Δες που φτάσανε οι λάτρεις του φραπέ! Να σκέφτονται πώς να τον ζητήσουν. «Έναν φραπέ σκέτο, μέτριο, γλυκό, με γάλα ή χωρίς, με παγάκια». «Έναν φραπέ!» έλεγες, και γέμιζε το στόμα με την προσμονή της πρώτης ρουφηξιάς, καθώς όσοι επιμένουν κλασικά και δροσερά έπιναν και πίνουν φραπέ, πριν οι κάθε είδους φρέντο κλονίσουν την κυριαρχία του!
Φραπές λοιπόν, χτυπητός στο σέικερ, χειμώνα–καλοκαίρι, με την πρώτη συλλαβή ηχηρό παιχνίδι στα χείλη! Τώρα, οι φανατικοί του είδους τον ζητούν διστακτικά: – Θα ήθελα έναν καφέ… κρύο… μέτριο… – Τι καφέ; – Φραπέ, ψιθυρίζεις, σχεδόν ντροπιασμένα.
Λίγο υπερβολικά, θα πείτε, όσα γράφονται. Μα ζούμε την υπερβολή της παρακμής και νιώθουμε ενοχή και ένοχοι για την οσμή της αποσύνθεσης που πλέον δεν τη μυρίζουμε, αλλά τη βλέπουμε, την ακούμε, την αγγίζουμε, τη διαβάζουμε.
Υπόλογοι καλούν σε απολογία τους εξεταστές, καταχραστές – κλέφτες φωνάζουν στον νοικοκύρη, ανήθικοι ηθικολογούν, κρατικοδίαιτοι άεργοι στιγματίζουν σκληρά εργαζόμενους.
Το ζήσαμε με πολλές ομάδες εργαζομένων, το ξαναζούμε με τους αγρότες που ταυτοποιούνται, κατηγορούνται, ποινικοποιούνται οι αγώνες τους από εισαγγελείς πραγματικούς και τηλεοπτικούς, την ώρα που η χώρα θυμίζει «Νύχτα στο Παλέρμο».
Κι εκεί που σατίριζες την κυβερνώσα «αριστεία», τώρα δεν μπορείς ούτε να χαμογελάσεις από την αηδία. Μια γλοιώδης αίσθηση, ένα ανακάτεμα σε κάθε εξαγγελία, σε κάθε τηλεοπτική παρουσία, σε κάθε εγκύκλιο που ανακοινώνει, εξαγγέλλει, κοινοποιεί προθέσεις και αποφάσεις.
Πίσω από καθετί απλό κρύβεται κάτι άλλο: ένας παρατρεχάμενος, μια μη κυβερνητική οργάνωση που, αν θέλει να προκόψει, γίνεται κυβερνητική οργάνωση, ένα ίδρυμα, ένας ακρίδος που το παίζει ευεργέτης. Μια νέα φουρνιά «ευεργετών» προέκυψε τα τελευταία χρόνια. Μετά τους εθνικούς ευεργέτες που έχτιζαν σχολεία, σχολές, νοσοκομεία και τα παραχωρούσαν στην κοινότητα, τώρα ήρθαν αυτοί που παίρνουν τα δημόσια κτίρια για να τα διαχειριστούν κατά το δοκούν και –δίνοντας το κατιτίς τους– αυτοανακηρύσσονται ή, χειρότερα, χρίζονται προστάτες.
Μια γλίτσα απλώνεται παντού, κολλά ανάμεσα σε καλές προθέσεις, τις λαδώνει με τη μούργα της, τις πνίγει.
Ουφ! Ας φτιάξω έναν φραπέ κι ας αράξω στον καναπέ να απολαύσω τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα του σπιτιού, του δρόμου, της πόλης, της χώρας… Υλικά: καφές, ζάχαρη, παγάκια. Σκηνικό: φωτάκια – φωτάκια – φωτάκια Τοποθεσία: Δίκτυο υπονόμων Props: καλαμάκι γυάλινο, διάφανο, οικολογικό, φωταγωγημένο.
Με την πρώτη ρουφηξιά έρχεται η αποφορά του υπονόμου!
Πού πήγε η μυρωδιά από το καλό χαρμάνι, η γλύκα της ζάχαρης, η δροσιά του πάγου; Τι γεύση είναι αυτή; κολλώδης, ρυπαρή, αηδιαστική… Τι έριξα μέσα στο σέικερ; Τι ανακάτεψα; Να τον πετάξω και να φτιάξω άλλον;
Μπα, δε βαριέσαι… οι μέρες είναι γιορτινές, ο Πιερρακάκης στην Ευρώπη, κάποια επιδόματα θα δοθούν… Δε βαριέσαι! Νομίζω έφυγε η δυσοσμία κι η γεύση φτιάχνει σιγά–σιγά!
