Έχει τα κότσια ο Νίκος Ανδρουλάκης να διαγράψει τον Παναγιώτη Παρασκευαΐδη;
Ας μιλήσουμε καθαρά, χωρίς κομματικές κορδέλες. Το ερώτημα δεν είναι αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαγράψει τον νυν βουλευτή Λέσβου. Μπορεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αντέχει τις συνέπειες. Και η απάντηση, με βάση τα δεδομένα, είναι αρνητική.
Σε ένα ΠΑΣΟΚ που παλεύει να σταθεί λίγο πιο όρθιο από χθες και βλέπει μπροστά του ένα πολιτικό τοπίο που ετοιμάζεται να αναδιαταχθεί –με νέους φορείς να απειλούν ευθέως τη δεύτερη θέση– ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει την πολυτέλεια εσωτερικών ακρωτηριασμών. Ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης δεν είναι ένα τυχαίο στέλεχος. Είναι πολιτικό κεφάλαιο με βαθιές ρίζες στη Λέσβο, με πραγματική επιρροή και δίκτυο. Η διαγραφή του θα ήταν μια κίνηση «καθαρότητας» με κόστος στρατηγικής αυτοκτονίας.
Και εδώ αρχίζει το παράδοξο: ενώ η ηγεσία εμφανίζεται ανεκτική –έως φοβική– απέναντι στον Παρασκευαΐδη, επιλέγει να σπρώχνει με ένταση τον Παναγιώτη Δουδωνή στη Λέσβο. Μια επιλογή που, πολιτικά, θυμίζει κακή ανάγνωση χάρτη. Διότι στο νησί δεν «χύνεις απλώς την κανάτα με το γάλα»· τη σπας στο πάτωμα και μετά αναρωτιέσαι γιατί γλιστράς. Άλλη μια λαμπρή επιτυχία στρατηγικού σχεδιασμού.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο ο Δουδωνής. Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται: «υπάρχουν διαβεβαιώσεις άνωθεν». Όταν καλλιεργούνται υποψηφιότητες εκτός θεσμικών κανόνων, το πρόβλημα παύει να είναι οργανωτικό και γίνεται ηθικό. Και εκεί ακριβώς χτυπά ο Παρασκευαΐδης – όχι το πρόσωπο, αλλά το μοντέλο ηγεσίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι στον προσυνεδριακό διάλογο αρχές Δεκεμβρίου στη Μυτιλήνη, οι ηχηρές απουσίες συζητήθηκαν περισσότερο από τις παρουσίες. Στο παρασκήνιο ακούγονται παράπονα ακόμη και από στελέχη που μέχρι χθες θεωρούνταν «παιδιά του προέδρου». Σήμερα κρατούν αποστάσεις. Όχι από ιδιοτροπία. Από πολιτικό ένστικτο.
Και ας ειπωθεί και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί: πολιτικά πρόσωπα της Λέσβου, που δεν είναι ιδιαίτερα κοντά στον Παρασκευαΐδη, δεν θέλουν τον Δουδωνή στα πόδια τους. Όχι από προσωπική αντιπάθεια, αλλά από ψυχρό υπολογισμό. Βλέπουν τις μεθεπόμενες εκλογές και τις πιθανότητες διαδοχής. Η πολιτική, άλλωστε, δεν αγαπά τα κενά εξουσίας.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε υπαρξιακή δοκιμασία. Αν το επερχόμενο συνέδριο δεν λειτουργήσει ως πραγματική αναγέννηση –και όχι ως σκηνικό ανακύκλωσης– τότε η συζήτηση για διαγραφές θα μοιάζει δευτερεύουσα μπροστά στο βασικό ερώτημα: ποιος αποφασίζει, με ποιους κανόνες και για ποιο αύριο.
Ο Ανδρουλάκης, λοιπόν, δεν θα διαγράψει τον Παρασκευαΐδη. Όχι γιατί δεν θέλει. Αλλά γιατί ξέρει ότι, αυτή τη στιγμή, το ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει να χάσει ούτε δυνάμεις ούτε αυταπάτες. Και όσο συνεχίζει να σπρώχνει λάθος πιόνια σε λάθος σκακιέρα, τόσο θα ακούγεται ειρωνικά το χειροκρότημα: άλλη μια επιτυχία.
Βέβαια δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κατηγορηματικά και το ενδεχόμενο "πολιτικής αυτοκτονίας" αλλά εκεί θα χρειαστούμε την βοήθεια άλλων επιστημόνων και όχι πολιτικών αναλυτών.
