Η Μυτιληνιά που «ίσιωσε» την Ανατολή: Η Ειρήνη Καλουντζόγλου που έκανε την παστή σαρδέλα… παγκόσμιο σούσι
Απέναντί μου κάθεται μια 25χρονη με το χαμόγελο εκείνο που μυρίζει θάλασσα Μυτιλήνης και τσαγανό ανατολικό. Η Ειρήνη Καλουντζόγλου. Το κορίτσι που «σέρβιρε» την καρικατούρα του εαυτού της πάνω από ένα πλατό με σούσι και πέταξε το σύνθημα «making sushi in a fun way» – λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να πας από τον Τσαμλίκη… στο Τόκιο.
Μόνο που δεν πήγε Τόκιο. Πήγε βαθιά. Εκεί που χτυπάει ο Ειρηνικός και τα κύματα γράφουν ιστορίες πάνω σε πέτρες: Αοσίμα, Μιγιαζάκι, Κιούσου. Το ultimo punto της Ιαπωνίας. Εκεί που η τεχνολογία συναντά τη σιωπή και το σούσι είναι ιεροτελεστία, όχι… take away.
Και πριν φτάσουμε στο σασίμι και στους Michelin chef, η Ειρήνη πετάει την πρώτη βόμβα:
«Μεγάλωσα στη Μυτιλήνη με το ελληνικό σούσι: την παπαλίνα παστή. Το καλύτερο nigiri του Αιγαίου».
Αυτομάτως νιώθω πως όλο το fusion που πουλάνε παγκοσμίως, εμείς το είχαμε από παλιά και το τρώγαμε με ούζο Πλωμαρίου.
Ένα κορίτσι της Μυτιλήνης σε μια ιαπωνική σχολή που σε διδάσκει… ωκεανό
Η Ειρήνη ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά που δεν φοβάται τα σύνορα γιατί τα είδε πρώτα σε οθόνες. Την ιντρίγκαρε η Ανατολή από παιδί. Όχι το anime και τα neon lights, αλλά η πειθαρχία, η αισθητική, η φιλοσοφία πίσω από κάθε γεύση.
Όταν αποφάσισε να περάσει από τις κουζίνες της Ελλάδας στη μεγάλη σκηνή, έκανε την πιο τολμηρή κίνηση:
Διάλεξε την σχολή Osu No Sushi.
Όχι στο διαφημισμένο Τόκιο.
Αλλά σε ένα μικρό νησί που μοιάζει – όσο αυτό γίνεται – με Μυτιλήνη σε ιαπωνική μετάφραση.
«Φτάνω Αοσίμα, με παραλαμβάνουν ο επικεφαλής Kuroki Ryoichi και ο chef Kazuomi Ueda, ο άνθρωπος που έχει δουλέψει σε Michelin. Αντί να με βάλουν να κόβω ψάρια, με πήγαν πρώτα στον ωκεανό. Με σύστησαν στους ψαράδες, με έβαλαν να μάθω ιαπωνική ζωγραφική, επισκέφθηκα τον ναό, έμαθα κότο. Εκεί κατάλαβα: το σούσι δεν είναι συνταγή. Είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο».
Κι έτσι ξεκινάει το ταξίδι. Το κατσούρα-μούκι. Η κοπή των λαχανικών για το τσούμα, που μοιάζει με μικρογλυπτική. Το ρύζι που δεν είναι ποτέ «βρασμένο», αλλά «σεβασμένο».
Και η φράση-κλειδί της σχολής: «Osu» — επιμονή, υπομονή, αποφασιστικότητα.
Σούσι: Τέχνη μιας στιγμής. Ζωή μιας φιλοσοφίας
Όπως το λέει η ίδια:
«Το σούσι είναι έργο τέχνης με μικρή διάρκεια ζωής. Ζει μερικά λεπτά. Αλλά σε αυτά τα λεπτά χωράει όλη η τέχνη σου».
Η φράση της, σαν χτύπημα γκονγκ στη σιωπή. Κάθεται βαριά και όμορφα.
Η Ειρήνη ολοκληρώνει την εκπαίδευση. Γίνεται μέλος της κοινότητας. Χτίζει φιλίες. Την φιλοξενούν σε τηλεοπτική εκπομπή στο Μιγιαζάκι. Γίνεται η «Ελληνίδα που σέβεται την Ιαπωνία».
Το Fusion που τους άφησε άφωνους
Την ημέρα της αποφοίτησης ετοιμάζει πιάτα που δεν έχουν ξαναδεί:
- παστή σαρδέλα τυλιγμένη σε ρύζι,
- ξυδάτο χταπόδι,
- γιαπράκια σε ιαπωνική παλέτα.
Οι Ιάπωνες ξετρελάθηκαν. Ένιωσαν για πρώτη φορά ότι η Μεσόγειος και η Ανατολή μπορούν όχι απλώς να συνυπάρξουν — αλλά να παντρευτούν.
Kini-machi meets Μανταμάδος.
Αοσίμα meets Σκάλια.
Και μετά… ο Ειρηνικός αποφάσισε να της δείξει και τα «σκληρά του»
Εκεί ζει:
- σεισμό 7,1 Ρίχτερ,
- προειδοποίηση τσουνάμι,
- και λίγο αργότερα… τυφώνα.
Η περιγραφή της είναι κινηματογραφική.
Και μέσα σε αυτό το χάος, οι Ιάπωνες την προστατεύουν σαν δική τους.
«Δεν με άφησαν ούτε λεπτό μόνη. Ήξεραν ακριβώς τι να κάνουν. Κανένας πανικός. Καθαρό μυαλό. Οργάνωση. Ασφάλεια».
Και κάπως έτσι καταλαβαίνει ότι η ιαπωνική πειθαρχία δεν είναι μύθος. Είναι πολιτισμός.
Ένας κύκλος που δεν έκλεισε — απλώς άνοιξε
Σήμερα η Ειρήνη εργάζεται στην Ελλάδα:
Γλυφάδα, Χαλκίδα, Αλιβέρι.
Το μαχαίρι σταθερό. Το βλέμμα προς Ανατολάς.
Θέλει να χτίσει γέφυρες.
Να μπλέξει την ελληνική πρώτη ύλη με ιαπωνική τεχνική.
Να φέρει την Αοσίμα στη Μυτιλήνη και τη Μυτιλήνη στην Αοσίμα.
Και εκεί, στην άκρη της συζήτησης, ρίχνει την τελευταία φράση που χτυπάει σαν κύμα:
«青島が大好きです — αγαπώ την Αοσίμα».
Καθαρό. Πηγαίο. Αληθινό.
Όπως η ίδια.
Η Μυτιληνιά που έκανε το σούσι να μιλήσει ελληνικά.
Και την Ελλάδα να κοιτά προς τον Ειρηνικό με περηφάνια.
με πληροφορίες Νατάσα Παυλοπούλου/ https://www.newsbomb.gr/
