«Το Κόσμημα»: Το ταπεινό διαμαντάκι που φώτισε ξανά το Δημοτικό Θέατρο

γράφει η Νάνα Παυλακέλλη

Με δυο κουβέντες: η θεατρική παράσταση «Το Κόσμημα» του Γκυ ντε Μωπασάν, ως ένα ολιστικό project της Νίκης Κερεμέκη, ήταν ό,τι πιο λιτό, σεμνό και ποιοτικό έχει δει η «άνυδρη» πόλη μας τα τελευταία χρόνια.
Ένα ταπεινό διαμαντάκι, τυλιγμένο στον πιο μαγικό φωτισμό – ανθρώπων και αντικειμένων. Μας έβαλε στο παιχνίδι με δεξιοτεχνία επιλογής, σύνδεσης και απόδοσης των κομματιών, χωρίς υποκριτικές υστερίες και επιδείξεις (κι αν υπήρχε καμιά, ήταν τόσο-όσο…), με τα αξιαγάπητα λαθάκια του, με τις αμηχανίες του, όλα σχεδόν απαρατήρητα μπροστά στην εξαιρετικά καλοσυντονισμένη συνύπαρξη θεϊκών ειδημόνων και απλών συμμετεχόντων.
Όλοι ακούμπησαν με μεράκι —ο καθένας στο είδος του— το πιο μοσχοβολιστό τους λουλούδι στα πόδια ενός κοινού πειθαρχημένου και ευήκοου, που, αν και διψασμένο, δεν διέκοψε ούτε λεπτό με άσκοπα χειροκροτήματα, μετακινήσεις, βήχα ή κινητά. Χρόνια είχε να ακουστεί στο Δημοτικό Θέατρο αυτό το συνεχές, συγκινητικό βουητό των 3-4 λεπτών από ευγνώμονα χειροκροτήματα…

Ένα έργο με τέτοια απίστευτη συνοχή και επιμέλεια, παρότι δεν υποστηρίχθηκε με banners και δεν διαφημίστηκε όσο του άξιζε, θα είναι πραγματικά κρίμα αν δεν επαναληφθεί μέσα στις επόμενες 15-20 μέρες για όσους συμπολίτες μας δεν πρόλαβαν να το δουν.

Ήταν, ειλικρινά, η (σχεδόν) χριστουγεννιάτικη ποιοτική μας έξοδος.
Το δικό μας Κόσμημα.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