Ο «Μπιλ Κλίντον»... στη Μυτιλήνη!
Το «Τώρα Μιλάμε» του Αλέξη Τσίπρα σήμερα στη Μυτιλήνη αντέγραψε το αμερικανικό town hall: έξι επιλεγμένοι πολίτες, έξι προσεκτικά ταξινομημένες θεματικές και ούτε μία πραγματικά απρόβλεπτη ερώτηση
Ο Μπιλ Κλίντον δεν βρέθηκε το βράδυ της Δευτέρας 13 Ιουλίου στη Μυτιλήνη. Βρέθηκε, όμως, η πολιτική του συνταγή... ξεπερασμένη πλέον στην εποχή των social media και του ai!
Στο Φανάρι, με φόντο το λιμάνι της Μυτιλήνης και με κεντρικό σύνθημα το «Τώρα Μιλάμε», ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε μια εκδήλωση που φιλοδοξούσε να μοιάζει διαφορετική από τις κλασικές κομματικές συγκεντρώσεις: πρώτα θα μιλούσαν οι πολίτες, ο πολιτικός αρχηγός θα τους άκουγε και στη συνέχεια θα απαντούσε στις αγωνίες τους.
Ωραία εικόνα. Ανθρώπινη. Σύγχρονη. Τηλεοπτική.
Και κυρίως, καθόλου καινούργια.
Πρόκειται για την ελληνική μεταφορά του αμερικανικού town hall meeting, ενός επικοινωνιακού μοντέλου που ο Μπιλ Κλίντον μετέτρεψε σε βασικό εργαλείο προεκλογικής εκστρατείας το 1992. Η διαφορά είναι ότι στο αυθεντικό αμερικανικό μοντέλο υπήρχε τουλάχιστον το ρίσκο της απρόβλεπτης ερώτησης. Στη Μυτιλήνη είδαμε ένα town hall όπου όλα έδειχναν να έχουν περάσει προηγουμένως από πολιτικό μοντάζ.
Από τις λαϊκές συνελεύσεις στον Μπιλ Κλίντον
Οι αμερικανικές town hall meetings έχουν ιστορικές ρίζες στις τοπικές συνελεύσεις της Νέας Αγγλίας ήδη από τον 17ο αιώνα. Ήταν πραγματικές διαδικασίες συμμετοχικής δημοκρατίας: οι κάτοικοι συζητούσαν, διαφωνούσαν και αποφάσιζαν για τις υποθέσεις της κοινότητάς τους.
Το 1977 ο πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ χρησιμοποίησε το μοντέλο για να εμφανιστεί πιο κοντά στους πολίτες. Εκείνος, όμως, που το μετέτρεψε σε τηλεοπτικό όπλο πολιτικής επικοινωνίας ήταν ο Μπιλ Κλίντον, κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1992. Ο Κλίντον πραγματοποίησε τηλεοπτικά town halls, ακόμη και εκδήλωση στο MTV με νέους, αξιοποιώντας την ικανότητά του να δείχνει ότι ακούει, καταλαβαίνει και συνδέεται προσωπικά με τον συνομιλητή του.
Η κορυφαία στιγμή ήρθε στις 15 Οκτωβρίου 1992, στη δεύτερη τηλεμαχία ανάμεσα στον Κλίντον, τον Τζορτζ Μπους και τον Ρος Περό. Το debate πραγματοποιήθηκε σε μορφή town hall, παρουσία 209 αναποφάσιστων ψηφοφόρων, τους οποίους είχε επιλέξει ανεξάρτητη εταιρεία δημοσκοπήσεων. Οι πολίτες μπορούσαν να ρωτήσουν ό,τι ήθελαν, χωρίς απαγορευμένα θέματα.
Ο ίδιος ο Κλίντον αποκάλυψε στο κλείσιμο της τηλεμαχίας ότι είχε προτείνει το συγκεκριμένο format. Ήξερε γιατί: ήταν κομμένο και ραμμένο πάνω στο πολιτικό του χάρισμα. Πλησίαζε τους πολίτες, τους κοιτούσε στα μάτια, ζητούσε να του εξηγήσουν πώς βίωναν το πρόβλημά τους και στη συνέχεια μετέτρεπε την προσωπική ιστορία σε πολιτικό αφήγημα.
