Μυτιλήνη: «Η οικολογική ματιά του Ευριπίδη» στο αρχαίο θέατρο της Μυτιλήνης από μαθητές του 6ου Γυμνασίου της πόλης
Το 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης και το πολιτιστικό σωματείο «ΔΙΑΖΩΜΑ» προχώρησαν σε μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στους αρχαίους ελληνικούς χώρους θέασης και ακρόασης.
Στο πλαίσιο του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών από μετάφραση και συγκεκριμένα της διδασκαλίας της τραγωδίας «Ελένη» του Ευριπίδη, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξης του Γυμνασίου, υλοποίησαν μια ξεχωριστή βιωματική εκπαιδευτική δράση. Μαζί με τις φιλολόγους εκπαιδευτικούς Αναστασία Ιωαννίδου και Βασιλική Τατάκη, επισκέφθηκαν το αρχαίο θέατρο της Μυτιλήνης, όπου ομάδα μαθητών απήγγειλε ως σύγχρονος «Χορός» το Β΄ Στάσιμο της τραγωδίας.
«Ως αφορμή, λένε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ οι φιλόλογοι εκπαιδευτικοί, αξιοποιήθηκε το συγκεκριμένο λυρικό μέρος της τραγωδίας, καθώς μέσα από αυτό μπορεί κανείς να διακρίνει τη ματιά του Ευριπίδη για τη διαχρονική σχέση Ανθρώπου, Φύσης και Περιβάλλοντος, καθώς και τη σύνδεση αυτών με το Αρχαίο Δράμα και το Θέατρο». Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής παρέμβασης αξιοποιήθηκε και επιστημονικό άρθρο σχετικό με το φυσικό περιβάλλον στην Αρχαία Ελλάδα.
Παράλληλα, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή της εκπαιδευτικής επίσκεψης στο σχολείο μιας αρχαιολόγου και μιας συντηρήτριας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λέσβου, οι οποίες παρουσίασαν τα αρχαιολογικά τεκμήρια της ευρύτερης περιοχής και του αρχαίου θεάτρου, ενώ ανέδειξαν τη σημασία της προστασίας των μνημείων απέναντι στις επιπτώσεις των κλιματικών συνθηκών.
Ας σημειωθεί ότι από τη δράση θα προκύψει και σχετικό βίντεο με τη συμμετοχή των μαθητών φτιαγμένο από τους ίδιους.
Το αρχαίο θέατρο της Μυτιλήνης αποτελεί το σημαντικότερο και επιφανέστερο δημόσιο μνημείο της αρχαίας πόλης. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θέατρα του αρχαίου κόσμου, καθώς σύμφωνα με τον Πλούταρχο στο «Βίο του Πομπήιου» αποτέλεσε το πρότυπο, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η κατασκευή των μόνιμων - λίθινων θεάτρων της Ιταλίας.
Κατασκευάστηκε στο ψηλότερο σημείο της πόλης, δίπλα στα μεσόγεια τείχη, σε έναν εξαιρετικό χώρο, που θεωρείται ότι στην αρχαιότητα ήταν άλσος. Ήταν ορατό και από εκείνους που προσέγγιζαν την πόλη από τη θάλασσα, μέσω των δύο λιμανιών της. Χρονολογείται στην πρώιμη ελληνιστική εποχή. Στους ρωμαϊκούς και υστερορωμαϊκούς χρόνους, όταν τα θέατρα είχαν πια πάψει να εξυπηρετούν αποκλειστικά τις ανάγκες διεξαγωγής θεατρικών παραστάσεων και χρησιμοποιούνταν για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων, θριάμβων και θηριομαχιών ως αρένες, το θέατρο Μυτιλήνης δέχθηκε μία σημαντική μεταβολή. Τα μπροστινά εδώλια του κοίλου (προεδρία) αφαιρέθηκαν μεγαλώνοντας τον χώρο της ορχήστρας και στη θέση τους κατασκευάστηκε ένας ισχυρός αναλημματικός τοίχος, ύψους 1,30 μ.. Η ορατή του όψη επενδύθηκε με ορθομαρμάρωση ντόπιου μαρμάρου. Αυτή η μετατροπή θεωρείται ότι έγινε όταν το θέατρο λειτούργησε ως αρένα, προκειμένου να προστατευτούν οι θεατές των χαμηλότερων θέσεων από τα βίαια δρώμενα.
Το θέατρο της Μυτιλήνης φαίνεται να καταστράφηκε από σεισμό και φυσικά από το πέρασμα του χρόνου. Το μνημείο αποτέλεσε ανά τους αιώνες έτοιμο οικοδομικό υλικό και αρχιτεκτονικά του μέλη χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση μεσαιωνικών και οθωμανικών μνημείων. Εδώλια βρίσκονται εντοιχισμένα στη νότια πλευρά του κάστρου της Μυτιλήνης. Στη νεώτερη εποχή, η λεηλασία και η λιθοθηρία συνεχίσθηκαν με αποκορύφωμα την περίοδο που ακολούθησε τη Μικρασιατική καταστροφή, για την ανέγερση των προσφυγικών σπιτιών της γύρω περιοχής.
Στρατής Μπαλάσκας / ΑΠΕ - ΜΠΕ
