Αχιλλέας Πεκλάρης από το Τελ Αβίβ: «Ζούμε πέντε νύχτες μέσα στη φρίκη των πυραύλων – Ελπίζω μόνο στην ειρήνη»
Ένα συγκλονιστικό μήνυμα από το κέντρο του Τελ Αβίβ έστειλε ο δημοσιογράφος Αχιλλέας Πεκλάρης, γνωστός για την ενεργό παρουσία του στη Λέσβο κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης, όπου προσέφερε ουσιαστική και πολύτιμη βοήθεια στους πρόσφυγες.
Ο Αχιλλέας, μέσα από μια ανθρώπινη και αποκαλυπτική ανάρτηση, περιγράφει τις πέντε τελευταίες νύχτες τρόμου που ζει με την οικογένειά του, τα μικρά του παιδιά και τους συγγενείς της συζύγου του, εν μέσω συνεχών πυραυλικών επιθέσεων από το Ιράν.
«Είμαστε όλοι καλά, ήρεμοι και ασφαλείς, εμείς, τα μικρά μας και η οικογένεια της γυναίκας μου», αναφέρει, τονίζοντας πως έχουν καταφύγει στο κεντρικό και μεγαλύτερο καταφύγιο της πόλης, που βρίσκεται στον -4 όροφο του κτιρίου όπου μένουν.
Συναγερμοί και πυραυλικές επιθέσεις
Όπως περιγράφει, οι ειδοποιήσεις για επικείμενες επιθέσεις φτάνουν στα κινητά περίπου 10-20 λεπτά πριν την εκτόξευση, ενώ ο συναγερμός ηχεί δύο λεπτά πριν την πρόσκρουση. Το καταφύγιο απέχει 22 ορόφους από το διαμέρισμά τους, γεγονός που καθιστά τη μετακίνηση ιδιαίτερα δύσκολη, ειδικά με μικρά παιδιά.
«Δυο-τρεις φορές όλα τα ασανσέρ ήταν γεμάτα και κατεβήκαμε με τα πόδια», σημειώνει ο Αχιλλέας, προσθέτοντας ότι η πειθαρχία και η ψυχραιμία των κατοίκων είναι εντυπωσιακή, αποτέλεσμα μιας ζωής υπό διαρκή απειλή.
Τα παιδιά και οι εικόνες της προσφυγικής κρίσης
Συγκινητική είναι και η αναφορά στα παιδιά του, τη Λίμπι και τον Ματτέο, που όπως λέει, δεν έχουν πλήρη αντίληψη της κατάστασης και «παίζουν με τα άλλα γειτονόπουλα, κοιμούνται στρωματσάδα και απολαμβάνουν την αναμπουμπούλα». Ο δημοσιογράφος δεν παραλείπει να συνδέσει αυτή την εικόνα με τα μικρά προσφυγόπουλα που είχε γνωρίσει στα καμπ της Λέσβου τα χρόνια της προσφυγικής κρίσης.
Η κατάσταση στο Τελ Αβίβ
Παρά τις δεκάδες επιθέσεις – ειδικά τις πρώτες τρεις μέρες, όταν περίπου 200 πύραυλοι έπεσαν σε δύο κύματα – οι περισσότεροι αναχαιτίστηκαν. Μόλις δύο πύραυλοι έχουν πλήξει το κέντρο του Τελ Αβίβ χωρίς θύματα, ενώ συνολικά στη χώρα έχουν καταγραφεί 25 νεκροί.
Το μήνυμα ειρήνης
Κλείνοντας, ο Αχιλλέας Πεκλάρης στέλνει ένα βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό μήνυμα:
«Μακάρι να τελειώσουν όλα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μακάρι να μην υπάρξουν άλλα αθώα θύματα, να σταματήσει το μακελειό στη Γάζα και να επιστρέψουν οι όμηροι. Να απομονωθούν οι φανατικοί και οι πολέμαρχοι, σε όποια πλευρά κι αν βρίσκονται. Να έρθει η ειρήνη και η συνύπαρξη».
Ο δημοσιογράφος που βρέθηκε δίπλα στους κατατρεγμένους της Λέσβου, συνεχίζει σήμερα να δίνει το δικό του σιωπηλό αγώνα για την ανθρώπινη ζωή, τη λογική και την ειρήνη, από την καρδιά μιας φλεγόμενης περιοχής.
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
Καλησπέρα από το Τελ Αβίβ.
Είμαστε όλοι καλά, ήρεμοι και ασφαλείς, εμείς, τα μικρά μας και η οικογένεια της γυναίκας μου. Είναι η πέμπτη νύχτα συνεχών επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους από το Ιράν. Όπως έχω ξαναγράψει, ζούμε στο κέντρο του Τελ Αβίβ, στον 18ο όροφο του κτιρίου το οποίο στεγάζει το κεντρικό, μεγαλύτερο και πιο καλά εξοπλισμένο καταφύγιο της πόλης, στο -4.