Από τότε το town hall έγινε σταθερό προϊόν των αμερικανικών προεκλογικών εκστρατειών.
Τριάντα τέσσερα χρόνια αργότερα, το προϊόν έφθασε και στο Φανάρι της Μυτιλήνης. Με ελληνικό τίτλο, αιγαιοπελαγίτικο φόντο και τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του πολιτικού που ακούει τον «απλό άνθρωπο».
Ένα town hall χωρίς το… town
Στη Μυτιλήνη δεν υπήρχαν 209 αναποφάσιστοι ψηφοφόροι επιλεγμένοι από ανεξάρτητο φορέα.
Υπήρχαν έξι συγκεκριμένοι ομιλητές, οι οποίοι ανέβηκαν στο βήμα με προκαθορισμένη σειρά και κάλυψαν με εντυπωσιακή ακρίβεια ολόκληρο το θεματικό χαρτοφυλάκιο μιας προεκλογικής καμπάνιας:
πρωτογενής τομέας, νέα γενιά, πολιτισμός, επιχειρηματικότητα, Ειδική Αγωγή και επιστροφή των νέων στην περιφέρεια.
Πριν μιλήσει ο καθένας, η παρουσιάστρια διάβαζε ένα προσεγμένο βιογραφικό, εξηγούσε τι συμβολίζει η παρουσία του και προετοίμαζε το κοινό για το κοινωνικό πρόβλημα που θα ακολουθούσε.
Δεν ήταν μια ανοιχτή λαϊκή συνέλευση.
Ήταν μια πολιτική παραγωγή με αρχή, μέση, τέλος, θεματικές ενότητες και συναισθηματική κλιμάκωση.
Με απλά λόγια: δεν ήταν town hall. Ήταν casting hall.
Θεοκλής Χαϊδεμένος: Η πραγματική τραγωδία ως δυνατό άνοιγμα
Πρώτος πήρε τον λόγο ο Θεοκλής Χαϊδεμένος, 28χρονος γεωπόνος–ζωοτέχνης και κτηνοτρόφος, η οικογενειακή μονάδα του οποίου έχασε 650 αιγοπρόβατα λόγω του αφθώδους πυρετού.
Η μαρτυρία του ήταν ίσως η πιο βαριά στιγμή της βραδιάς. Μίλησε για την καταστροφή της κτηνοτροφίας, την ανεπαρκή στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών, την ανάγκη δημιουργίας διαπιστευμένου εργαστηρίου στη Λέσβο, την ιχνηλάτηση του ζωικού κεφαλαίου και την ανασύσταση των κοπαδιών με δημόσια χρηματοδότηση.
Έθεσε ακόμη τα ζητήματα των νέων αγροτών, των τεράστιων καθυστερήσεων στην αξιολόγηση των προγραμμάτων, των ψεύτικων δηλώσεων ζώων, των επιδοτήσεων, των βοσκοτόπων και της ανάγκης να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες συνθήκες της νησιωτικής παραγωγής.
Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι επικοινωνιακή κατασκευή. Είναι η πραγματικότητα της Λέσβου.
Αλλά ως πρώτο μέρος της εκδήλωσης, η προσωπική του καταστροφή λειτούργησε και ως το ιδανικό δραματουργικό άνοιγμα: ένας νέος άνθρωπος, 650 θανατωμένα ζώα, η παραγωγή στο χείλος του γκρεμού και απέναντί του ο πολιτικός αρχηγός που καλείται να υποσχεθεί ότι θα διορθώσει τα πάντα.
Ο πόνος ήταν πραγματικός.Το πολιτικό κάδρο ήταν απολύτως μελετημένο.
Καλλιόπη Θεοδοσίου: Η νέα γενιά πήρε τη θέση της στο σενάριο
Δεύτερη μίλησε η Καλλιόπη Θεοδοσίου, 19χρονη πρωτοετής φοιτήτρια Νομικής.
Η παρέμβασή της κάλυψε ακριβώς το κεφάλαιο «νέα γενιά»: περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες στη Λέσβο, εγκατάλειψη της περιφέρειας, αποπολιτικοποίηση, αναξιοκρατία, κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα και αντίθεση στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Έθεσε στον Αλέξη Τσίπρα το ερώτημα με ποιο συγκεκριμένο σχέδιο θα μπορούσε να δώσει στους νέους λόγους να επιστρέψουν και να δημιουργήσουν στο νησί.Μια απολύτως θεμιτή αγωνία.
