Αγιάσος: Παιδιά 11 ετών έστησαν πάγκο με λεμονάδες και κατηγορήθηκαν για… «αθέμιτο ανταγωνισμό»
Μια αυθόρμητη παιδική πρωτοβουλία στην Αγιάσο, που ξεκίνησε με δύο τραπέζια, σπιτική λεμονάδα και την ανεμελιά του καλοκαιριού, προκάλεσε παράπονα και άνοιξε μια συζήτηση που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς: κατά πόσο παιδιά ηλικίας μόλις 11 και 12 ετών μπορούν να θεωρηθούν… ανταγωνιστές των επαγγελματιών του χωριού.
Το περιστατικό γνωστοποίησε με αιχμηρή ανάρτησή του ο π. Νικόλαος Φραντζής, καθώς μεταξύ των παιδιών βρισκόταν και ο γιος του.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει, η παρέα αποφάσισε πριν από λίγες ημέρες να ανοίξει τη δική της μικρή «επιχείρηση». Τα παιδιά τοποθέτησαν δύο τραπέζια στην είσοδο της Αγιάσου και άρχισαν να διαθέτουν χειροποίητη λεμονάδα, έναντι ενός ευρώ το ποτήρι, με σκοπό να συγκεντρώσουν λίγα χρήματα για τις καλοκαιρινές τους ανάγκες.
Η παιδική αυτή δραστηριότητα, όμως, φαίνεται ότι ενόχλησε ορισμένους κατοίκους και επαγγελματίες. Αρχικά εκφράστηκαν παράπονα επειδή, όπως υποστηρίχθηκε, μετά το κλείσιμο του αυτοσχέδιου πάγκου είχαν μείνει στον χώρο ένα ή δύο σκουπίδια.
Ο π. Νικόλαος Φραντζής αναγνωρίζει ότι αυτό μπορεί να συνέβη από απροσεξία και δεν αποφεύγει την ευθύνη που έχουν τα παιδιά να αφήνουν τον χώρο καθαρό. Όπως επισημαίνει, ωστόσο, το ζήτημα δεν σταμάτησε εκεί.
Κατά την ανάρτησή του, τέθηκε ακόμη και θέμα για το κατά πόσο είναι «ηθικό» να πωλούν τα παιδιά λεμονάδες, από τη στιγμή που στην περιοχή λειτουργούν καταστήματα τα οποία διαθέτουν αντίστοιχα προϊόντα, με την παιδική πρωτοβουλία να χαρακτηρίζεται ουσιαστικά ως μορφή αθέμιτου ανταγωνισμού.
Ο ίδιος απαντά σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, κάνοντας λόγο για μια κοινωνία που δείχνει αυστηρότητα απέναντι σε παιδιά 11 ετών, ενώ την ίδια ώρα συχνά ανέχεται σοβαρότερες παραβάσεις από ενήλικες και επαγγελματίες.
«Προτιμώ το παιδί μου να κάνει τέτοιες “παρανομίες”, παρά να είναι με ένα κινητό στο χέρι σαν ζόμπι από το πρωί έως το βράδυ», αναφέρει χαρακτηριστικά, δηλώνοντας παράλληλα ότι είναι διαθέσιμος να συζητήσει το θέμα από κοντά με οποιονδήποτε διαφωνεί.
Το περιστατικό ξεπερνά τα όρια μιας διαφωνίας για λίγα ποτήρια λεμονάδας. Αγγίζει ένα ευρύτερο ζήτημα: εάν οι τοπικές κοινωνίες επιθυμούν παιδιά δραστήρια, κοινωνικά και δημιουργικά ή εάν κάθε αυθόρμητη πρωτοβουλία τους θα αντιμετωπίζεται με τη λογική της καταγγελίας, της απαγόρευσης και του ανταγωνισμού.
Βεβαίως, η καθαριότητα του δημόσιου χώρου και ο σεβασμός στους κανόνες αφορούν όλους, ακόμη και τα παιδιά, πρωτίστως ως μάθημα υπευθυνότητας. Άλλο όμως η παρατήρηση και η καθοδήγηση και άλλο η αντιμετώπιση μιας παρέας 11χρονων σαν να πρόκειται για οργανωμένη εμπορική δραστηριότητα που απειλεί την τοπική αγορά.
Σε έναν τόπο που συχνά αγωνιά επειδή τα χωριά αδειάζουν και τα παιδιά κλείνονται μπροστά στις οθόνες, ίσως ένας αυτοσχέδιος πάγκος με λεμονάδα να μην αποτελεί το πρόβλημα. Ίσως, αντιθέτως, να είναι μια μικρή εικόνα ζωής που αξίζει περισσότερη ενθάρρυνση και λιγότερη καχυποψία.