Από την Παρασκευή, μπαινοβγαίνουμε σ’ αυτό, 3-4 φορές την ημέρα και τη νύχτα, συνήθως από αργά το απόγευμα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Λαμβάνουμε ειδοποιήσεις στα κινητά μας για τις επικείμενες επιθέσεις. Στην καλύτερη περίπτωση 20’ πριν από την άφιξη των πυραύλων (όταν βλέπουν τις προετοιμασίες για εκτόξευση στο Ιράν), και στη χειρότερη 10’ πριν (όταν οι πύραυλοι εκτοξεύονται). Περίπου 2’ πριν χτυπάει και ο συναγερμός.
Το καταφύγιο απέχει από το κρεβάτι μας 22 ορόφους και περίπου 5’, με το ασανσέρ και με τα μωρά κοιμισμένα στην πλάτη. Δυο - τρεις φορές όλα τα ασανσέρ ήταν γεμάτα και το κατεβήκαμε με τα πόδια. Κάναμε περίπου τον ίδιο χρόνο.
Ο κόσμος είναι σοκαριστικά ήρεμος και πειθαρχημένος, γιατί εδώ αυτά τα ζουν όλοι από τη μέρα που γεννιούνται, για τα τελευταία 80 χρόνια. Οι περισσότεροι έχουν φέρει στρώματα, καρέκλες, σκηνές, ανεμιστήρες κλπ. και έχουν πιάσει από μια γωνία. Είναι κάτοικοι του κτιρίου μας και γειτονικών κτιρίων που δεν έχουν καταφύγιο, αλλά και πολλοί τυχαίοι επισκέπτες και εργαζόμενοι του κέντρου της πόλης.
Η Λίμπι και ο Ματτέο δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς γίνεται και δείχνουν να απολαμβάνουν την γενική αναμπουμπούλα, παίζουν με τα άλλα γετονάκια, τρέχουν δεξιά κι αριστερά, κοιμούνται στρωματσάδα. Σ’ αυτό μου θυμίζουν 100% τα μικρά προσφυγάκια που γνώρισα στα διάφορα καμπς της περιόδου ‘14-‘18 στην Ελλάδα. Ευτυχώς είναι ασφαλείς.
Πτήσεις για να φύγουμε δεν υπάρχουν, αλλά ούτε και η κατάσταση είναι τέτοια που να απαιτεί άμεση φυγή. Έχουμε ξαναζήσει, τους προηγούμενους μήνες, πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν και οι τωρινές δεν έχουν καμία ιδιαίτερη διαφορά.
Τις πρώτες τρεις μέρες ήταν πιο έντονες, την πρώτη νύχτα με περίπου 200 πυραύλους σε δύο κύματα. Χθες και σήμερα, μέχρι στιγμής, τα νούμερα έχουν πέσει, οι τελευταίες τρεις επιθέσεις ήταν με μόλις 8, 2 και 2 πυραύλους αντίστοιχα, οι οποίοι όλοι αναχαιτίστηκαν.
Από την αρχή του πολέμου, δύο πύραυλοι έχουν πέσει μέσα στην πόλη του Τελ Αβίβ: Ο ένας σε κτίριο στον περίβολο του Ισραηλινού Πενταγώνου (την πρώτη νύχτα) και ένας δεύτερος (χθες το βράδυ) σε κτίριο κατοικιών. Θύματα δεν υπήρχαν, όλοι ήταν στα καταφύγια. Οι υπόλοιποι περίπου 10-15 πύραυλοι που δεν αναχαιτίστηκαν, έπεσαν σε προάστια, συνοικίες και σημεία που απέχουν από το κέντρο της πόλης από 7-8χλμ και πάνω (σαν να λέμε η απόσταση Σύνταγμα με Μαρούσι ή Χαϊδάρι), με απολογισμό 25 νεκρούς σε όλη τη χώρα.
Πόσο θα κρατήσει η φρίκη; Κανείς δεν ξέρει. Ίσως μέρες, ίσως εβδομάδες. Ίσως αύριο ή μεθαύριο να κατέβουμε στο Εϊλάτ, που είναι εντελώς ήσυχα και εκτός ζώνης πυρός, μέχρι να περάσει η καταιγίδα.
Μακάρι να τελειώσουν όλα όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Μακάρι να μην υπάρξουν άλλα αθώα θύματα, σε όποια πλευρά κι αν βρίσκονται.
Να σταματήσει το μακελειό στη Γάζα και να επιστρέψουν οι όμηροι.
Να απομονωθούν οι φανατικοί και οι πολέμαρχοι, σε όποια πλευρά κι αν βρίσκονται.
Μακάρι να έρθει η ειρήνη και η συνύπαρξη.
Ξέρω ότι δυστυχώς αυτό ακούγεται, εξαιρετικά απίθανο, αλλά -συγχωρέστε με- είναι πραγματικά το μοναδικό πράγμα που μπορώ να ευχηθώ.
Όχι άλλο θάνατο.