Ταυτόχρονα, όμως, και μια πολιτική πάσα ακριβείας προς έναν αρχηγό κόμματος που επιθυμεί να παρουσιαστεί ως ο εκφραστής της νέας γενιάς, της δημόσιας Παιδείας και της επιστροφής των νέων στην περιφέρεια.
Δεν ακολούθησε δεύτερη ερώτηση. Δεν υπήρξε αντίλογος. Δεν υπήρξε η δυνατότητα να κριθεί εάν η απάντηση ήταν συγκεκριμένη ή απλώς ένα ακόμη πολιτικό ευχολόγιο.Στο αυθεντικό town hall, ο πολιτικός κινδυνεύει να στριμωχτεί. Στο «Τώρα Μιλάμε», ο πολιτικός γνώριζε προς ποια κατεύθυνση θα ερχόταν η μπάλα.
Χρήστος Χατζηλίας: Και τώρα, το κεφάλαιο «Πολιτισμός»
Τρίτος στο βήμα ανέβηκε ο Χρήστος Χατζηλίας, για να εκπροσωπήσει τον χώρο του πολιτισμού και της κοινωνικής δημιουργίας.
Μίλησε για τα θεατρικά σωματεία, τις χορωδίες, τις χορευτικές ομάδες, τις εθελοντικές συλλογικότητες και τις κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις της Λέσβου. Ανέδειξε το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πολιτιστικής δραστηριότητας του νησιού στηρίζεται στον εθελοντισμό, στο φιλότιμο και στην προσωπική προσφορά ανθρώπων που διαθέτουν χρόνο χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη.
Ζήτησε την ενίσχυση των τοπικών φορέων, την επαναφορά θεσμών λαϊκής επιμόρφωσης, τη δημιουργία χώρων πολιτισμού για παιδιά και εφήβους και ειδική μέριμνα για τις δυσκολίες της νησιωτικότητας.
Και έτσι, μετά την κτηνοτροφία και τη νεολαία, συμπληρώθηκε ακόμη ένα κουτάκι της πολιτικής παρουσίασης.Ο πολιτισμός πήρε τα λεπτά του.Το πρόγραμμα προχωρούσε κανονικά.
Νίκος Γιαννάκας: Ο «απλός πολίτης» με θεσμικό αξίωμα
Τέταρτος μίλησε ο Νίκος Γιαννάκας, άνθρωπος της εστίασης και της τοπικής επιχειρηματικότητας, ο οποίος δήλωσε ότι επέλεξε να τοποθετηθεί ως «απλός πολίτης της Λέσβου».
Μόνο που ο Νίκος Γιαννάκας δεν είναι ακριβώς ένας τυχαίος πολίτης που σηκώθηκε αυθόρμητα από μια καρέκλα και ζήτησε το μικρόφωνο.
Είναι αντιδήμαρχος Τουρισμού και Επιχειρηματικότητας του Δήμου Μυτιλήνης, επιχειρηματίας και πρόεδρος του Συλλόγου Καταστημάτων Εστίασης «ΑΣΠΙΔΑ».
Αυτό δεν αφαιρεί τίποτε από το δικαίωμά του να μιλήσει. Αφαιρεί, όμως, αρκετή από τη λάμψη της αφήγησης περί αυθόρμητης παρέμβασης του «απλού πολίτη».
Ο κ. Γιαννάκας περιέγραψε μια αγορά που πλέον δεν σχεδιάζει επενδύσεις αλλά αγωνίζεται να πληρώσει μισθούς, πάγια έξοδα και δόσεις. Αναφέρθηκε στην ακρίβεια, στο κόστος μετακίνησης των νησιωτών, στις φορολογικές επιβαρύνσεις, στον τουρισμό και στο δημογραφικό.
Σοβαρά προβλήματα, χωρίς αμφιβολία.
Αλλά η εικόνα ενός εν ενεργεία αντιδημάρχου που παρουσιάζεται στο σκηνικό ως «απλός πολίτης» είναι ίσως η καλύτερη περίληψη ολόκληρης της βραδιάς:
όλα αληθινά, αλλά τίποτε αυθόρμητο.
