από τον Λέοντα, βρέθηκε μόνος και ηττήθηκε.
Ο ίδιος ο Λέων στην Περιφέρεια, μπερδεμένος από τις διπλές κινήσεις, δεν κατάφερε ούτε αυτός να νικήσει.
Και η Αλεπού, με τη βοήθεια κάποιων λύκων του Λέοντα, κέρδισε την πόλη.
Πέρασαν λίγοι μήνες.
Στην πλατεία της Γκασμαδούπολης έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση. Η Αλεπού έφερε έναν παλιό της φίλο, έναν χαρισματικό αφηγητή που μιλούσε για αλλαγές και νέα ξεκινήματα. Δίπλα του στέκονταν τώρα περήφανα εκείνοι που είχαν κερδίσει την πόλη — άνθρωποι που κάποτε είχαν δεχτεί στήριξη από λύκους του Λέοντα.

Και τότε, στο Παλάτι της Πρωτεύουσας, ο σοφός αλλά ανήσυχος σύμβουλος Θανάσης αναρωτήθηκε:
«Πώς θα ζητήσουμε τώρα από τους λύκους που βοήθησαν την Αλεπού να επιστρέψουν στο πλευρό του Λέοντα;
Και πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τον Αετό της πόλης, που έμεινε μόνος επειδή οι δικοί του τον εγκατέλειψαν;»
Κανείς δεν είχε εύκολη απάντηση.

Στην Γκασμαδούπολη, οι παλιοί έλεγαν ένα γνωμικό:
«Όταν αλλάζεις στρατόπεδο για μια νίκη, μπορεί να χάσεις τον πόλεμο της εμπιστοσύνης.»
Κι έτσι, το νησί έμεινε με μια σιωπηλή απορία να αιωρείται πάνω από τα σπίτια και τις πλατείες:
ποιος είναι τελικά με ποιον… και για πόσο;
Και το παραμύθι αυτό δεν τελείωσε ακόμα.
Αλλά το ερώτημα έστω και παραφρασμένο παραμένει. Τι θα κάνεις στον «πόλεμο» που έρχεται Θανάση?