Όταν η επιτυχία έχει επτά πατέρες και η Βρίσα ακόμα… «επικίνδυνη»

Υπεγράφη – επιτέλους – την Πέμπτη στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών η σύμβαση για την κατασκευή του νέου 3θέσιου ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου και του μονοθέσιου ολοήμερου Νηπιαγωγείου στη Βρίσα Λέσβου. Έργο αναγκαίο. Έργο αυτονόητο. Έργο που άργησε πολύ.

Κι όμως, από την Τρίτη μέχρι σήμερα Παρασκευή, η πραγματικότητα δεν είναι τα μπετά, τα σχέδια και τα χρονοδιαγράμματα. Είναι επτά δελτία Τύπου. Επτά.  Καλά ακούσατε! Μέχρι τώρα έχουμε λάβει 7 δελτία τύπου για την ίδια είδηση! Από όλους τους εμπλεκόμενους. Ένα επικοινωνιακό πανηγύρι αυτοεπιβεβαίωσης, όπου η επιτυχία απέκτησε ξαφνικά… πολλούς πατέρες.

Στην ελληνική πολιτική παράδοση ισχύει ένας άγραφος αλλά σιδερένιος νόμος:
 Η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες. Η αποτυχία κανέναν.
Στην περίπτωση της Βρίσας, το έργο έγινε «ορφανό» για χρόνια — και μόλις βρέθηκε η υπογραφή, έγινε πολύτεκνο.

Κανένα δελτίο, όμως, δεν εξηγεί γιατί χρειάστηκαν οκτώ χρόνια μετά τον σεισμό για να φτάσουμε εδώ.
Κανένα δελτίο δεν απαντά γιατί η άρση επικινδυνότητας στη Βρίσα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Κανένα δελτίο δεν μιλά για τα σπίτια που παραμένουν «κόκκινα», για τις ζωές που έμειναν σε αναστολή, για ένα χωριό που ζει με σφραγίδα κινδύνου πάνω από το κεφάλι του.

Η πολιτική επικοινωνία, όταν αποσυνδέεται από την πραγματική καθημερινότητα, καταντά φτηνό θέατρο.Η Βρίσα δεν χρειάζεται άλλες δηλώσεις.Δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες υπογραφών.Χρειάζεται πράξεις που να τελειώνουν όσα έμειναν μισά.

Αν είναι να εκδίδονται δελτία Τύπου με τέτοιο ρυθμό, ας βγει ένα κοινό – έστω για αλλαγή – που να λέει ξεκάθαρα:

• γιατί δεν έχει αρθεί ακόμη η επικινδυνότητα,
• ποιος καθυστερεί,
• και πότε θα τελειώσει πραγματικά η μετασεισμική εκκρεμότητα.

Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι.
Γιατί τα σχολεία χτίζονται με μπετό και ευθύνη – όχι με δελτία Τύπου.