Ελένη Καραγιάνη: Στο πιο ευαίσθητο κοινωνικό πεδίο
Ακολούθησε η εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής Ελένη Καραγιάνη, η οποία μετέφερε την καθημερινή πραγματικότητα μαθητών, εκπαιδευτικών και οικογενειών.
Μίλησε για γονείς που περιμένουν μήνες προκειμένου να αξιολογηθούν τα παιδιά τους, για οικογένειες που πληρώνουν από την τσέπη τους λογοθεραπείες, εργοθεραπείες και άλλες αναγκαίες παρεμβάσεις, για ελλείψεις προσωπικού και για εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να κρατήσουν όρθιο ένα υποστελεχωμένο σύστημα.
Η παρέμβασή της άγγιξε ίσως το πιο ευαίσθητο κοινωνικό θέμα της εκδήλωσης.
Και εδώ βρίσκεται ακριβώς το πρόβλημα του format: όσο αληθινές και σοβαρές ήταν οι μαρτυρίες, τόσο πιο καθαρά λειτουργούσαν ως ζωντανές διαφάνειες μιας πολιτικής παρουσίασης.
Ο κτηνοτρόφος ήταν η διαφάνεια της παραγωγής.Η φοιτήτρια η διαφάνεια της νεολαίας.Ο άνθρωπος του πολιτισμού η διαφάνεια της δημιουργίας.Ο αντιδήμαρχος η διαφάνεια της αγοράς.Η εκπαιδευτικός η διαφάνεια του κοινωνικού κράτους. Οι άνθρωποι δεν έφταιγαν σε τίποτε. Το επιτελείο, όμως, τους είχε τοποθετήσει σε μια σειρά τόσο τακτοποιημένη, που έλειπαν μόνο οι τίτλοι του PowerPoint.
Μάριος Μεταξάς: Το ιδανικό κλείσιμο με το βλέμμα στο μέλλον
Τον κύκλο των παρεμβάσεων ολοκλήρωσε ο Μάριος Μεταξάς, φοιτητής του Παντείου Πανεπιστημίου.
Μίλησε για την εγκατάλειψη της περιφέρειας, την απουσία θέσεων εργασίας, το υψηλό κόστος σπουδών και τη δυσκολία των νέων να επιστρέψουν στον τόπο τους. Έθεσε την ανάγκη για ένα εθνικό σχέδιο αποκέντρωσης, με φορολογικά, εργασιακά και στεγαστικά κίνητρα.
Ήταν το ιδανικό κλείσιμο του πρώτου μέρους. Η εκδήλωση είχε ξεκινήσει από τον παραγωγό που έχασε το κοπάδι του και ολοκληρώθηκε με τον νέο που αναζητά λόγους για να επιστρέψει στο νησί. Από την καταστροφή στην ελπίδα.Από το παρόν στο μέλλον.Από το πρόβλημα στον πολιτικό αρχηγό που περίμενε υπομονετικά να εμφανιστεί ως η απάντηση. Ούτε ο Μπιλ Κλίντον δεν θα το είχε στήσει καλύτερα.
Πού ήταν οι μη επιλεγμένοι πολίτες;
Δεν αμφισβητείται η ειλικρίνεια κανενός από τους έξι ανθρώπους που μίλησαν.
Όσα κατέθεσαν είναι πραγματικά προβλήματα της Λέσβου και θα έπρεπε να απασχολούν κάθε πολιτικό κόμμα.
Η κριτική αφορά το επικοινωνιακό περιτύλιγμα.
Διότι η εκδήλωση παρουσιάστηκε ως διάλογος «από τα κάτω προς τα πάνω», αλλά ο πάνω όροφος είχε ήδη αποφασίσει:
- ποιος θα μιλήσει,
- με ποια ιδιότητα,
- για ποιο θέμα,
- με ποια σειρά,
- και πριν από ποια πολιτική απάντηση.
Δεν δόθηκε το μικρόφωνο σε έναν τυχαίο κτηνοτρόφο από το ακροατήριο.
Δεν εμφανίστηκε ένας επαγγελματίας που να αμφισβητήσει τον Αλέξη Τσίπρα.
Δεν ακούστηκε ένας πολίτης που να ρωτήσει τι έκανε ο ίδιος όταν είχε την κυβερνητική ευθύνη.
Δεν υπήρξε κάποιος να επιμείνει όταν η απάντηση ξέφευγε από το ερώτημα.
Δεν υπήρξε ένας πραγματικά αναποφάσιστος πολίτης.
Υπήρξαν έξι οργανωμένες παρεμβάσεις, οι οποίες άνοιξαν έξι πόρτες για να περάσει από μέσα το πολιτικό αφήγημα του αρχηγού.
Ακόμη και ο Κλίντον έπαιρνε μεγαλύτερο ρίσκο
Αυτή είναι και η μεγάλη ειρωνεία.
Στο αμερικανικό town hall του 1992, οι 209 πολίτες είχαν επιλεγεί ως αναποφάσιστοι από ανεξάρτητη εταιρεία και μπορούσαν να ρωτήσουν για οποιοδήποτε θέμα. Η παρουσιάστρια ξεκαθάρισε ότι δεν υπήρχαν περιορισμοί: οποιαδήποτε ερώτηση μπορούσε να τεθεί.
Στη Μυτιλήνη, αντιθέτως, είδαμε κοινωνικούς εκπροσώπους που κάλυψαν μία προς μία τις θεματικές προτεραιότητες της εκδήλωσης.
Άρα, ακόμη και η αυθεντική αμερικανική συνταγή του Μπιλ Κλίντον είχε περισσότερο πολιτικό ρίσκο από την ελληνική της απομίμηση.
Το «Τώρα Μιλάμε» θα ήταν πραγματικά διαφορετικό εάν ο Αλέξης Τσίπρας έμπαινε σε μια πλατεία χωρίς να γνωρίζει ποιος θα πάρει το μικρόφωνο και τι θα τον ρωτήσει.Εκεί θα φαινόταν αν πρόκειται για διάλογο ή για επικοινωνιακή παραγωγή.Γιατί δεν είναι δύσκολο να ακούς έξι ανθρώπους που έχουν επιλεγεί για να περιγράψουν έξι γνωστά προβλήματα.Το δύσκολο είναι να απαντάς στον έβδομο.Σε εκείνον που δεν ήταν στο πρόγραμμα.Σε εκείνον που δεν πέρασε από το casting.Σε εκείνον που δεν ήρθε για να σου δώσει πολιτική πάσα, αλλά για να σου ζητήσει λογαριασμό.Η πολιτική δεν κρίνεται όταν ακούει τον επιλεγμένο πόνο. Κρίνεται όταν αντέχει τον απρόβλεπτο θυμό.
Όταν τελείωσε το casting, μίλησε ο πρωταγωνιστής
Μετά τους έξι προσεκτικά επιλεγμένους ομιλητές και τις ισάριθμες κοινωνικές θεματικές, ήρθε η στιγμή να πάρει τον λόγο ο άνθρωπος για τον οποίο είχε στηθεί ολόκληρη η πολιτική παραγωγή.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν περιορίστηκε να απαντήσει στα προβλήματα που έθεσαν οι πολίτες. Χρησιμοποίησε τη Μυτιλήνη ως σκηνή για να παρουσιάσει τον βασικό κορμό της νέας προεκλογικής του αφήγησης.Η Λέσβος ήταν το ντεκόρ. Η πραγματική διεύθυνση της ομιλίας ήταν η Αθήνα.
Τα «τρία βάρη» και το νέο πολιτικό αφήγημα
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης παρουσίασε την επταετή διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ως μια περίοδο που φόρτωσε στην κοινωνία τρία μεγάλα βάρη: την ακρίβεια, τη διαφθορά και την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Χαρακτήρισε την ακρίβεια «αόρατο μνημόνιο», υποστηρίζοντας ότι, παρότι δεν υπάρχουν σήμερα οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, η απώλεια της αγοραστικής δύναμης λειτουργεί σαν μια διαρκής, αθέατη περικοπή εισοδήματος. Ήταν ίσως η πιο εύστοχη πολιτική φράση της βραδιάς. Ήταν, όμως, και μια φράση με ισχυρό προεκλογικό άρωμα: σύντομη, κατανοητή και έτοιμη να κοπεί σε βίντεο λίγων δευτερολέπτων για τα κοινωνικά δίκτυα.Το «town hall» της Μυτιλήνης αποδείχθηκε τελικά και ένα άτυπο εργαστήριο παραγωγής συνθημάτων.
