Κόμμα Καρυστιανού στις 28 Φλεβάρη ; Το “μήνυμα Τεμπών” παγώνει τον σχεδιασμό Τσίπρα και ταράζει την αντισυστημική δεξαμενή

28 Φεβρουαρίου: η ημερομηνία των Τεμπών και το πολιτικό ρήγμα που ανοίγει

Η 28η Φεβρουαρίου  είναι  η ημερομηνία της τραγωδίας των Τεμπών· η ημέρα που συμπύκνωσε, σε λίγα λεπτά, δεκαετίες θεσμικής ανεπάρκειας, κρατικής αδιαφορίας και πολιτικής ευθύνης χωρίς λογοδοσία. Κάθε πολιτική πράξη που επιλέγει αυτή την ημερομηνία δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Είναι, εκ των πραγμάτων, δήλωση προθέσεων.

Σε αυτό το φορτισμένο πλαίσιο, η πληροφορία ότι η Μαρία Καρυστιανού προσανατολίζεται στην ανακοίνωση νέου πολιτικού κόμματος ανήμερα της 28ης Φεβρουαρίου 2026, σε ανοιχτή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, δεν συνιστά απλώς μια ακόμη είδηση. Συνιστά παρέμβαση υψηλού πολιτικού ρίσκου, με επιπτώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τον χώρο της αριστεράς.

Από τον Σύλλογο των Τεμπών στην πολιτική σκηνή

Η Καρυστιανού δεν είναι ένα τυπικό πολιτικό πρόσωπο. Η δημόσια παρουσία της οικοδομήθηκε ως πρόεδρος του Συλλόγου συγγενών θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Η φωνή της απέκτησε βαρύτητα όχι μέσα από κομματικούς μηχανισμούς, αλλά μέσα από τη σύγκρουση με το κράτος, τη Δικαιοσύνη και την πολιτική εξουσία συνολικά. Αυτό ακριβώς το κεφάλαιο –η ηθική νομιμοποίηση– είναι που μεταφέρεται τώρα, ενδεχομένως, στο πεδίο της πολιτικής.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν διακινηθεί, η ανακοίνωση του νέου κόμματος θα συνοδευτεί από την παρουσίαση μιας «Επιτροπής Σοφών», ομάδας συνεργατών που επεξεργάζεται προτάσεις πολιτικής, με αιχμή την Υγεία και την Παιδεία. Η επιλογή αυτή δείχνει πρόθεση υπέρβασης της μονοθεματικής ατζέντας των Τεμπών και μετάβασης σε ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο. Ταυτόχρονα, όμως, ανεβάζει δραματικά τον πήχη: από τη στιγμή που παρουσιάζεται πρόγραμμα, η πολιτική κριτική γίνεται αναπόφευκτη.

Η εσωτερική ένταση: όταν η μνήμη γίνεται πολιτική

Η προοπτική πολιτικής καθόδου δεν περνά χωρίς αντιδράσεις στο εσωτερικό του ίδιου του Συλλόγου. Συγγενείς θυμάτων έχουν ήδη εκφράσει επιφυλάξεις, ακόμη και ανοιχτή διαφωνία, θέτοντας θέμα απομάκρυνσης της Καρυστιανού από την προεδρία, εφόσον επιλέξει να πολιτευθεί. Το επιχείρημα είναι σαφές: ότι η πολιτική εμπλοκή αλλοιώνει τον συλλογικό χαρακτήρα του αγώνα και μετατρέπει ένα καθολικό αίτημα δικαιοσύνης σε κομματικό εγχείρημα.

Αυτό το ρήγμα είναι κρίσιμο. Δείχνει τα όρια της μετατροπής ενός κοινωνικού συμβόλου σε πολιτικό παίκτη. Η πολιτική απαιτεί επιλογές, συμμαχίες, συμβιβασμούς. Και κάθε τέτοια επιλογή αφαιρεί κάτι από την καθαρότητα του αρχικού συμβόλου.

Ο παράγοντας Τσίπρας και το πρόβλημα της χρονικής σύμπτωσης

Η μεγαλύτερη αναστάτωση, ωστόσο, καταγράφεται αλλού: στον σχεδιασμό του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός εξετάζει εδώ και καιρό την επιστροφή του στην ενεργό πολιτική με νέο φορέα, επιδιώκοντας ριζικό rebranding: νέα πρόσωπα, νέα αφήγηση, αποστασιοποίηση από το κυβερνητικό παρελθόν.

Η πιθανή κίνηση Καρυστιανού δημιουργεί πρόβλημα όχι επειδή ανταγωνίζεται ιδεολογικά τον Τσίπρα, αλλά επειδή προλαβαίνει το ακροατήριό του. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται ένας νέος φορέας Τσίπρα –απογοητευμένοι προοδευτικοί, πολιτικά άστεγοι, πολίτες με χαμηλή εμπιστοσύνη στους θεσμούς– είναι το ίδιο κοινό που δείχνει σήμερα υψηλή αποδοχή στην Καρυστιανού.

Σε αυτό το πεδίο, η πολιτική εμπειρία λειτουργεί συχνά ως βάρος. Το παρελθόν, ακόμη κι αν αναδομηθεί επικοινωνιακά, δεν σβήνει. Αντιθέτως, ένα νέο πρόσωπο που συνδέεται με μια συλλογική τραγωδία εμφανίζεται ως «απείραχτο» από το σύστημα που καταγγέλλει.

Πέρα από την αριστερά: αναταράξεις στον αντισυστημικό χώρο

Η επίδραση μιας τέτοιας κίνησης δεν περιορίζεται στον χώρο της κεντροαριστεράς. Αγγίζει ευθέως τα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα, τόσο αριστερά όσο και δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται για σχηματισμούς που αντλούν πολιτικό οξυγόνο από τη διαμαρτυρία, την οργή, την τιμωρητική ψήφο.

Ένα νέο κόμμα με ισχυρό συναισθηματικό φορτίο δεν χρειάζεται να γίνει πλειοψηφικό για να αλλάξει τους συσχετισμούς. Αρκεί να αποσπάσει κρίσιμα ποσοστά από κόμματα που κινούνται οριακά εκλογικά. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η επιβίωση μικρότερων σχηματισμών τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Τα πολιτικά διακυβεύματα της 28ης Φεβρουαρίου

Η επιλογή της 28ης Φεβρουαρίου ως ημέρας ανακοίνωσης είναι πολιτική πράξη με σαφές μήνυμα: ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν αντιμετωπίζεται ως κλειστό κεφάλαιο, αλλά ως θεμέλιο μιας νέας πολιτικής αφήγησης. Αυτό το μήνυμα συγκρούεται ευθέως με όσους επιχείρησαν –ή κατηγορήθηκαν ότι επιχείρησαν– να κεφαλαιοποιήσουν την τραγωδία χωρίς να αλλάξουν ουσιαστικά το σύστημα που την παρήγαγε.

Ταυτόχρονα, όμως, εγκυμονεί κινδύνους. Η κοινωνία που ζητά δικαιοσύνη δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την κοινωνία που αναζητά κυβέρνηση. Η μετάβαση από το αίτημα στη διακυβέρνηση είναι το πιο δύσκολο άλμα στην πολιτική.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε μια ακόμη αναδιάταξη κομμάτων. Βρίσκεται μπροστά σε μια κρίση νομιμοποίησης. Η τραγωδία των Τεμπών λειτούργησε ως επιταχυντής αυτής της κρίσης. Αν η Καρυστιανού επιλέξει την πολιτική κάθοδο, θα το κάνει πατώντας πάνω σε αυτό το έδαφος: σε μια κοινωνία που δεν πείθεται εύκολα, που αμφισβητεί τους θεσμούς και που αναζητά πρόσωπα αντί για μηχανισμούς.

Για τον Τσίπρα και για όσους σχεδιάζουν την επόμενη μέρα του πολιτικού σκηνικού, το μήνυμα είναι αμείλικτο: ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος και η 28η Φεβρουαρίου δεν συγχωρεί λάθη. Σε ένα περιβάλλον τόσο φορτισμένο, όποιος καθυστερήσει κινδυνεύει να μιλά σε μια κοινωνία που έχει ήδη στραφεί αλλού.