Από παλιά υφάσματα γεννήθηκε μια ελιά: Το συγκινητικό μήνυμα των παιδιών στα φετινά «Ξετέλια»
Στα φετινά «Ξετέλια» στην Άντισα, μαζί με τη Γιούλα Κουτσουμπού, γεννήθηκε μια ελιά που δεν ξεκίνησε από σπόρο, αλλά από μνήμη...
Ένα έργο που δημιουργήθηκε ως κολάζ, από μικρά κομμάτια υφάσματος ... παλιά ρούχα και ξεχασμένα υλικά, ίχνη ζωής που κάποτε φορέθηκαν, αγαπήθηκαν, έζησαν στιγμές.
Κι αντί να μείνουν στο περιθώριο ή να χαθούν, συγκεντρώθηκαν ξανά, από τα ίδια τα παιδιά που τα έφεραν μαζί τους, δίνοντάς τους δεύτερη ζωή!
Κάθε κομμάτι είχε το δικό του χρώμα, τη δική του υφή, τη δική του ιστορία.
Άλλα φωτεινά, άλλα φθαρμένα, άλλα σχεδόν σιωπηλά. Κι όμως, όταν ενώθηκαν, δεν ξεχώριζαν πια ως μονάδες.
Έγιναν κορμός. Έγιναν κλαδιά. Έγιναν φύλλα. Έγιναν ελιά.
Και εκεί φάνηκε η ουσία της πράξης... πως το παλιό δεν είναι τέλος, αλλά υλικό για κάτι νέο. Πως η αξία δεν βρίσκεται μόνο στη χρήση, αλλά στη δυνατότητα της μεταμόρφωσης!
Πως ό,τι θεωρείται “περίσσευμα” μπορεί, μέσα από τη φροντίδα και τη συλλογικότητα, να γίνει εικόνα, μήνυμα, ζωή.
Λίγο πριν την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, το έργο αυτό έγινε κάτι περισσότερο από δημιουργία...έγινε υπενθύμιση! Ότι η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά στάση απέναντι στον τόπο και τον χρόνο που μας φιλοξενεί.
Από παλιά υφάσματα γεννήθηκε μια ελιά!
Και από την ελιά γεννήθηκε η σκέψη πως το “μαζί” δεν ενώνει απλώς, αλλά μεταμορφώνει ό,τι αγγίζει!
Καλό μήνα. Με ρίζες που αντέχουν και με χέρια που ξέρουν να ξαναδίνουν ζωή σε ό,τι κάποτε θεωρήθηκε τελειωμένο!