«Δεν θέλουμε τοξικότητα» με μαφιόζους, σφαίρες και Κολομβία
Η πιο καυστική στιγμή της παρέμβασής του ήρθε όταν αναφέρθηκε στις δηλώσεις του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη και στη χρήση εκφράσεων περί «σφαίρας» και «αφεντικού».
Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι άνθρωποι που βρέθηκαν στον πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου μιλούν πλέον με «τη γλώσσα των μαφιόζων», διερωτώμενος εάν η χώρα βρίσκεται στην Ελλάδα ή στην Κολομβία. Παράλληλα δήλωσε ότι η κρίση εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη προκαλεί ασφυξία στην ίδια τη Δημοκρατία.
Αμέσως μετά, πάντως, διαβεβαίωσε ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν πρόκειται να ακολουθήσει στρατηγική όξυνσης, πόλωσης και τοξικότητας.Και εδώ το σκηνικό απέκτησε μια μικρή κωμικοτραγική αντίφαση.Μέσα σε λίγα λεπτά ακούστηκαν οι λέξεις μαφιόζοι, σφαίρες, αφεντικό, Κολομβία, νύχτα στο Μαξίμου, ενώ ακολούθησε και η καταγγελία του λεγόμενου «αδωνισμού», τον οποίο ο ίδιος περιέγραψε ως κράμα αμοραλισμού, τυχοδιωκτισμού, χυδαιότητας και τοξικότητας.Και όλα αυτά, υποτίθεται, στο όνομα του ήρεμου πολιτικού λόγου.Ο νέος Τσίπρας, λοιπόν, δηλώνει ότι δεν θα φωνάζει. Απλώς θα μιλά ήρεμα για μαφιόζους, σφαίρες και Κολομβία.
Οι δύο Ελλάδες και οι βαριές καταγγελίες
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να χαράξει μια καθαρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο διαφορετικές Ελλάδες.
Από τη μία τοποθέτησε την Ελλάδα της παραγωγής, του μόχθου και της εντιμότητας. Από την άλλη, την Ελλάδα της διαφθοράς, των απευθείας αναθέσεων και των εικονικών επιδοτήσεων.
Υποστήριξε ότι συμβουλευτικές εταιρείες έχουν λάβει συνολικά περίπου 2 δισ. ευρώ τα τελευταία χρόνια και ότι μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2026 εγκρίθηκαν περίπου 200 εκατ. ευρώ μέσω απευθείας αναθέσεων. Κατηγόρησε επίσης την κυβέρνηση ότι τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης κατευθύνθηκαν κυρίως σε περιορισμένο αριθμό μεγάλων επιχειρήσεων, αντί να χρηματοδοτήσουν μια ευρύτερη παραγωγική ανασυγκρότηση. Οι αριθμοί αυτοί παρουσιάστηκαν από τον ίδιο στην ομιλία ως πολιτική καταγγελία.
Ακόμη πιο βαριά ήταν η τοποθέτησή του για τον εμβολιασμό του ζωικού κεφαλαίου. Ο Αλέξης Τσίπρας απέδωσε την κυβερνητική στάση όχι μόνο σε ανεπάρκεια, αλλά και σε σκοπιμότητα, υποστηρίζοντας ότι η καταγραφή που θα απαιτούσε ο εμβολιασμός θα αποκάλυπτε τη διαφορά ανάμεσα στα πραγματικά και στα δηλωμένα ζώα. Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρή κατηγορία, η οποία, πέρα από τη δύναμη του πολιτικού μικροφώνου, απαιτεί και συγκεκριμένη τεκμηρίωση.
Γιατί άλλο πράγμα η πολιτική αιχμή και άλλο η καταγγελία ότι μια κυβέρνηση διαχειρίστηκε μια ζωονόσο με γνώμονα τη συγκάλυψη ενός συστήματος εικονικών δηλώσεων.
Τι υποσχέθηκε ειδικά για τη Λέσβο
Στο τοπικό σκέλος της ομιλίας του, ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε ότι η Λέσβος έχει επωμιστεί δυσανάλογο βάρος από διαδοχικές κρίσεις και χαρακτήρισε τη στήριξη της παραγωγικής και ακριτικής Ελλάδας πράξη ουσιαστικού πατριωτισμού.
