Αποχώρηση Κωνσταντοπούλου από ΣΚΑΪ: Όταν η δημοσιογραφία παραγκωνίζει την πολιτική ουσία
Το πρωί του Σαββάτου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή της Φαίης Μαυραγάνη στον ΣΚΑΪ. Η συνέντευξη διήρκεσε μόλις δύο λεπτά. Η παρουσιάστρια ξεκίνησε με μια ερώτηση σχετικά με το νέο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, «Ιθάκη», αγνοώντας ουσιαστικά τα πολιτικά ζητήματα που η ίδια η Κωνσταντοπούλου θεωρεί κρίσιμα για τους πολίτες.
Η επικεφαλής της «Πλεύσης Ελευθερίας» αντέδρασε ακαριαία, λέγοντας: «Αν συνεχίσετε να με ρωτάτε, θα φύγω», υπογραμμίζοντας την απογοήτευσή της για την κατεύθυνση της συνέντευξης. Στη συνέχεια, όταν τέθηκε ερώτηση για τον Πάνο Ρούτσι, αποχώρησε τελείως από το στούντιο, αφήνοντας το μικρόφωνο, χωρίς περαιτέρω σχόλιο.
Μετά το διαφημιστικό διάλειμμα, η Φαίη Μαυραγάνη σχολίασε το γεγονός, λέγοντας ότι «δεν είναι δουλειά των πολιτικών να υπαγορεύουν τις ερωτήσεις», προσθέτοντας με χιούμορ ότι ήταν η πιο σύντομη συνέντευξη της ζωής της.
Το δικαίωμα της δημοσιογραφίας vs. η πολιτική ευθύνη
Σαφώς, ο δημοσιογράφος διατηρεί την ελευθερία να επιλέγει τις ερωτήσεις του και να καθορίζει τη ροή της συνέντευξης. Αυτή η αρχή αποτελεί πυλώνα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Ωστόσο, η επιλογή των θεμάτων πρέπει να συνάδει με τη θεσμική και πολιτική ουσία. Όταν η πρώτη ερώτηση αφορά αποκλειστικά το βιβλίο ενός πολιτικού προσώπου (με το οποίο υπάρχει πολιτική και όχι μόνο αντιπαράθεση) , δημιουργείται η εντύπωση ότι η συνέντευξη αποσκοπεί περισσότερο στην παραπολιτική αντιπαράθεση παρά στην ενημέρωση των πολιτών για ουσιαστικά ζητήματα.
Η πολιτική συνέντευξη δεν είναι προσωπικό «κριτήριο» για τη δημοσιογράφο – είναι πλαίσιο δημόσιας λογοδοσίας. Ο αρχηγός κόμματος δεν εμφανίζεται για να σχολιάσει προσωπικά βιβλία αντιπάλων, αλλά για να τοποθετηθεί επί προγραμματικών, κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων που επηρεάζουν την κοινωνία.
Δημόσιος διάλογος και η αξία της αποχώρησης
Η αποχώρηση της Κωνσταντοπούλου πρέπει να ιδωθεί ως πολιτική και θεσμική πράξη. Δεν πρόκειται για αυθορμητισμό ή προσωπική εκνευριστική αντίδραση. Θα λέγαμε μάλιστα ότι αποχώρησε με εξαιρετικά ήρεμο τρόπο. Αντιθέτως, ήταν σαφής δήλωση για τη σημασία της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης. Μέσω αυτής της πράξης, υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν μπορεί να υποβαθμίζεται σε παραπολιτική κουβέντα ή σε συνεντεύξεις που επιδιώκουν κυρίως εντυπώσεις και αντιπαραθέσεις με αντιπάλους.
Η δημόσια τηλεόραση (καταλαμβάνει δημόσια συχνότητα) , όπως και κάθε εκπομπή με εμβέλεια, έχει ευθύνη να δημιουργεί πλαίσιο συζήτησης που αναδεικνύει πολιτικές θέσεις και κοινωνικές προτεραιότητες. Όταν αυτό παραβλέπεται, η αποχώρηση ενός πολιτικού καθίσταται μια πράξη ηθικής και θεσμικής υπεράσπισης του δημόσιου διαλόγου.
Αντικειμενικότητα και παραπολιτική
Η επιλογή θεμάτων όπως το βιβλίο του Τσίπρα ή οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις εξυπηρετεί συνήθως την λογική της «παραπολιτικής», απομακρύνοντας το κοινό από τις πραγματικές πολιτικές ευθύνες και τα ουσιαστικά θέματα. Η δημοσιογραφία οφείλει να είναι εργαλείο για τον πολίτη και όχι παγίδα για τον πολιτικό. Η Κωνσταντοπούλου με την αποχώρησή της αναδεικνύει τη διαφορά ανάμεσα σε πολιτική ουσία και παραπολιτική θεαματικότητα.
Η αντίδραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου αποτελεί σαφή υπεράσπιση του θεσμικού ρόλου των πολιτικών και του δημόσιου διαλόγου. Η περίπτωση αυτή φέρνει στο προσκήνιο μια κεντρική πρόκληση της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας: πώς να διατηρήσει την ελευθερία της χωρίς να υπονομεύει τη σοβαρότητα και την ουσία των πολιτικών συνεντεύξεων.
Δείτε το βίντεο:
