Το αναμενόμενο που φαινόταν ότι θα συμβεί, συμβαίνει. Μέσα στα ρέματα εμφανίστηκαν πεταμένα γάλατα. Που να πάει τόσο γάλα να καταστραφεί; Σε κάθε εκτροφή δεκάδες, ή εκατοντάδες κιλά παραγωγής γάλακτος. Χιλιάδες τόνοι σε όλο το νησί. Καθημερινά. Τι να το κάνει ο άλλος το γάλα; Πώς να το εξαφανίσει; Να το πιεί; Γίνεται; Να το τυροκομήσει; Πόσο θα τυροκομήσει; Να το μοιράσει; Πόσο θα μοιράσει; Με αποτέλεσμα να χύνεται στο ρέμα. Που περνά μέσα ή δίπλα από το χωριό. Και το ρέμα βγάζει άσπρους αφρούς και μυρίζει. Και μολύνεται το μέρος που ζουν οι κτηνοτρόφοι. Και όλος ο τόπος μας. Και ο ιός κυκλοφορεί.
Η κατάσταση σήμερα παραμένει η ίδια. Η μάλλον είναι χειρότερη. Γιατί στην αρχή κάτι έγινε. Γιατί πάντα στην αρχή κάτι γίνεται. Ώσπου η κατάσταση να γίνει ρουτίνα. Όμως τώρα τα γάλατα πετιούνται. Έτσι χωρίς πρόγραμμα. Όπου να ναι, όπως να ναι. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να μας συμπεριφέρεται ως μια περιοχή μολυσμένη με αφθώδη πυρετό. Λογικό είναι αυτό. Οι κανόνες της αντιμετώπισης του αφθώδους πυρετού είναι αυτοί που είναι. Δεν είναι παράλογοι. Δεν είναι άδικοι. Είναι κανόνες που ισχύουν παντού. στην ΕΕ. Όπου εμφανιστεί ο αφθώδης πυρετός. Δεν γίνεται να είμαστε εξαίρεση.
Αυτοί είναι οι κανόνες. Όμως εμείς τη κάνουμε; Τι κάνει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, τι κάνει η περιφέρεια Βορείου Αιγαίου; Με υπουργό Τσιάρα ξεκινήσαμε, με υπουργό Σχοινά συνεχίζουμε. Τον Τσιάρα τον έφαγε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και ήρθε ο τεχνοκράτης Σχοινάς. Που είναι ο Σχοινάς; Τόσες μέρες υπουργός και ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Ήταν και το Πάσχα. Όμως στον πόλεμο δεν υπάρχει Πάσχα. Γιατί έχουμε πόλεμο. Έναν δικό μας πόλεμο με τον αφθώδη πυρετό.
Επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή. Ενημέρωση μηδέν. Δεν θα έπρεπε κάτι να κινείται; Να υπάρχει μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η κατάσταση; Κάποιο σχέδιο που κάπου να οδηγεί; Σίγουρα όλα αυτά δεν είναι εύκολα. Όμως αυτή η αδράνεια και η συνθηκολόγηση που οδηγεί; Οδηγεί στα γάλατα να πετιούνται μέσα στα ρέματα. Οδηγεί στην ανασφάλεια και στην αβεβαιότητα τόσο των κτηνοτρόφων, όσο και των τυροκόμων.
Θα ήταν σκέτος λαϊκισμός αν λέγαμε ότι υπάρχει εύκολη λύση. Όμως εδώ βλέπουμε πλήρη αδράνεια και αισθανόμαστε ότι κανένας δεν προσπαθεί κάτι να κάνει ώστε να απαλυνθεί η κατάσταση. Ποιος σήμερα αγωνίζεται για να βρεθεί μια λύση για το γάλα που χύνεται, για το γάλα που κανένας δεν το αγοράζει; Για τα τυριά που μένουν αδιάθετα; Ποιος σήμερα σχεδιάζει μια πορεία που κάπου θα οδηγεί;
Αισθάνεσαι ότι κανένας δεν κάνει τίποτα. Ακόμα και μια καθημερινή, ή κάθε δύο μέρες ενημέρωση - που θα έπρεπε να υπάρχει- ώστε να ξέρουμε που βρισκόμαστε και που βαδίζουμε. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Και προχωράμε στα τυφλά με βάρκα την ελπίδα. Και την απελπισία.
Έτσι αυτό που γίνεται σήμερα είναι να ψεκάζουν τα λάστιχα των αυτοκινήτων στις εισόδους ή στις εξόδους των χωριών και παραπέρα άκρα του τάφου σιωπή. Εδώ τους θέλουμε. Στα δύσκολα. Όχι μόνο στα πανηγύρια.
Γιατί δυστυχώς αποδεικνύεται ότι είναι μόνο για τα πανηγύρια. Και για τα εύκολα. Στον αφθώδη πυρετό σηκώνουν ψηλά τα χέρια. Ποιος από την περιφέρεια πήγε να βρει τον Σχοινά. Να τον κινητοποιήσει; Να πιεστεί για να νοιαστεί. Να μας πει τι προτείνει. Νέος υπουργός είναι. Να ακουστεί η άποψη του.
Μάλλον ζητάμε πολλά. Κι η καταστροφή συνεχίζεται. Περίπου σιωπηλό. Και το Πάσχα πέρασε.