Ζήτησε τον διπλασιασμό των πόρων του Μεταφορικού Ισοδύναμου και ταχύτερες πληρωμές, επισημαίνοντας ότι το κόστος των ακτοπλοϊκών και αεροπορικών μετακινήσεων μετατρέπεται σε μόνιμο οικονομικό αποκλεισμό για κατοίκους, οικογένειες, φοιτητές και επιχειρήσεις των νησιών.
Δεσμεύθηκε επίσης για την κατάργηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, συνδέοντας το μέτρο με τη μείωση του αριθμού των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ενώ αναφέρθηκε στην ανάγκη ενίσχυσης του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, των Κέντρων Υγείας και των δομών πρωτοβάθμιας περίθαλψης με ανθρώπινο δυναμικό.
Στον πρωτογενή τομέα μίλησε για ανασύσταση της παραγωγής, στήριξη των πραγματικών παραγωγών και σύνδεση των ενισχύσεων με την πραγματική δραστηριότητα. Η πρόταση της ΕΛ.Α.Σ. περιλαμβάνει, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν κατά την επίσκεψη, Αγροτικό Επιμελητήριο, Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Παραγωγής και Ταμείο Σύγκλισης για τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα.
Στη φορολογία υποσχέθηκε μικρότερη επιβάρυνση στη μισθωτή εργασία και δικαιότερη φορολόγηση του κεφαλαίου, απορρίπτοντας τις κατηγορίες ότι ο νέος πολιτικός φορέας προετοιμάζει αύξηση φόρων.
Πολλές δεσμεύσεις, πολλές σωστές διαπιστώσεις και αρκετές μεγάλες λέξεις.
Στη δημόσια κάλυψη της ομιλίας, όμως, δεν παρουσιάστηκε αναλυτική κοστολόγηση, σαφές χρονοδιάγραμμα εφαρμογής ή συγκεκριμένη πηγή χρηματοδότησης για το σύνολο αυτών των προτάσεων. Αυτή είναι μια εύλογη εκκρεμότητα, ιδίως για έναν πολιτικό που έχει ήδη κυβερνήσει και γνωρίζει ότι ανάμεσα στην εξαγγελία και στην εφαρμογή βρίσκεται συνήθως ένα ολόκληρο υπουργείο Οικονομικών.
Από τους πολίτες στην… πρωτιά
Το πραγματικό νόημα της βραδιάς φάνηκε στο τέλος.Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι η συζήτηση για το ποιος θα είναι δεύτερος έχει ήδη τελειώσει και προέβλεψε ότι από τον Σεπτέμβριο η πολιτική συζήτηση θα αφορά το ποιος θα είναι πρώτος.Και κάπου εκεί έπεσαν και οι τελευταίες μάσκες του «ανοιχτού διαλόγου».Η εκδήλωση δεν ήταν απλώς μια προσπάθεια να ακουστούν οι πολίτες της Λέσβου. Ήταν η πρώτη μεγάλη περιφερειακή στάση μιας καμπάνιας που έχει ήδη βάλει στόχο την εξουσία.
Οι πολίτες ανέβηκαν στο βήμα για να περιγράψουν τον πόνο τους.Ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε για να ανακοινώσει ότι πηγαίνει για την πρώτη θέση.Ο Μπιλ Κλίντον θα χαμογελούσε με ικανοποίηση.Η συνταγή δούλεψε ξανά: λίγη κοινωνική αγωνία, αρκετή ενσυναίσθηση, δυνατές ατάκες, ένας καθαρός αντίπαλος και στο τέλος η υπόσχεση της μεγάλης αλλαγής.Μόνο που η Λέσβος δεν χρειάζεται άλλον έναν πολιτικό να της πει ότι καταλαβαίνει.Χρειάζεται κάποιον να εξηγήσει τι ακριβώς θα κάνει, πόσο θα κοστίσει, πότε θα γίνει και ποιος θα λογοδοτήσει εάν δεν γίνει.Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα καλοφωτισμένο town hall δίπλα στη θάλασσα.
Δείτε το βίντεο με όλη την εκδήλωση και τις ομιλίες των πολιτών:
Απολαύστε την αμερικάνικη συνταγή σε λεσβιακή έκδοση!
