"Θέρος, τρύγος, πόλεμος", μια παροιμία παλιά, μια παροιμία που δεν αναφέρεται στο καλοκαίρι, αλλά στον θερισμό, τότε που γίνονταν χειρωνακτικά με τα δρεπάνια, τον μόχθο μες στη ζέστη για να μαζευτεί η σοδειά κι οι εργάτες αναρωτιόταν: "Ήλιε μ’ τι αργοπόρησες, τι αργείς να βασιλέψεις; σε καταργιέτι η αργατιά απού ξενοδουλεύει"
Οι μέρες μεγάλες, η δουλειά από ήλιο σε ήλιο. Να τελειώσει ο θερισμός, ν’ αρχίσει τ’ αλώνισμα, το λίχνισμα... πραγματικός πόλεμος. Το καλοκαίρι, μια όμορφη αλλά δύσκολη εποχή, όπως το γράφει ο Μπέκετ: "...αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο... και πέφτει πάνω στη ζωή μου..."
Καλοκαίρι, πόσες επενδύσεις γίνονται πάνω σου! Επενδύσεις ονειρικά αμέριμνες για τα παιδιά, ανταμώματα για τους μεγάλους και ίχνη αναμνήσεων πάνω στην άμμο της ζωής μας.
Βγες απ’ τη θάλασσα πια! Η φωνή της μάνας, χρόνια πίσω, έρχεται με την πετσέτα να σκεπάσει τα μελανιασμένα χείλη και το σώμα που έχει μουλιάσει από το πολύωρο μπάνιο. Στην ψάθα απλωμένα, με ονομασία προέλευσης τα γνωστά πλαστικά, με μικρογεύματα δεκατιανά ή απογευματινά, αυτό που θα λέγαμε σήμερα fingerfoods: φρούτα πολλά, νερό παγωμένο, ψωμί-τυρί, τυροπιτάκια, μπισκοτάκια κι από κοντά ψυγειάκια, παγοκύστες, οι πιο προχωρημένοι και με σπαστές καρέκλες.
Άμμος στα πόδια, στα χέρια, στο στόμα... Ένα κριτς-κριτς συνοδεύει το καρπούζι, το βουτάς στο θαλασσινό νερό να καθαρίσει, γίνεται ενοχλητικά πικάντικο, αλλά δεν το αποχωρίζεσαι...
Την άλλη φορά να πάμε κάπου με βότσαλο, δεν αντέχεται η άμμος, τρυπώνει παντού...
Να έχει και κανένα αλμυρίκι για σκιά
Ναι, θα σου φέρουμε και στρώμα να μην πιάνεται ο π@π@ς σου!!!
Συζητήσεις γνωστές, καθημερινές, απλές, που μας έκαναν να ντρεπόμαστε στην εφηβεία και να εγκαταλείψουμε στην πρώτη ευκαιρία τις οικογενειακές παραλίες...
Η θερινή καθημερινότητα που ΕΥΤΥΧΩΣ ισχύει για πολλούς από μας ακόμα. Πετσέτες, ψάθες, καρεκλίτσες σπαστές στο πορτ μπαγκάζ, ταπεράκια, κι αν βρεις κι αλμυρίκι νιώθεις θεός! ΕΥΤΥΧΩΣ ακόμα η παραλία δεν έγινε "πλαζ" και τα μπάνια δεν σκεπάστηκαν από ξαπλώστρες, ομπρέλες, εισιτήρια, μπαράκια... Ευτυχώς γράφω και το εννοώ γιατί πληροφορούμαι ανά την Ελλάδα για ξαπλώστρα-ομπρέλα στα 50€, για πληρωμή εισιτηρίου και άλλα πολλά οργανωμένα και απαγορευτικά. Αυτά στο Βόρειο Αιγαίο δεν τα έχω δει, ούτε τα έχω ακούσει, ευτυχώς είμαστε ακόμα πίσω και μακάρι να μην "πάμε μπροστά ποτέ" σε αυτόν τον τομέα...
Αν στην παραλία θα πρέπει να έχω ανέσεις υπνοδωματίου, σέρβις αστεράτο και Α, Βή, Γ σειρά ξαπλώστρας, τότε θα πρέπει να έχω και ανάλογο μισθό;
Θα μου πεις τι σε πειράζει; Εσύ κολύμπα όπου θες, άραξε σε βότσαλα, σε άμμους, γίνε ένα με τα φύκια κι άσε εμάς να κλείνουμε διαδικτυακά την άπλα και την ξάπλα μας σε μεγάλα στρώματα με κουρτίνες-κουνουπιέρες, αφρώδη οίνο... να ζούμε τον μύθο μας στο περιγιάλι.
Κάντε ό,τι θέλετε κι εσείς, απλά φοβάμαι μήπως σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν μόνο οργανωμένες ακριβές παραλίες κι η ευλογία της μεγάλης ακτογραμμής γίνει δυσβάσταχτη κάτω από την ομπρέλα της οργανωμένης πλαζ.
