"Χτύπημα" στους ελαιοπαραγωγούς της Λέσβου - Καταργούνται τα ελαιόδιχτα και ελαιόπανα στα νέα Σχέδια Βελτίωσης

Έντονες αντιδράσεις προκαλεί στους κόλπους των ελαιοπαραγωγών και των επιστημονικών φορέων η πρόβλεψη του νέου θεσμικού πλαισίου για τα Σχέδια Βελτίωσης, σύμφωνα με την οποία τα ελαιόδιχτα και τα ελαιοπάνια δεν περιλαμβάνονται στις επιλέξιμες δαπάνες.

Η σχετική διάταξη περιλαμβάνεται στο υπό διαβούλευση σχέδιο ΚΥΑ για την Παρέμβαση Π3-73-2.1 και επιβεβαιώνεται ρητά στο άρθρο 9 περί μη επιλέξιμων δαπανών .

Το ζήτημα αναδεικνύει με επίσημη παρέμβασή του το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας – Παράρτημα Αιγαίου , το οποίο ζητά  με επιστολή του Προέδρου του Παναγιώτη Κατσαβέλη άμεση επανεξέταση της απόφασης, τονίζοντας ότι πρόκειται για επιλογή που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της παραγωγής.

Εργαλείο πρώτης γραμμής – όχι «δευτερεύουσα» δαπάνη

Σύμφωνα με το ΓΕΩΤΕΕ, η χρήση ελαιόδιχτων στη συγκομιδή δεν αποτελεί απλώς μια βοηθητική πρακτική, αλλά κρίσιμο εργαλείο για την ίδια τη διαδικασία παραγωγής, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Λέσβος.

Ο νησιωτικός ελαιώνας χαρακτηρίζεται από:

• επικλινή και πετρώδη εδάφη
• δύσβατες εκτάσεις
• αυξημένο κόστος εργασίας και μεταφοράς

Σε αυτό το περιβάλλον, τα ελαιόδιχτα λειτουργούν ως βασική υποδομή της συγκομιδής, διασφαλίζοντας τόσο την ταχύτητα όσο και την ποιότητα της διαδικασίας .

Λύση στην έλλειψη εργατικών χεριών

Τα τελευταία χρόνια, το πρόβλημα της έλλειψης εργατικού δυναμικού στον πρωτογενή τομέα έχει επιδεινωθεί δραματικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα ελαιόδιχτα αποτέλεσαν – στην πράξη – μια μερική αλλά ουσιαστική λύση:

• επιτρέπουν στον παραγωγό να οργανώνει τη συγκομιδή με λιγότερα άτομα
• μειώνουν τον χρόνο εργασίας
• περιορίζουν την ανάγκη εξωτερικού προσωπικού

Παράλληλα, συμβάλλουν καθοριστικά στη μείωση των απωλειών παραγωγής, καθώς εξασφαλίζουν ότι ο καρπός συλλέγεται άμεσα και με ελεγχόμενο τρόπο, χωρίς να χάνεται στο έδαφος ή να υποβαθμίζεται ποιοτικά.

Με άλλα λόγια, δεν είναι εξοπλισμός «άνεσης» – είναι εργαλείο επιβίωσης.

Το επιχείρημα των τομεακών προγραμμάτων δεν πείθει

Η αιτιολόγηση της μη επιλεξιμότητας βασίζεται στο γεγονός ότι η δαπάνη καλύπτεται – θεωρητικά – από τομεακά προγράμματα ελαιολάδου.

Ωστόσο, το ΓΕΩΤΕΕ επισημαίνει ότι:

• οι παραγωγοί που συμμετέχουν σε αυτά τα προγράμματα είναι μειοψηφία
• η πλειονότητα των ελαιοπαραγωγών δεν έχει πρόσβαση
• η συνολική κάλυψη σε επίπεδο νησιού είναι εξαιρετικά περιορισμένη

Ακόμη και σε επίπεδο συνεταιρισμών, η ένταξη αφορά μικρό αριθμό δικαιούχων σε σχέση με το σύνολο των εκμεταλλεύσεων και της καλλιεργούμενης έκτασης .

Σε μια περίοδο κρίσης για τον πρωτογενή τομέα

Η χρονική συγκυρία καθιστά την απόφαση ακόμη πιο προβληματική.

Η Λέσβος βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με:

• τις επιπτώσεις της ζωονόσου του αφθώδους πυρετού
• περιορισμούς στη διακίνηση προϊόντων
• σοβαρές απώλειες εισοδήματος στον κτηνοτροφικό τομέα

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ελαιοκαλλιέργεια αναδεικνύεται ως βασικός πυλώνας οικονομικής αντοχής για το νησί.

Η ενίσχυση της παραγωγής και η διευκόλυνση της συγκομιδής δεν είναι απλώς αγροτική πολιτική – είναι ζήτημα τοπικής οικονομικής επιβίωσης.

update παρέμβαση ΓΕΩΤΕΕ Αιγαιου

Το ΓΕΩΤΕΕ Αιγαίου αναφερει:η εξαίρεση των ελαιόδιχτων από τα Σχέδια Βελτίωσης στερεί από τους παραγωγούς ένα βασικό εργαλείο εκσυγχρονισμού.

Ζητά την άμεση αναθεώρηση της πρόβλεψης, ώστε:

• να ενισχυθεί η παραγωγικότητα
• να διασφαλιστεί η ποιότητα του προϊόντος
• να στηριχθεί ουσιαστικά ο πρωτογενής τομέας

 (Στο επισυναπτόμενο αρχείο η παρέμβαση του ΓΕΩΤΕΕ  Παράρτημα ΑΙΓΑΙΟΥ)