Ο Νάνος Βαλαωρίτης καυτηριάζει τη Σιωπή των διανοούμενων τη δεκαετία που πέρασε κι ο Γιάννης Ρίτσος λες και απαντά μέσα στο πέρασμα των χρόνων ότι κάποιες φορές : « Η σιωπή φωνάζει πιο βαθιά...».
Η σιωπή είναι έντονη στους ανθρώπους μέσα στο θόρυβο της πόλης . Αυτή είναι η σιωπή της αποξένωσης. Την άηχη γλώσσα της σιωπής την ακούς και στα καλντερίμια των εγκαταλελειμμένων χωριών , εκεί η αίσθηση της ερημιάς αφήνει τη φύση να μιλήσει, να φλυαρήσει, να απλωθεί και να σκεπάσει τον ήχο απ' τα χοντρά μπαστούνια των «λιγνών γερόντων».
Σκεπάζει και τα χωριά που αντιστάθηκαν στην αστυφιλία , τα ζωντανά , τα πυκνοκατοικημένα , είναι η ΣΙΩΠΗ που απλώνεται σε γειτονιές και συνοικίες , στον οίκο μας.
Σιωπή είναι τα κλειστά στόματα, τα μάτια που κάνουν πως δεν βλέπουν, οι γλώσσες που ψιθυρίζουν, τα αυτιά που κάνουν πως δεν ακούνε ενώ όλα τα αντιλαμβάνονται πίσω από πόρτες και τοίχους. Αισθήσεις που χρησιμοποιούνται μόνο για σχολιασμό και κουτσομπολιό μια κι εκείνο το όμορφο απόφθεγμα "τα εν οίκω μη εν δήμω" αποφασίσαμε να το τηρούμε ό, τι κι αν συμβεί.
Από την αρχαιότητα κρατήσαμε φράσεις και γνωμικά που ταιριάζουν στις μικρές επαρχιώτικες κοινωνίες μας, κοινωνίες περίκλειστες που αντιστέκονται με λύσσα σε καθετί νεωτερικό πριν το μελετήσουν, κοινωνίες που υιοθετούν καταναλωτικούς τρόπους ζωής αμάσητους κι έχουν βαρυστομαχιάσει από το υαλουρονικό της κατανάλωσης αλλά διυλίζουν ό,τι αναφέρεται σε δίκαια και δικαιώματα.
Αν τα θίξεις, θίγονται επειδή θεωρούν ότι προσβάλλουν τις παραδόσεις της κοινότητας λες και οι κοινότητες και οι παραδόσεις είναι στατικές, δεν εξελίσσονται, δεν προσαρμόζονται αλλά παραμένουν σπίτια προγονικά άθικτα, ασυντήρητα , ύστατος φόρος τιμή για τους προγόνους μας μέχρι να καταρρεύσουν .
Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία η παράδοση, η πολιτιστική κληρονομιά, η κοινότητα μας δίνουν μια ταυτότητα ,μας προσωποποιούν έναντι των άλλων ακόμα κι αν αυτοί οι "άλλοι" δεν είναι από άλλη γη, αλλά μέλη της ίδιας κοινότητας, σάρκα από τη σάρκα της; Οι «άλλοι» δεν έχουν να κάνουν με αλλοεθνείς, οι «άλλοι» είναι όσοι σπάνε τη σιωπή της κοινότητας, ανοίγουν τα θολά μάτια , τα κλειστά αυτιά, και τα ραμμένα στόματα και κάπου εκεί όλοι τρομάζουμε επειδή χάνεται το καταφύγιο ασφάλειας που προσφέρει η κοινότητα
Οι κοινότητες ζούνε όταν εξελίσσονται όμως θέλουν τον χρόνο τους να αποδεχτούν τα λάθη τους, όταν τις θίγεις, θίγονται, όταν τις εκθέτεις, κομπλάρουν κι εκεί μπορεί να γίνουν επιθετικές . Δεν είναι παθητικές έχουν τη δική τους δυναμική για τη ρύθμιση των τοπικών σχέσεων. Κι αυτή η δυναμική πάλι περιβάλλεται από τη Σιωπή . Οι οργανωμένες κοινότητες δεν θέλουν να εκτίθενται σε επιθετικές μορφές αλλά πάντα, δυστυχώς σε κάθε εποχή , υπάρχουν εκείνοι που «θα καθαρίσουν» …
Εποχή καθαριότητας ,εποχή να σηκώσουμε τα « χαλιά» και να δούμε όσα κρύψαμε. Ώρα να καθαρίσουμε και να μιλήσουμε!
